Οι ιεροί αγώνες των Πυθίων – ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

τεύχος 1774 στις 22 Αυγούστου 2013

Ξενοφών Α. Μπρουντζάκης

Οι ιεροί αγώνες των Πυθίων
Είναι γνωστό ότι κατά την περίοδο της αρχαιότητας, από τα πρώιμα κιόλας χρόνια, δύο ήταν τα αδιαμφισβήτητα σημαντικά και κυρίαρχα θρησκευτικά κέντρα: Η Ολυμπία και οι Δελφοί. Και τα δυο αυτά Ιερά, εκτός από τη μαντική, σχετίζονταν και με τους αγώνες. Το Ιερό της Ολυμπίας ξεχώριζε για την έμφαση που έδινε στους αγώνες, σε αντίθεση με εκείνο των Δελφών που καλλιεργούσε κυρίως τη μαντική τέχνη.
Από τις αρχές της πρώτης κιόλας χιλιετίας, σύμφωνα με την παράδοση, στην πόλη της Ηλείας κυβερνούσε ένας βασιλιάς ονόματι Ίφιτος. Αυτός ο Ίφιτος ήταν απόγονος του Όξυλου, που ήταν σύγχρονος του ξακουστού βασιλιά της Σπάρτης Λυκούργου. Εκείνη την περίοδο λέγεται ότι οι επιδημίες που σοβούσαν, κατέστρεφαν κάθε καρπό της γης και αποδεκάτιζαν ταυτόχρονα και τα κοπάδια σπέρνοντας τη συμφορά. Και σαν να μην έφταναν όλες αυτές οι καταστροφές που προερχόταν από τις φυσικές δυνάμεις, οι Έλληνες φρόντισαν με τις προσφιλείς τους εμφύλιες συγκρούσεις να αλληλοσπαράσσονται και με πολέμους.
Σε αυτήν τη δύσκολη συγκυρία, ο βασιλιάς Ίφιτος ήταν που σκέφτηκε, σύμφωνα με τα γραφόμενα του Παυσανία, να συμβουλευτεί τον δελφικό θεό για τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να απαλλαγεί η χώρα από όλες αυτές τις συμφορές που την κατέστρεφαν. Τότε, σύμφωνα πάντα με τον Παυσανία, λένε πως η Πυθία πρόσταξε στον Ίφιτο και τους Αργείους να αναβιώσουν τους Ολυμπιακούς Αγώνες ανανεώνοντάς τους.
Αυτός ο χρησμός της Πυθίας αποτελεί και την πρώτη ιστορική μαρτυρία για τον καταλυτικό ρόλο που παίζουν οι αθλητικοί αγώνες στην επίτευξη ειρηνικής συνύπαρξης μεταξύ των ανθρώπων. Αυτή η συγκλονιστική επινόηση της ευγενούς αγωνιστικής άμιλλας μεταξύ των ανθρώπων, κατά την οποία προτείνεται για πρώτη φορά μια ειρηνική συμφωνία ανταγωνισμού που ενεργεί προφανώς κατευναστικά στη συγκρουσιακή ανθρώπινη φύση, είναι πρωτοφανής όσο και μεγαλοφυής σε μια τόσο πρώιμη εποχή για την ανθρωπότητα. Έτσι, είναι απολύτως φυσικό να συνδεθεί η άσκηση του πνεύματος με αυτήν του σώματος και η πνευματική καλλιέργεια του ανθρώπου να συνοδεύεται από τη σωματική άσκηση και ρώμη.
Με αυτόν τον ιστορικό χρησμό, το Ιερό των Δελφών αναγνωρίζει απερίφραστα στο αντίστοιχο Ιερό της Ολυμπίας την πανελλήνια πρωτοκαθεδρία καθώς το ανακηρύσσει πρώτο θρησκευτικό κέντρο με κυρίαρχη στόχευση την καλλιέργεια του πνεύματος και της άθλησης. Έτσι, η Ηλίς, με κέντρο την Ολυμπία, θα αναδειχτεί για τα επόμενα χίλια διακόσια χρόνια ως το κατ’ εξοχήν αθλητικό κέντρο του τότε γνωστού κόσμου!
Αντίθετα, οι Δελφοί θα αναδειχτούν κι αυτοί με τη σειρά τους ως το αδιαμφισβήτητο κέντρο μαντικής του ελληνισμού, από όπου θα καθοδηγείται πνευματικά και πολιτικά η Ελλάδα σ’ ένα σημαντικό κομμάτι του δρόμου της προς την κατάκτηση της κορυφής της Ιστορίας…

