Το έκλεψα κι εγώ από κάποιον τοίχο. Είναι πολύ καλό, έξυπνο και αληθινό…

Tην περίοδο του Εθνικού διχασμού στην Κρήτη, ένας επιθεωρητής δημοτικής εκπαίδευσης ανέβαινε μ’ ένα μουλάρι, σ’ ένα ορεινό και δύσβατο χωριό, για να επιθεωρήσει τον εκεί δάσκαλο. 
Στο δρόμο που επήγαινε συναντά έναν αγωγιάτη και τον ρωτά:
«Δεν μου λες, πατριώτη, ο δάσκαλος τι είναι; Βενιζελικός ή βασιλικός;».
«Βενιζελικός», απαντά ο αγωγιάτης.
«Α, το γαϊδούρι…» σχολίασε ο επιθεωρητής.
Ο αγωγιάτης όμως ήταν Βενιζελικός και φίλος του δασκάλου και έτρεξε να μεταφέρει στον δάσκαλο την στιχομυθία.
«Το και το δάσκαλε. Σε είπε γαϊδούρι». 
Την επομένη μπαίνει ο επιθεωρητής στην τάξη και ρωτά τον δάσκαλο για το ποιο είναι το μάθημα της ημέρας.
«Τα σημεία της στίξεως», απαντά ο δάσκαλος.
«Ας δούμε, λοιπόν, τι ξέρουν τα παιδιά», λέει ο επιθεωρητής. 
Ο δάσκαλος σήκωσε ένα μαθητή, τον Σήφη, στον πίνακα και του είπε να γράψει την φράση:
«Ο επιθεωρητής είπε, (κόμμα) ο δάσκαλος είναι γαϊδούρι (τελεία). 
Αφού, έκπληκτος ο μαθητής, το έγραψε, τον ρωτά ο δάσκαλος:
«Ποιος είναι, παιδί μου, γαϊδούρι;».
«Ο δάσκαλος», ψέλλισε ο μαθητής.
«Και ποιος το είπε;».
«Ο επιθεωρητής, κύριε».
«Ωραία», είπε ο δάσκαλος; «σβήσε τώρα το κόμμα και βαλ’ το
αλλιώς».
Ο επιθεωρητής, (κόμμα) είπε ο δάσκαλος, (κόμμα) είναι γαϊδούρι».
Μόλις τελείωσε ο μαθητής, τον ρωτά ο δάσκαλος:
«Ποιος είναι τώρα, παιδί μου, το γαϊδούρι;».
«Ο επιθεωρητής», απαντά δειλά ο μαθητής.
«Και ποιος το είπε;». «Ο δάσκαλος», απαντά ο μαθητής. 
Οπότε στρέφεται ο δάσκαλος στην τάξη και λέει:
«Είδατε παιδιά τι κάνουν τα κόμματα. Πότε βγάζουν γάιδαρο τον επιθεωρητή και πότε τον δάσκαλο»…

Advertisements

Ρετσινολαδιά – Ricinus communis

http://www.valentine.gr/linkOfTheMonth_gr-january2009.php

Γνωρίζετε ότι στη φασιστική Ιταλία το καθεστώς του Μπενίτο Μουσσολίνι χρησιμοποίησε την υποχρεωτική κατάποση ρετσινόλαδου ως μέσο πολιτικής τρομοκρατίας;

 