Πύθια σε σχέση με τα Ολύμπια
Η νίκη του Απόλλωνα επί του δράκοντα Πύθωνα υπήρξε η αφορμή για την καθιέρωση των Πυθίων προς τιμήν του θεού. Εκεί, λοιπόν, στο δικό του Ιερό, γίνονταν οι αγώνες που ξεκίνησαν αρχικά ως μουσικοί. Περιλάμβαναν έναν διαγωνισμό κιθαρωδών και έναν ακόμα αυλητών. Σύμφωνα με την παράδοση, γινόταν η απαγγελία των άθλων του θεού συνοδεία λύρας. Το 582 π.Χ., μετά τον Πρώτο Ιερό Πόλεμο, όταν οι Δελφοί απελευθερώθηκαν από τον έλεγχο της πόλης Κίρρας, με τη βοήθεια των Αμφικτυόνων (δώδεκα πόλεις που γειτόνευαν με το Ιερό της Δήμητρας στις Θερμοπύλες), οι τελευταίοι αναδιοργάνωσαν τους αγώνες. Τότε, προστέθηκαν στο πρόγραμμα, σύμφωνα με το παράδειγμα της Ολυμπίας, οι γυμνικοί αγώνες (στάδιο, δίαυλος, δόλιχος, πάλη, πυγμαχία, παγκράτιο, πένταθλο και αγώνας κηρύκων και σαλπιγκτών) και ιππικά αγωνίσματα (τέθριππο, συνωρίς και αντίστοιχα πωλικά). Αργότερα, στα Ελληνιστικά χρόνια, προστέθηκαν το εγκώμιο και η παντομίμα. Τα Πύθια επαναλαμβάνονταν κάθε τέσσερα χρόνια με έπαθλο ένα στεφάνι δάφνης.
Αντίστοιχοι αγώνες ήταν τα Νέμεα, τα Ίσθμια και τα Ασκληπιεία που διεξάγονταν στην Επίδαυρο. Ωστόσο, οι αθλητικοί αγώνες της Ολυμπίας που οργάνωνε το εκεί Ιερό, έχαιραν ιδιαίτερης εκτίμησης που τους χάριζε την αδιαμφισβήτητη πρωτοκαθεδρία.

Κοινά Ιερά
Ανάμεσα στα Ιερά των Ελλήνων, υπήρχαν, καθώς φαίνεται, κοινοί τόποι που τα ένωναν με άρρηκτους δεσμούς, οι οποίοι λειτουργούσαν πέρα από την κατ’ εξοχήν ειδική αποστολή με την οποία ήταν επιφορτισμένο το καθένα. Έτσι, με τις ξεχωριστές αρμοδιότητες που είχαν αλλά και με τη σχολαστική φροντίδα να μη συμπίπτουν χρονικά οι αγώνες που οργάνωναν, απέφευγαν κάθε είδος ανταγωνισμού που θα μπορούσε να προκύψει. Γνωρίζουμε ότι όλα τα Ιερά καλλιεργούσαν επιμελώς το πνεύμα της άθλησης σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους, όπως ήταν τα στάδια, οι παλαίστρες, τα ιπποδρόμια, τα γυμναστήρια και το θέατρο.
Εκτός από τους μεγάλους αγώνες που οργανώνονταν στα Πύθια κάθε τέσσερα χρόνια, από τον 5ο π.Χ. κιόλας αιώνα, οι Δελφοί έγιναν το κέντρο συνάθροισης όλων των πνευματικών προσωπικοτήτων της Ελλάδας. Σκοπός τους ήταν να επιδείξουν τα πνευματικά τους επιτεύγματα. Αργότερα, θα συστηματοποιηθεί όλη αυτή η παράδοση σε ειδικούς αγώνες για ποιητές και συγγραφείς.
Κάτι ανάλογο συνέβαινε και στην Ολυμπία όπου διεξάγονταν μεταξύ άλλων και αγώνες κηρύκων και σαλπιγκτών, φιλοσόφων, ποιητών και διαφόρων καλλιτεχνών που είχαν την ευκαιρία να παρουσιάσουν τις δημιουργίες τους μπροστά σε ένα ιδιαιτέρα καλλιεργημένο κοινό. Εδώ πρέπει να τονιστεί το γεγονός ότι οι τελετές αυτές περιβάλλονταν από μια ιερότητα, πράγμα που αποδείκνυε τη μεγάλη σημασία που έδιναν οι αρχαίοι στην ψυχοσωματική καλλιέργεια.
Έτσι, όλοι οι κανονισμοί οι οποίοι ήταν θεσμοθετημένοι για τους αγώνες, απολάμβαναν γενικής αποδοχής και σεβασμού από το πανελλήνιο κοινό. Γι’ αυτό τηρούνταν ευλαβικά οι γνωστές μας εκεχειρίες από την ημερομηνία έναρξης ενός αγώνα έως και τη λήξη του. Προφανώς, όπως μας είναι γνωστό και ιστορικά, υπήρχαν περιπτώσεις παραβιάσεων κατά τη μακροχρόνια περίοδο των διοργανώσεων, που μετρά πάνω από μια χιλιετία. Ωστόσο, αυτές σε ένα τόσο τεράστιο χρονικό διάστημα είναι απειροελάχιστες και διατρανώνουν τον κανόνα.
Σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει σήμερα, που όλα θεσμοθετούνται με το σκεπτικό να παραβιαστούν, τότε συμμορφώνονταν με τους κανόνες ακόμα και οι μεγάλες δυνάμεις της εποχής, όπως οι πόλεις – κράτη των Αθηνών, της Σπάρτης και η Μακεδονία του Φιλίππου. Ανάλογο σεβασμό επιδείκνυαν και τα μεμονωμένα άτομα απέναντι στους κανόνες και φρόντιζαν να μην εκτεθούν παραβιάζοντάς τους. Οι αγώνες αυτοί αποτελούσαν μέρος μιας ιερής τελετουργίας που είχε βαθιές τις ρίζες της σε παρελθούσες αντιλήψεις που σχετίζονταν με μια γενικότερη πολιτισμική θεώρηση του ανθρώπου και της κοινωνίας. Έτσι, παρατηρούμε ότι σε ολόκληρη την Ελλάδα ο σεβασμός προς τις ιερές γιορτές (ακόμα και των εχθρών γειτόνων) ήταν δεδομένος.
Βέβαια, και σε εκείνη την εποχή, την οποία αντιμετωπίζουμε αρκετές φορές με μια τάση εξιδανίκευσης, υπήρχαν κρούσματα εκφυλιστικά. Αυτό είναι απόλυτα κατανοητό, αν αναλογιστεί κανείς τις αδυναμίες της ανθρώπινης φύσης. Οπότε και σε αυτούς τους ιερούς αγώνες, ιδιαιτέρα μετά το τέλος του 5ου αιώνα, άρχισαν να παρουσιάζονται όλες εκείνες οι αδυναμίες που προκύπτουν από το μικρόβιο του «επαγγελματισμού». Ωστόσο, το ιδανικό της αρμονικής ανάπτυξης σώματος και πνεύματος, αυτού του αρχαιοελληνικού χρυσού κανόνα για τον άνθρωπο, κρατήθηκε για πολλούς αιώνες ζωντανό, ακόμα και μέσα από τα κείμενα του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη αλλά και των μαθητών τους που συνέχισαν τις διδασκαλίες των σοφών δασκάλων τους. Για πολλούς αιώνες διατηρήθηκε στο ακέραιο το ιδανικό που ήθελε τους αθλητές να αγωνίζονται προς χάριν της «ψυχαγωγίας» τους, δηλαδή της παίδευσης της ψυχής και του σώματος. Ήταν η μακρά περίοδος που οι αγώνες δεν υπηρετούσαν κανέναν αυτοσκοπό, αλλά την ιδανική εκείνη συνθήκη που διαμόρφωνε ισόρροπα το πνεύμα και το σώμα!

Advertisements

Το Σινά τους τα χάλασε – ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

Το Σινά τους τα χάλασε
Πυκνή ομίχλη παραπληροφόρησης και εκατέρωθεν προπαγάνδας. Θεωρίες συνωμοσίας, άκρως προβλεπόμενες μέσα στο φρικιαστικό πολιτικό τοπίο της Αιγύπτου. Με τα προβλεπόμενα επίσης ξεσπάσματα εναντίον των ΗΠΑ και του Ισραήλ, ως δολίων – σκιωδών και μη – πρωταγωνιστών και υποκινητών στην εξελισσόμενη εθνική τραγωδία της μεγαλύτερης, σε πληθυσμό, χώρας του αραβικού κόσμου, που ποτέ δεν κατάφερε να αποτινάξει τον ζυγό και το στίγμα του πελατειακού κράτους.
Όλα αυτά γίνονται εργαλεία επιδιώξεων μιας άτεγκτης ένστολης εξουσίας που επιχειρεί να σκεπάσει την αποφορά του αίματος εκατοντάδων (χιλιάδων, κατά τους Αδελφούς Μουσουλμάνους) καθημερινών θυμάτων της καθεστωτικής βίας των στρατηγών και της παράφορης, μισαλλόδοξης, σεχταριστικής μανίας των αλληλοσυγκρουόμενων όχλων.
Επειδή στοιχείο πολιτικού τρόμου αποτελεί και η ευρέως πλέον διαδιδόμενη εκδοχή ότι «το Ισραήλ βρίσκεται πίσω από την καθαίρεση του Μοχάμεντ Μόρσι». Εκδοχή που – πολύ βολικά – έσπευσε να υιοθετήσει και να προβάλει δημοσίως με σχετικές δηλώσεις του προχθές ο Τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, συνεπής στον ρόλο του ιδεολογικού συγγενή των Αδελφών Μουσουλμάνων, εν ονόματι του περιβόητου πολιτικού Ισλάμ.