Ρετσινολαδιά -Ricinus communis

Η ρετσινολαδιά, ή αλλιώς Ρίκινος ο κοινός (Ricinus communis), είναι ένα φυτό που ανήκει στην οικογένεια Euphorbiaceae, είναι το αποκλειστικό μέλος του γένους Ricinus και της υποοικογένειας Ricininae. Η Ρετσινολαδιά μπορεί να φτάσει σε ύψος τα 2 ή και 3 μέτρα σε ένα χρόνο κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες. Τα φύλλα της είναι γυαλιστερά και έχουν μήκος 15-45 εκ., έχουν μεγάλους μίσχους, είναι λοβωτά και οδοντωτά στις άκρες. Το χρώμα τους ποικίλει από σκούρο πράσινο, κάποιες φορές ελαφρά κοκκινωπό, σε σκούρο μωβ-κόκκινο ή χάλκινο. Τα κοτσάνια και τα σφαιρικά, ακανθώδη περικάρπια ποικίλουν επίσης στους χρωματισμούς. Οι καρποί είναι πιο εντυπωσιακοί από τα άνθη. Τα αρσενικά άνθη είναι κιτρινοπράσινα με στήμονες που προεξέχουν από αβάλ σπίδακες μήκους 15 εκατοστών. Τα θηλυκά άνθη βγαίνουν πάνω στις κορυφές από τους σπίδακες και έχουν κόκκινο στίγμα. Ο καρπός είναι μια ακανθώδης πρασινωπή κάψουλα με μεγάλους οβάλ, γυαλιστερούς και άκρως δηλητηριώδεις σπόρους, παρόμοιους στην όψη με φασόλια.

Το όνομα Ricinus είναι η λατινική λέξη για το τσιμπούρι. Οι σπόροι έχουν ονομαστεί έτσι γιατί έχουν σημάδια και ένα εξόγκωμα στην άκρη το οποίο μοιάζει με ορισμένα τσιμπούρια. Η λαϊκή ονομασία «castor oil» (καστορέλαιο) προέρχεται από την χρήση του ελαίου το φυτού σαν υποκατάστατο του castoreum, το οποίο είναι ένα συστατικό αρωματοποιίας που προέρχεται από ζωικούς αδένες του ζώου κάστορας). Έχει άλλη μία λαϊκή ονομασία, λέγεται και Παλάμη του Χριστού (ή Palma Christi), που προέρχεται από την ιδιότητά του να επουλώνει πληγές και να γιατρεύει χρόνιες ασθένειες.

Παρόλο που το φυτό είναι ενδημικό της νοτιοανατολικής περιοχής της Μεσογείου, της Ανατολικής Αφρικής και της Ινδίας, στις μέρες μας είναι ευρύτατα διαδεδομένο σε όλες τις τροπικές περιοχές. Το φυτό εγκαθιστά τον εαυτό του εύκολα σαν ένα οποιοδήποτε ενδημικό φυτό και μπορεί συχνά να βρεθεί σε άγονα εδάφη. Στην Αιθιοπία καλλιεργείται. Επίσης χρησιμοποιείται αρκετά και σαν διακοσμητικό φυτό στα πάρκα και άλλους δημόσιους χώρους, ειδικότερα ως «σημάδι» σε παραδοσιακά παρτέρια. Η κόκκινη ποικιλία χρησιμοποιείται σαν καλλωπιστικό ενώ η άσπρη χρησιμοποιείται θεραπευτικά.

Οι περισσότεροι κηπουροί καλλιεργούν τις ρετσινολαδιές σε μικρές «ομάδες» ικανές για να αποτελέσουν ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα που θα δώσει μια τροπική νότα. Πρόκειται για ένα μεγάλο φυτό «χοντροκομμένο» στην όψη, που φυτρώνει πολύ γρήγορα, σε διάστημα μιας εποχής, και προσφέρεται για να γεμίσει μεγάλες περιοχές ή να διαμορφώσει προσωρινά ανοικτούς χώρους. Στις περιοχές με ήπιο ή θερμό κλίμα φυτεύονται σε μπορντούρες  ή ακανόνιστα στις άκρες των κήπων για να εγκλιματιστούν. Στα πολύ ψυχρά κλίματα, η ρετσινολαδιές είναι ο καλύτερος τρόπος να δημιουργήσει κανείς το εφέ του τροπικού κλίματος γύρω από μια πισίνα ή βεράντα.