Παιχνίδι με το Ισραήλ
Αναζητώντας ψήγματα έστω της αλήθειας – του πρώτου, πάντα, θύματος στον πόλεμο και αυτής της μορφής – αξίζει να εντοπίσουμε κάποιες πολιτικές… λεπτομέρειες που, αμέσως μόλις θάβονται κάθε φορά οι νεκροί, αυτές ξεπροβάλλουν μέσα από το τοπίο της ομίχλης.
Όπως ένα αιματηρό περιστατικό που συνέβη στη χερσόνησο του Σινά νωρίτερα μέσα στον μήνα, ακριβώς πριν αρχίσουμε να μετράμε τις τελευταίες εκατόμβες των σκοτωμένων στο Κάιρο, την Αλεξάνδρεια και σε πολλές άλλες αιγυπτιακές πόλεις: Τέσσερις ένοπλοι – μέλη της νεοεμφανισθείσας στο Σινά  οργάνωσης ακραίων ισλαμιστών σαλαφιστών «Ανσάρ Μπέιτ αλ Μάγκτις» («Στρατός της Ιερουσαλήμ»)  – σκοτώθηκαν στις 9 Αυγούστου από βλήμα ισραηλινού μη επανδρωμένου αεροσκάφους, ενώ ετοιμάζονταν να εκτοξεύσουν ρουκέτες προς το Νότιο Ισραήλ.
Στις κηδείες τους στην κωμόπολη Σεΐχ Ζουέιντ, στο βόρειο Σινά – τις οποίες παρακολούθησαν χιλιάδες, με εντυπωσιακό αριθμό ενόπλων ανάμεσά τους –, προέκυψε πως όλοι ήταν Βεδουίνοι της περιοχής, ανήκοντες στη φυλή Σαουάρκα. «Ποια είναι μεγαλύτερη προδοσία από αυτή του αιγυπτιακού στρατού, που επιτρέπει στα σιωνιστικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη να παραβιάζουν τον αιγυπτιακό εναέριο χώρο;» διερωτήθηκε η οργάνωση.
Ωστόσο στο Κάιρο οι στρατηγοί έσπευσαν αμέσως να αρνηθούν εκείνο που ήδη είχαν διοχετεύσει οι Αιγύπτιοι αξιωματούχοι ασφαλείας και οι Δυτικοί διπλωμάτες με αποδέκτες τα διεθνή ΜΜΕ: ότι, δηλαδή, η συγκεκριμένη πρωτοφανής ισραηλινή επίθεση έλαβε χώρα με αποδοχή και συντονισμό της αιγυπτιακής πλευράς.
Το Ισραήλ, υιοθετώντας την πάγια στάση του –αυτήν της αμφισημίας – σε τέτοιες «δύσκολες» περιπτώσεις, απλώς απέφυγε είτε να επιβεβαιώσει είτε να διαψεύσει την επέμβασή του στο Σινά. Αν μη τι άλλο, αποτελούσε παραβίαση και των όρων της αιγυπτοϊσραηλινής συμφωνίας του Καμπ Ντέιβιντ του 1979, η οποία ουδεμίας μορφής στρατιωτική παρουσία του Ισραήλ μέσα στην αιγυπτιακή επικράτεια – και δη του Σινά – προβλέπει.
Το συγκεκριμένο «άκρως ευαίσθητο» συμβάν στάθηκε αφορμή για να αποκαλυφθεί ότι, από την πρώτη κιόλας μέρα της αποπομπής Μόρσι από τους στρατηγούς στις 3 Ιουλίου, οι σχέσεις Αιγύπτου – Ισραήλ αναθερμάνθηκαν απότομα. Χωρίς πολλές «τυμπανοκρουσίες», οι στενές και συστηματικές επαφές ανωτάτων στρατιωτικών και αξιωματούχων υπηρεσιών πληροφοριών των δύο χωρών εντάθηκαν, με (κατά βάση) στόχο τον συντονισμό της δράσης εναντίον της σταθερά αυξανόμενης βίας από τις ομάδες των τζιχαντιστών του Σινά, οι οποίες το τελευταίο διάστημα ξεφυτρώνουν η μία μετά την άλλη.
Παρείχε επίσης ικανοποιητικές απαντήσεις στο ερώτημα γιατί ο στρατηγός Αμπντελ Φάταχ Σίσι επέλεξε τον δρόμο της ακραίας σύγκρουσης με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, εκμεταλλευόμενος ενδεχομένως και την όποιας μορφής δική τους πολιτική ανωριμότητα για τα αποτελέσματα της επιλογής για αντίσταση των οπαδών τους. Όπως επίσης στο ερώτημα γιατί τερμάτισε την επί έναν χρόνο αμοιβαίως συμφέρουσα συνεργασία του στρατού και των λοιπών δυνάμεων ασφαλείας με την κυβέρνηση του Μόρσι.