Ο σπόρος της ρετσινολαδιάς λέγεται «castor bean» (bean:φασόλι) όμως παρά το όνομά του δεν πρόκειται για κανονικό φασόλι. Οι σπόροι του φυτού είναι πηγή του καστορέλαιου (ρετσινόλαδου), που έχει μεγάλη χρηστική ποικιλία. Περιέχουν 40% με 60% λάδι πλούσιο σε τριγλυκερίδια, κυρίως ρκινολεΐνη. Ο φλοιός των σπόρων περιέχει ρικίνη, ένα δηλητήριο που εντοπίζεται επίσης, σε χαμηλότερες συγκεντρώσεις, σε όλο το φυτό για το οποίο δεν υπάρχει γνωστό αντίδοτο. Η τοξικότητα των ωμών σπόρων του φυτού είναι ευρέως γνωστή και αναφορές από δηλητηριάσεις είναι σχετικά σπάνιες, αν και ένας μόνος σπόρος αρκεί για να σκοτώσει οποιονδήποτε άνθρωπο και τέσσερις μπορούν να σκοτώσουν άλογο.

Η χρήση καστορέλαιου από τους Αιγυπτίους αναφέρεται στην ιστορία του Ηροδότου, ο οποίος σχολιάζει τη χρήση ελαίου από τους καρπούς του Ricinus communis (ο ίδιος το αποκαλεί Κίκι) για φωτισμό, για επάλειψη του σώματος και για τη βελτίωση της υφής και της ανάπτυξης των μαλλιών. Σπόροι του Ricinus communis έχουν ανακαλυφθεί σε αιγυπτιακούς τάφους, χρονολογούμενους από το 4000 π.Χ. Θεωρείται πως η Κλεοπάτρα το χρησιμοποιούσε για να λευκάνει το άσπρο των ματιών της. μια αρχαία αιγυπτιακή ιατρική διατριβή (the Ebers Papyrus) που χρονολογείται από το 1552 π.Χ. και μεταφράστηκε το 1872, περιγράφει το ρετσινόλαδο ως καθαρτικό.

Στην Ινδία χρησιμοποιείται ήδη από τη δεύτερη χιλιετηρίδα π.Χ. σε λυχνίες και ως υπακτικό. Επίσης έχει μακρά παράδοση χρήσης στην Κίνα, όπου οι ιατροί το χορηγούσαν σε νόσους των εσωτερικών οργάνων και ακόμη το χρησιμοποιούσαν στη μαγειρική.

Στη φασιστική Ιταλία το καθεστώς του Μπενίτο Μουσσολίνι χρησιμοποίησε την υποχρεωτική κατάποση ρετσινόλαδου ως μέσο πολιτικής τρομοκρατίας. Οι αντιφρονούντες υποχρεώνονταν να καταναλώσουν μεγάλες ποσότητες ρετσινόλαδου από τους παρακρατικούς μελανοχιτώνες, πρακτική, που φέρεται να εμπνεύστηκε ο ποιητής Γκαμπριέλε Ντ’Ανούντσιο. Τα θύματα αυτού του βασανιστηρίου παρουσίαζαν έντονη διάρροια και αφυδάτωση, που συχνά οδηγούσαν στο θάνατο. Ορισμένες φορές, όταν οι μελανοχιτώνες επιθυμούσαν να βεβαιωθούν ότι το θύμα τους θα πέθαινε, αναμίγνυαν το ρετσινόλαδο με βενζίνη. Χαρακτηριστικά λεγόταν ότι η ισχύς του Μουσσολίνι στηριζόταν «στο ρόπαλο και το ρετσινόλαδο».

Σε πρώιμους πολιτισμούς χρησιμοποιούνταν σε τελετές θυσιών, προς ευχαρίστηση των θεών.

Στην Βραζιλία οι ρετσινολαδιές αφθονούν. Τα παιδιά συχνά χρησιμοποιούν τους καρπούς («Mamonas» όπως λέγονται) για να παίζουν με τις σφεντόνες τους. Είναι ότι πιο κατάλληλο γιατί έχουν το σωστό βάρος, μέγεθος και σκληρότητα. Το λάδι των καρπών χρησιμοποιείται πλέον και για την παραγωγή βιοντήζελ στις φτωχές αγροτικές περιοχές της χώρας.

Η παγκόσμια παραγωγή ρετσινόλαδου ανέρχεται περίπου σε 1εκ. τόνους το χρόνο. Οι περιοχές με την μεγαλύτερη παραγωγή είναι η Ινδία (πάνω από 60% της παγκόσμιας σοδειάς), η Κίνα και η Βραζιλία. Υπάρχουν διάφορα ενεργά προγράμματα καλλιέργειας.