Απρόσμενος σύμμαχος
Ενώ κατά τον χρόνο της προεδρίας του ο Μόρσι έκανε το ένα λάθος μετά το άλλο – ωθώντας έναν όλο και περισσότερο εξαθλιωμένο οικονομικά αιγυπτιακό πληθυσμό να απομυθοποιήσει τους Αδελφούς Μουσουλμάνους και να αμφισβητήσει τελικά και τη δική του νομιμότητα – η κατάσταση στο Σινά και τα περιστατικά φονικής βίας που συνέβαιναν όλο και συχνότερα προκύπτει τελικά πως ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της ανοχής των ισλαμιστών από τους στρατιωτικούς.
Η άρνηση, αρχικά, και η σημαντική καθυστέρηση του Μόρσι κατόπιν να ακολουθήσει τακτική πυγμής εναντίον των ενόπλων ακραίων ισλαμιστών και του λαθρεμπορίου όπλων στο Σινά και στη Γάζα (το οποίο και εκεί εμπλουτίστηκε με οπλισμό από τη Λιβύη) έδωσαν το χρησιμότερο πρόσχημα στους στρατηγούς να στηρίξουν το κίνημα Τάμαροντ και να στραφούν εναντίον των Αδελφών Μουσουλμάνων. Φυσικά, όπως επίσης προκύπτει, με την έγκριση των Αμερικανών και των Ισραηλινών στρατιωτικών τους ομολόγων.
Ήδη οι στρατηγοί έχουν βρει έναν αναπάντεχο σύμμαχο στην Ουάσιγκτον, ενώ αυξάνεται η πίεση προς την κυβέρνηση του Μπάρακ Ομπάμα να διακοπεί η αμερικανική στρατιωτική βοήθεια προς την Αίγυπτο: Πρόκειται για το AIPAC, το φιλοϊσραηλινό λόμπι, του οποίου οι εκπρόσωποι τον καιρό αυτόν επιδίδονται κυριολεκτικά σε κούρσες ιδιωτικών συναντήσεων με μέλη του Κογκρέσου, πιέζοντας να διατηρηθεί η ετήσια χρηματοδότηση του 1,3 δισ. δολαρίων.

Η συμφέρουσα κατοχή – ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

Η συμφέρουσα κατοχή

Η βιομηχανία οπλικών συστημάτων ανθεί όσο ποτέ στο Ισραήλ, όπως και οι διεθνείς εξαγωγές αμυντικού υλικού, μαζί με την εμβάθυνση της πεποίθησης στο εσωτερικό και το εξωτερικό της χώρας ότι η κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών αποτελεί μία άκρως συμφέρουσα μπίζνα για το εβραϊκό κράτος.
Το θέμα παρουσιάζεται ιδιαζόντως σε ένα ντοκιμαντέρ 60 λεπτών, το οποίο προβλήθηκε προσφάτως και στις ΗΠΑ, αφού είχε ωστόσο βραβευτεί στο τελευταίο DocAviv, το μεγαλύτερο ισραηλινό φεστιβάλ ταινιών ντοκουμέντων. Ο αγγλικός τίτλος του ντοκιμαντέρ είναι «The Lab» («Το Εργαστήριο») και τη σκηνοθέτησε ο Ισραηλινός Γιόταμ Φέλντμαν, πρώην δημοσιογράφος της εφημερίδας «Haaretz».
Ο Φέλντμαν παρουσιάζει στο ντοκιμαντέρ του (http://www.gumfilms.com/lab) εμπόρους όπλων, στρατιωτικούς διοικητές και νυν και τέως υπουργούς της κυβέρνησης της χώρας του, οι οποίοι με ειλικρίνεια μιλούν για τον τρόπο με τον οποίο το εμπόριο όπλων έχει καταστεί ατμομηχανή οικονομικής επιτυχίας για το Ισραήλ σε μία εποχή παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.
Όπως εξηγεί ο Φέλντμαν, το Ισραήλ έχει μετατρέψει τα κατεχόμενα της Παλαιστίνης σε εργαστήριο για δοκιμή και αξιολόγηση οπλικών συστημάτων. Και καταδεικνύει πώς περίπου τέσσερα εκατομμύρια Παλαιστίνιοι στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα έχουν καταστεί στην πράξη πειραματόζωα σε στρατιωτικά πειράματα, από τα οποία επωφελείται και πλουτίζει μία νέα ελίτ εκπροσώπων αμυντικών βιομηχανιών και αποστράτων στρατηγών.