Ο σπόρος περιέχει 35-55% φαγώσιμου λαδιού που μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο μαγείρεμα. Είναι επίσης μια πλούσια πηγή φωσφόρου, του οποίου το 90% βρίσκεται σε φυτική μορφή. Ο σπόρος περιέχει 35-55% καθαρού λαδιού. Εκτός από τη μαγειρική του χρήση, είναι και συστατικό σαπουνιών, γυαλιστικών, χρωμάτων και παγίδων για τις μύγες. Επιπλέον χρησιμοποιείται ως λιπαντικό αλλά και για φωτισμό και ως συστατικό στα καύσιμα συγκεκριμένων μηχανών. 

Το λάδι έχει undecylenic οξύ, μια πολύ ισχυρή χημική ουσία για τους δερματικούς μύκητες. Χρησιμοποιείται στη φαρμακοβιομηχανία, στην κοσμετολογία και την αρωματοποιία, καθώς και στα αντιπυτιριδικά σαμπουάν. Το λάδι χρησιμοποιείται σε υφάσματα για πανωφόρια και άλλα προστατευτικά σκεπάσματα, στη βιομηχανία υψηλής ποιότητας λιπαντικών, διάφανης μελάνης για γραφομηχανές και εκτυπωτές, στην υφαντουργική βαφή και στην παραγωγή νήματος ‘Rilson’, ένα είδος νάιλον νήματος. 

Το υδρογονομένο λάδι αξιοποιείται στη βιομηχανία γυαλιστικών, λαδοπαστέλ, καρμπόν, κεριών κοινών και διακοσμητικών. Από τα κοτσάνια φτιάχνεται ένα νήμα κατάλληλο για σχοινιά. Το φυτό όταν βρίσκεται κάπου φυτεμένο λέγεται πως απωθεί τις μύγες και τα κουνούπια. Όταν καλλιεργείται σε κήπους λέγεται ότι τους απαλλάσσει από τυφλοπόντικες και έντομα. Τα φύλλα έχουν εντομοκτόνες ιδιότητες. Η κυτταρίνη από τα κοτσάνια χρησιμοποιείται στην παραγωγή χαρτιών, χαρτονιών κλπ.

Πηγή:
http://en.wikipedia.org/wiki/Castor_bean
http://www.floridata.com/ref/R/rici_com.cfm
http://www.pfaf.org/database/plants.php?Ricinus+communis

Οι Tρεις Ιεράρχες, τα σύμβολα της Αντιγνώσης

 

30/01/2011 από Po

Μια γιορτή που ντροπιάζει τα σχολεία μας

Τρεις Ιεράρχαι του αποκρυφιστικού Χαμαιτυπείου Χρυσοβαλάντου ΑΕ.

 

Γράμμα από το ΛηξούριΑναγνώστης Λασκαράτος           

Κύριε Ροΐδη,
Oι παλιότεροι θα θυμούνται το μπεστ σέλλερ της Λιλής Ζωγράφου: «Αντιγνώση, τα δεκανίκια του καπιταλισμού». Το βιβλίο όπως παρουσιάστηκε τότε (1974), έβαζε επιτακτικά το ερώτημα γιατί  δαιμονοποιήθηκε  η ελληνική παιδεία και σκέψη για χάρη του  Χριστιανισμού. Γιατί η χριστιανική θρησκεία έδρασε σα βαρβαρική επιδρομή με μεθόδους που μόνο ο Nαζισμός μεταχειρίστηκε; Η Ζωγράφου προσπάθησε να συνδέσει τον Χριστιανισμό με τον Καπιταλισμό, βλέποντας στον πρώτο το κορυφαίο εργαλείο για  τη συσσώρευση του Πλούτου και της Εξουσίας. Ασφαλώς η  δημοφιλής πολυδιαβασμένη αριστερή συγγραφέας του «Επάγγελμα πόρνη» δεν  ήταν Μαξ Βέμπερ («Η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού» -1904) και προσπάθησε να κολυμπήσει σε πολύ βαθειά νερά. Δεν βούλιαξε γιατί η μεταπολιτευτική Ελλάδα δεν διέθετε εκείνη τη διανόηση που θα είχε τη δυνατότητα και μαζί και τη διάθεση να φέρει αντιρρήσεις στη μαχητική συγγραφέα. Η Ζωγράφου δεν είχε ούτε τις πηγές ούτε τα φόντα για να συγγράψει ένα αυστηρά επιστημονικό έργο και τσαλαβούτησε (ευτυχώς στα ρηχά),  στα ρυάκια της συνωμοσιολογίας. Το ελληνικό κοινό είναι άλλωστε ιδιαίτερα ευεπίφορο σε αυτά.  Σε ένα άλλο επίπεδο, ο  ίδιος ο Βέμπερ, αποκαθηλώθηκε από συγγραφείς όπως οι Βέρνερ Ζόμπαρτ και Φερνάν Μπροντέλ, αλλά και ο Ζακ Λε Γκοφ, που έδειξαν πως ο εβραϊσμός (οι δυο πρώτοι) ή και ο καθολικισμός (ο τελευταίος) έπαιξαν κι αυτοί το ρόλο τους στην ανάπτυξη του καπιταλισμού και σήμερα ο ερευνητής έχει την ευκαιρία να δει  πως δεν φταίει ο Καλβινισμός για την καπιταλιστική Κόλαση της Κίνας. Προσωπικά  θα έλεγα πως ο άρπαγας και πλεονέκτης άνθρωπος (δεν υπονοώ πως αυτή είναι η φύση του ανθρώπου, αυτή είναι η ιστορική του εξέλιξη) μπορεί να δικαιολογήσει τον αθέμιτο και αφύσικο πλουτισμό του, χρησιμοποιώντας τη Βίβλο, το Κοράνι ή και τα απομνημονεύματα του Ένγκελς. Θα πρόσθετα δε πως ελάχιστοι έχουν το ηθικό και φιλοσοφικό υπόβαθρο για να χρησιμοποιήσουν τον πλούτο που κληρονόμησαν ή (πιό δύσκολο) που μόνοι τους έφτιαξαν, για το κοινό καλό.

Δεν θέλω να απαξιώσω με τα μέσα που μου διαθέτει σήμερα η τεχνολογία ένα βιβλίο-σταθμό για το ευρύτερο  κοινό μιας άλλης εποχής, αυτής της μεταπολίτευσης. Θεωρώ άλλωστε τη Ζωγράφου μια εξαιρετική αντικομφορμίστρια γυναίκα και ανατρεπτική διανοούμενη που προσέφερε πολλά στην πρόοδο της κοινωνίας μας. Δεν ξεχνώ τη μάχη που έδωσε στις εφημερίδες («Πρώτη», «Ελευθεροτυπία») ή την τηλεόραση, την ίδια εποχή με τον Βασίλη Ραφαηλίδη ενάντια  στο παπαδαριό και  στον εξαχρειωμένο ανδρεοπαπανδρεϊσμό του σταύλου της Εκάλης της ευσεβούς πρωθυπουργού-αεροσυνοδού . Ήταν άλλωστε  το βιβλίο της αυτό ρηξικέλευθο γιατί αναδείκνυε στο ευρύ αναγνωστικό κοινό και ιδιαίτερα στη διψασμένη τότε για Γνώση νεολαία την απάτη του Ελληνοχριστιανισμού, άλλωστε μόλις είχαμε βγει από την 7χρονη τυραννία του.

Αν ζούσε σήμερα η αθυρόστομη Λιλή Ζωγράφου θα είχε πολλά να καυτηριάσει για τις αθέμιτες σχέσεις Κράτους και Εκκλησίας. Αυτή και άλλοι δυο διαφορετικοί άνθρωποι, αντικομφορμιστές κι αυτοί, άφησαν μεγάλο κενό, ο Βασίλης Ραφαηλίδης και ο Ρένος Αποστολίδης, αφού από τη δική του οπτική ο καθένας τους, δηλαδή του διανοούμενου που δεν καθόταν στ’αυγά του, ούτε περιφρονούσε το ευρύ κοινό, έβγαιναν στα τηλεπαράθυρα, στη Ζούγκλα του Μάκη, ακόμα και στο κανάλι του Κουρή (ο Ρένος), για να κάνουν το δαφωτιστικό τους έργο, μαχητικά, αναιδέστατα και ασυμβίβαστα κι όποιον πάρει ο Χάρος.