Ανθούσα βιομηχανία
Η διεθνής αμυντική επιθεώρηση Jane’s κατέταξε τον περασμένο Ιούνιο το Ισραήλ ως έκτη χώρα παγκοσμίως στις εξαγωγές οπλικών συστημάτων, μπροστά ακόμα και από την Κίνα και την Ιταλία! Τον ίδιο μήνα, ύστερα από δικαστική εντολή, δημοσιοποιήθηκε ότι 6.800 Ισραηλινοί πολίτες (επί συνόλου περίπου 8 εκατομμυρίων πληθυσμού) ενεργοποιούνται στο διεθνές εμπόριο όπλων!
Και, κατά το τέλος Ιουλίου, από επίσημα στοιχεία του ισραηλινού υπουργείου Άμυνας που δημοσίευσαν τα ΜΜΕ της χώρας αποκαλύφτηκε ότι το Τελ Αβίβ μόνο μέσα στο 2012 πούλησε όπλα και στρατιωτική τεχνολογία αξίας 7,5 δισ. δολαρίων. Οι εξαγωγές δε του πρώτου εξαμήνου του 2013 έχουν φθάσει τα 4 δισ. δολάρια. Μία δεκαετία πριν, οι ισραηλινές εξαγωγές έφθαναν μετά βίας τα 2 δισ. δολάρια.
Η αλματώδης άνοδος στις ισραηλινές εξαγωγές οπλισμού ακολούθησε την «Επιχείρηση Χυτό Μολύβι» (Operation Cast Lead) τον χειμώνα 2008-2009 ενάντια στη Γάζα. Αμέσως μετά την επίθεση, με σοδειά φρίκης πάνω από 1.400 Παλαιστίνιους νεκρούς και 13 Ισραηλινούς, την οποία η διεθνής κοινότητα έντονα καταδίκασε, μέσα στο 2009, οι εξαγωγές όπλων ανέβηκαν στα 6 δισ. δολάρια για πρώτη φορά!

Tα «δοκιμασμένα όπλα»
Άκρως αποκαλυπτικός ο Μπενιαμίν Μπεν Ελιέζερ, ο οποίος διετέλεσε κατά σειρά υπουργός Άμυνας και Βιομηχανίας (υπεύθυνος και για πολλές αμυντικές συμβάσεις με την Τουρκία): «Ο κόσμος» – λέει – «θέλει να αγοράζει πράγματα δοκιμασμένα. Εάν το Ισραήλ πουλάει όπλα, αυτά έχουν δοκιμαστεί. Μπορούμε να πούμε πως τα έχουμε ήδη χρησιμοποιήσει 10 με 15 χρόνια…».

Το μπλακ άουτ έχει ιστορία – ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

τεύχος 1774 στις 22 Αυγούστου 2013

Το Ποντίκι

Το μπλακ άουτ έχει ιστορία

Παρατημένες στη μοίρα τους οι Κυκλάδες, παραμένουν ασύνδετες με το κεντρικό σύστημα ηλεκτροδότησης

Η ενεργειακή ιστορία των Κυκλάδων είναι μία ακόμη περιπέτεια, όπως αυτή που ζει εδώ και δεκαετίες ολόκληρη η χώρα. Το πρόβλημα της αυξημένης ζήτησης τους καλοκαιρινούς μήνες είναι γνωστό και καταγεγραμμένο, όπως και οι προσπάθειες όλων των ανθρώπων της ΔΕΗ να καλύψουν τις ανάγκες με όποιο πρόσφορο μέσο είχαν όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Η υπόθεση της Σαντορίνης έφερε στην επιφάνεια με δραματικό τρόπο τόσο την έλλειψη οποιασδήποτε μέριμνας από την πολιτεία όσο και τη μεγάλη καθυστέρηση στην οριστική λύση, που επί σχεδόν μία δεκαετία υπόσχονται οι εκάστοτε αρμόδιοι υπουργοί, αλλά ποτέ δεν δόθηκε μέχρι σήμερα. Όπως όλα δείχνουν, δεν θα δοθεί ούτε τώρα.

Η ιδέα για τη διασύνδεση των Κυκλάδων με το ηπειρωτικό σύστημα ηλεκτρικής ενέργειας συζητήθηκε έντονα τη δεκαετία του ’90, αλλά τότε οι αρμόδιες αρχές είχαν θέσει άλλες προτεραιότητες: την «απελευθέρωση» της αγοράς και την προετοιμασία για ιδιωτικές μπίζνες. Ως πρόσχημα για να παραπεμφθεί το θέμα στις ελληνικές καλένδες προβλήθηκαν οι αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών.

Στις αρχές του 2006 – κι ενώ η «απελευθέρωση» βάδιζε προς τον έκτο χρόνο της – οι όμιλοι Κοπελούζου και Σαμαρά ανακοίνωναν ένα σχέδιο που από πολλούς θεωρήθηκε φιλόδοξο: Με προϋπολογισμό 700 εκατ. ευρώ, θα κατασκευάζονταν στα νησιά των Κυκλάδων αιολικά πάρκα συνολικής ισχύος 400 MW, παράλληλα με τη διασύνδεση των νησιών, όπως και της Σύρου, με το Λαύριο. Το έργο της διασύνδεσης είχε υπολογιστεί στα 290 εκατ. ευρώ, αλλά η επένδυση «κόλλησε», καθώς υπήρξαν σοβαρές αντιπαραθέσεις για την αποκλειστικότητα στη χρήση της διασύνδεσης που διεκδικούσε η κοινοπραξία.