Dürer Albrecht, «Οι τρεις επίσκοποι Nικόλαος, Ούλριχ και Έρασμος»

Η σχολική γιορτή των  Τριών Ιεραρχών, θέλει να αγνοεί πως συμβολίζει το θρησκευτικό μίσος, τον φανατισμό, την άρνηση της φυσιολογικής ζωής, τον αντισημιτισμό, τη μισαλλοδοξία, τον ψευδεπίγραφο ελληνοχριστιανισμό, τη θρησκειοποίηση της Εκπαίδευσης, το δικαίωμα της Ανατολικής Εκκλησίας να είναι κρατική και να έχει λόγο στα σχολεία. Γι’αυτό μου προκάλεσε πολύ άσχημη εντύπωση η δήλωση αριστερού ηγέτη πως είναι «μια γιορτή που συμβολίζει την αξία της γνώσης», δήλωση που συνοδεύτηκε και με άλλα παρατράγουδα του ίδιου, αλλά και με την καθιερωμένη συνένοχη σιωπή αυτών που όφειλαν να μιλήσουν και να στηλιτεύσουν τον οππορτουνισμό και την αριστερή υποκρισία.

Απείρως βέβαια σκανδαλωδέστερη υπήρξε η παρουσία και το θρησκευτικό κήρυγμα κάποιας «κομμουνίστριας» βουλευτίνας στην αυλή του αντισημίτη και αποκρυφιστή μητροπολίτη «Χρυσής Αυγής» και «Ελεύθερης Ωρας»  κ.Χρήστου Μεντζελόπουλου του Πειραιά, ανήμερα των Τριών Ιεραρχών. Όσοι βέβαια έχουν μνήμη θυμούνται πως η κυρία αυτή ποιούσε τις διατριβές της στην ΟΝΝΕΔ όταν η Λιλή Ζωγράφου δημοσίευε την «Αντιγνώση».

Η Αριστερά (οφείλει να) πιστεύει στη γνώση που πηγάζει από την ελεύθερη επιστημονική έρευνα και όχι στην εξ Αποκαλύψεως και εξ επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος ανορθολογική δογματική «γνώση», η οποία μάλιστα ερμηνευόμενη κατά γράμμα, όπως όρισε ο ίδιος ο Μέγας Βασίλειος,  υποταγμένη δουλικά σε αραχνιασμένα, εμποτισμένα με μίσος όσο και παρανοϊκά ιερά κείμενα, ύψωσε ανασχετικό τείχος στην επιστημονική πρόοδο, όπως είχαμε δει στο παλιότερο άρθρο μας «Κι όμως η Γη ΔΕΝ κινείται» και το οποίο επιτρέψτε μου να πιστεύω πως δικαιούται να διαβαστεί:

«Ο Βασίλειος στην «Εξαήμερο» δίνει τη χαριστική βολή στο θέμα της αλληγορίας, στην κουτοπόνηρη δηλαδή μέθοδο βάσει της οποίας σήμερα η Εκκλησία ερμηνεύει τη Βίβλο, προσπαθώντας να μπαλώσει εκ των υστέρων, κάτω από τη σαρωτική επέλαση των επιστημονικών πορισμάτων, μέσω υποτιθέμενων συμβολισμών τους κραυγαλέους μύθους της, όπως π.χ. το χτίσιμο του κόσμου σε 6 ημέρες που δήθεν είναι αιώνες κλπ. Απορρίπτει κάθε μεταφορική ερμηνεία (όπως αυτές που έκανε στη Γένεση ο Ιουδαίος ελληνιστής Φίλων ο Αλεξανδρεύς που προσπαθούσε να συμβιβάσει τη Βίβλο με την ελληνική Φιλοσοφία) και δηλώνει: “Εγώ δε χόρτον ακούσας χόρτον νοώ, και φυτόν και ιχθύν και θηρίον και κτήνος, πάντα ως είρηται, ούτως εκδέχομαι”. Ο ίδιος είχε τόση σχέση με τα ελληνικά Γράμματα και τη Φιλοσοφία, ώστε χαρακτήρισε (Επιστ.223) περί το τέλος της ζωής του ματαιότητα κα ματαιoπονία τη νεανική του ενασχόληση με αυτήν την «παρά του Θεού μωρανθείσαν σοφίαν», της οποίας «κατείδε το άχρηστον».

Μισογύνηδες, αντισημίτες, εχθροί της ελληνικής Φιλοσοφίας, αντιερωτικά νευρωτικά πλάσματα, γιοί των αγίων θρησκόληπτων μανάδων τους, που τους ανάθρεψαν  κυριαρχικά, τους «ευνούχισαν» και τους έστρεψαν στη διαστροφή του μονήρους βίου, αναρριχημένοι οι δυο από αυτούς στον πατριαρχικό θρόνο με την ωμή παρέμβαση των αιμοβόρων αυτοκρατόρων, οι Τρεις Ιεράρχες αποκαλύπτονται μέσα από τα γραπτά τους, όχι μόνο ως κήρυκες μίσους αλλά και ως γελοίες καρικατούρες  που πήραν πολύ κόσμο στο λαιμό τους με τις μωρολογίες τους που απευθύνονται σε θεόκουτες γυναικούλες και που σήμερα ειδικά φαίνονται τόσο ανόητες όσο και επικίνδυνες. Ιδού, ας πούμε, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος,  ως σύμβουλος γάμου. Είναι χαρακτηριστικό πως δεν μιλάει σαν άντρας αλλά σαν να ανήκει σε κάποιο ουδέτερο φύλο, απαξιώνει τις χαρές του γλεντιού και του έρωτα,  για τον απλό λόγο πως δεν τις γεύτηκε ο ίδιος, ή έστω γεύτηκε κάποιες με το σκοτεινό, στρεβλό και υποκριτικό τρόπο που το κάνουν οι επίσκοποι: «Συμβουλές σε νιόπαντρη γυναίκα: ….έχεις μεγάλο προορισμό, αλλά διαφορετικό από τον άνδρα, που πρέπει να είναι η κεφαλή. Παράτα την ανόητη ισότητα των δυο φύλων και προσπάθησε να καταλάβεις τα καθήκοντα του γάμου …». O ίδιος, τυφλωμένος από θρησκευτικό φανατισμό, μιλά υποτιμητικά για τους Έλληνες δημιουργούς: «Ποίοι Φειδίαι και Ζεύξιδες και Πολύγνωτοι, Παράσσιοι τε τινές και Αγλαοφώντες...» (Λόγος ΚΗ΄, & 25) και κατηγορεί  «την κίβδηλον ποίησιν» των Ελλήνων.

Κύριε Ροϊδη,
επιτρέψτε μου να αντιγράψω ένα μικρό απόσπασμα από το εξαιρετικό πολυσέλιδο άρθρο του Περικλή Σ. Βαλλιάνου «Το τίμημα της μονοθεΐας και το ψεύδος του “ελληνοχριστιανισμού”» («THE ATHENS REVIEW OF BOOKS», τ. 20, Ιούλιος-Αύγουστος 2011):

«Κάθε χρόνο λαμβάνει χώρα στα σχολεία και στα πανεπιστήμια μια υποκριτική και ανούσια γιορτή προς τιμήν υποτίθεται των «ελληνικών γραμμάτων» η γιορτή των «Τριών Ιεραρχών». Είναι υποκριτική γιατί ούτε αυτοί που εκφωνούν τους λόγους, ούτε αυτοί που τους υφίστανται, πιστεύουν το παραμικρό από τα λεγόμενα (ακόμα κι αν αυτά είχαν ίχνος αλήθειας). Και είναι ανούσια επειδή βασίζεται στο καταστατικό ψεύδος ότι οι τιμώμενοι «άγιοι» είχαν γνήσιο ενδιαφέρον για τη μελέτη της ελληνικής γραμματείας. Ο μόνος λόγος που εξακολουθεί να υπάρχει είναι βέβαια το ότι είναι αργία και οι συνδικαλιστές της Εκπαίδευσης (κατά τα άλλα από αριστεροί έως υπερ-αριστεροί) δεν θα δέχονταν ποτέ να καταργηθεί)».