Στη συνέχεια ξέσπασαν έντονες αντιπαραθέσεις για το ποιος θα υλοποιήσει την επένδυση και υπό ποιους όρους. Η ΔΕΗ εμφανίστηκε ως το φαβορί για το έργο, αλλά ποτέ δεν της επιτράπηκε η κατασκευή των υποδομών που θα έδιναν λύση στο πρόβλημα. Όλο αυτό το διάστημα διάφοροι υποψήφιοι και εν δυνάμει ανταγωνιστές προσδοκούσαν να ενταχθεί το έργο σε κοινοτικά προγράμματα ή να επιδοτηθούν τα έργα. Εν τέλει δεν έγινε τίποτε.

Τα ευτράπελα

Στο μεσοδιάστημα οι υπηρεσίες της ΔΕΗ έκαναν μεγάλες προσπάθειες για να δίνουν λύσεις στα προβλήματα που προέκυπταν και κατάφεραν να δημιουργήσουν υποτυπώδεις υποδομές, που αντιμετώπιζαν έστω προσωρινά τα προβλήματα. Έτσι, η Πάρος έχει ήδη συνδεθεί με Νάξο, Ηρακλειά, Κουφονήσια, Ίο, Σίκινο και Φολέγανδρο. Ωστόσο οι διασυνδέσεις αυτές δεν επαρκούν για την ασφαλή τροφοδοσία των νησιών με ηλεκτρική ενέργεια. Μάλιστα, είναι πολύ πιθανό, σε μελλοντική φάση – κι εφόσον ξεκινήσει η υλοποίηση του σχεδίου της συνολικής διασύνδεσης – οι υποδομές αυτές να θεωρηθούν μη αποδοτικές και να αποσυρθούν, ακυρώνοντας τις προηγούμενες επενδύσεις!

Με τον διαχωρισμό του τομέα της μεταφοράς ηλεκτρισμού και τη δημιουργία του ΑΔΜΗΕ (Ανεξάρτητος Διαχειριστής Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας) η αρμοδιότητα μεταφέρθηκε στο νέο φορέα. Ο διαγωνισμός που προκηρύχθηκε πριν από ένα χρόνο είχε προϋπολογισμό 400 εκατ. ευρώ, δηλαδή σχεδόν 40% ακριβότερα απ’ ό,τι το σχέδιο Κοπελούζου.

Στη διαδικασία συμμετείχαν δύο κοινοπραξίες. Στην πρώτη ήταν επικεφαλής ο όμιλος Στασινόπουλου ενώ στη δεύτερη η γερμανική Siemens, απαλλαγμένη από τις κατηγορίες για μίζες, μετά την επικύρωση της συμφωνίας που υπέγραψε η κυβέρνηση Παπανδρέου.

Στον διαγωνισμό έγιναν πολλά ευτράπελα, καθώς επιχειρήθηκε να απορριφθεί η προσφορά του ελληνικού ομίλου, έτσι ώστε το έργο να καταλήξει στους Γερμανούς. Εντούτοις, υπό τον φόβο των αντιδράσεων ο ΑΔΜΗΕ κήρυξε τη διαδικασία άγονη. Τον Ιούλιο, πάντως, προχώρησε σε νέα προκήρυξη, με μειωμένο προϋπολογισμό, που πλέον είναι στα 240 εκατ. ευρώ, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για την ποιότητα κατασκευής του έργου.

Πάλι σε αδιέξοδο η διασύνδεση

Η υπόθεση της Σαντορίνης καταδεικνύει την ανάγκη να υλοποιηθεί το σχέδιο της διασύνδεσης με βάση τις πραγματικές ανάγκες των κατοίκων των νησιών κι όχι με βάση τα επιχειρηματικά συμφέροντα. Άλλωστε, για τα έργα αυτά ο Έλληνας καταναλωτής πληρώνει κάθε χρόνο περισσότερα από 650 εκατ. ευρώ στις λεγόμενες «Υπηρεσίες Κοινής Ωφέλειας» (ΥΚΩ).

Τεχνικοί και ειδικοί επί των μονάδων ηλεκτροπαραγωγής μιλώντας στο «Π» ανέφεραν ότι το ατύχημα στη Σαντορίνη ήταν ένα εξαιρετικά σπάνιο συμβάν, ένας συνδυασμός αρνητικών συγκυριών. Οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι τα συνεργεία της ΔΕΗ έκαναν υπεράνθρωπες προσπάθειες για να αποκαταστήσουν την ηλεκτροδότηση, συνδέοντας 30 γεννήτριες (Ηλεκτροπαραγωγά Ζεύγη) μέσα σε τέσσερις ημέρες, ενώ στην αντίστοιχη περίπτωση της Κύπρου το 2010, με την καταστροφή του Σταθμού στο Μαρί, η αποκατάσταση της ηλεκτροδότησης έγινε έπειτα από τρεις εβδομάδες – και πάλι με τη συμβολή των τεχνικών της ΔΕΗ.
Ωστόσο, όλα συνηγορούν στο ότι το μπλακ άουτ στις Κυκλάδες ήταν θέμα χρόνου να συμβεί. Και οι ευθύνες ανήκουν αποκλειστικά στις κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών, που καθυστέρησαν να προωθήσουν αποτελεσματικές λύσεις και απέτρεψαν την υλοποίηση της επένδυσης από τη ΔΕΗ, η οποία θα είχε και το πάνω χέρι στη διαχείριση του συστήματος.