Σε αυτό το τελευταίο οφείλω εν μέρει να διαφοροποιηθώ, Στην ΟΛΜΕ την πλειοψηφία έχουν μέχρι τώρα, οι συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ (6/11). Αυτό που μπορούμε να κατηγορήσουμε τους αριστερούς συνδικαλιστές είναι ότι αν και πολλοί από αυτούς θα το ήθελαν, δεν τολμούν να το ζητήσουν, γεγονός βέβαια που καθόλου δεν τους τιμά. Αν όμως η Πολιτεία έπαιρνε την αυτονόητη πρωτοβουλία, κανένας αριστερός σχηματισμός δεν θα έφερνε αντίρρηση.

Ο κ.Βαλλιάνος παραθέτει ένα πλήθος επιχειρημάτων και στοιχείων, σκοταδιστικών αποσπασμάτων ομιλιών και κειμένων των Χρυσόστομου  (που ήταν κατά την Ορθόδοξη Εκκλησία τέρας με δυο κεφάλια, τα οποία βρίσκονται στο Βατοπέδι και στη Ρωσία) και Βασιλείου, για να θεμελιώσει το γελοίο και το αισχρό των προσώπων και της γιορτής τους. Αντιγράφω ενδεικτικά: «Οι οκτώ λόγοι κατά Ιουδαίων του Ι.Χρυσόστομου, αποτελούν ένα κατάπτυστο μνημείο δολοφονικού μίσους, ένα κήρυγμα γενοκτονίας από το οποίο πήγασε κάθε μεσαιωνικός κατατρεγμός του εβραϊκού λαού και τελικά βέβαια η ναζιστική τελική λύση…». Ο κ.Βαλλιάνος καταλήγει πως η Ανατολική Εκκλησία σε αντίθεση με την παπική, δεν έχει αφαιρέσει από τα λειτουργικά της κείμενα το μίσος κατά του «χριστοκτόνου λαού». Από ότι ξέρω το έχουν κάνει μόνο οι Ορθόδοξες Εκκλησίες των ΗΠΑ, πιστές στην πάγια εκκλησιαστική παράδοση της προσαρμογής στο περιβάλλον κατά τα καλά και συμφέροντα. Υπενθυμίζω πως η ελληνορθόδοξη αρχιεπισκοπή Αμερικής, ήταν και η μόνη ελληνική Εκκλησία που διαμαρτυρήθηκε για το αντισημιτικό κήρυγμα μίσους του αποκρυφιστή (666, Αντίχριστος, κάρτα πολίτη κλπ) μητροπολίτη Πειραιά Σεραφείμ, που δεν ντρέπεται να συναντιέται, να συμφωνεί και να ανταλλάσσει και δώρα με τον αρχηγό της εγκληματικής «Χρυσής Αυγής».

Από την άλλη βέβαια, για του λόγου μου το ασφαλές θυμίζω πως  οι ορθόδοξες Εκκλησίες στις ΗΠΑ και στην Μ.Βρεττανία, ήταν οι μόνες ορθόδοξες που δεν καταδίκασαν την επέμβαση στο Ιράκ. Όποιος αναζητήσει στο χώρο της Ορθοδοξίας αρχές και ιδέες, θα βρει μόνο ταπεινές σκοπιμότητες και συμφέροντα.

….
ΥΓ1

«Τρείς Ιεράρχαι» (Ο ιερός Καλλίνικος τ.Πειραιώς, ο άγιος Θεόκλητος, τ.Βρεσθένης και ο ιερότατος όλων Βρανίων Παχώμιος, που κατηγορήθηκε από ιερείς του για παιδεραστία), «εις λιτανείαν του Βώλου». Ψυχωφελές ανάγνωσμα.

ΥΓ2
«Πόσα κεφάλια είχε ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος;»

ΥΓ3
«Θα ξεφορτωθούμε ποτέ τους Τρεις Ιεράρχες;»