Κανείς από όσους χειρίστηκαν την υπόθεση δεν μπορεί να ισχυριστεί πως δεν γνώριζε το πρόβλημα. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 2010 ο πρόεδρος της ΡΑΕ Νίκος Βασιλάκος, σε επιστολή του προς την τότε ηγεσία του ΥΠΕΚΑ, είχε αναδείξει τον κίνδυνο να μείνουν τα νησιά του κεντρικού Αιγαίου χωρίς ρεύμα, εάν δεν προχωρήσουν τα έργα της διασύνδεσης.

Παράγοντες της αγοράς, πάντως, επισημαίνουν τον κίνδυνο που παραμονεύει αν ο νέος διαγωνισμός του ΑΔΜΗΕ φτάσει σε αδιέξοδο, με αποτέλεσμα το μπλακ άουτ να συνεχίσει να απειλεί τις Κυκλάδες. Σε αυτή την περίπτωση, άτομα με ποικίλα συμφέροντα θα συνεχίσουν να τρίβουν τα χέρια τους… Άλλωστε, σε τέτοιες καταστάσεις, όσοι διαθέτουν κινητές μονάδες (Ηλεκτροπαραγωγά Ζεύγη), τις νοικιάζουν στη ΔΕΗ και αποκομίζουν τεράστια κέρδη. Όπως λέει ο λαός, «ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται»…

Απόδραση ενός εκατομμυρίου κατσαρίδων από εκτροφείο | Cretalive

Απόδραση ενός εκατομμυρίου κατσαρίδων από εκτροφείο

Πέντε επιθεωρητές από την υπηρεσία αντιμετώπισης ασθενειών βρίσκονται στην περιοχή και προσπαθούν να σκεφτούν τρόπο να τις εξοντώσουν

Το θέαμα πρέπει να είναι τρομακτικό για τους καλλιεργητές καλαμποκιού στο Νταφένγκ της Κίνας: τουλάχιστον ένα εκατομμύριο κατσαρίδες απέδρασαν από τη φάρμα όπου εκτρέφονταν ως συστατικό για παραδοσιακά φάρμακα.

Οι κατσαρίδες το έσκασαν και πλημμύρισαν τις καλλιέργειες της επαρχίας Γιανγκσού όταν ένας «άγνωστος δράστης» άνοιξε το πλαστικό θερμοκήπιο όπου αναπτύσσονταν, αναφέρει η εφημερίδα Modern Express.

Πέντε επιθεωρητές από την υπηρεσία αντιμετώπισης ασθενειών βρίσκονται στην περιοχή και προσπαθούν να σκεφτούν τρόπο να τις εξοντώσουν, συνεχίζει το ρεπορτάζ.

Ο ιδιοκτήτης του εκτροφείου, Γουάνγκ Πενσένγκ, είχε επενδύσει περισσότερα από 100.000 γουάν (16.000 δολάρια) για να αποκτήσει 102 κιλά αβγών της αμερικανικής κατσαρίδας Periplaneta americana, είδος γνωστού και στην Ελλάδα.

Ήλπιζε να βγάλει κέρδος 1.000 γουάν για κάθε κιλό ενήλικων κατσαρίδων, τώρα όμως βρίσκεται αντιμέτωπος με νέα χρέη.

Οι κατσαρίδες χρησιμοποιούνται στην παραδοσιακή κινεζική ιατρική για μια πληθώρα ασθενειών, από τον καρκίνο και τη φλεγμονή μέχρι το εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα.

Καμιά φορά, όμως, τα φάρμακα το βάζουν στα πόδια.

kathimerini.gr – Υπέρογκες αμοιβές για ανύπαρκτη εργασία

Υπέρογκες αμοιβές για ανύπαρκτη εργασία
Μάταιες προσπάθειες διερεύνησης του σκανδάλου με τις αποζημιώσεις «εκπαιδευτών» του ΟΕΕΚ.
Του Τάσου Τέλλογλου

Ποσό άνω των 4 εκατ. ευρώ (ή 1,3 δισ. δραχμών τότε), θεωρεί το Ελεγκτικό Συνέδριο ότι εισέπραξαν αχρεωστήτως 19 «εκπαιδευτές» του Οργανισμού Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης (ΟΕΕΚ), οι οποίοι ωστόσο δεν παραπέμπονται από το Συμβούλιο Εφετών σε δίκη λόγω παραγραφής. Σημειώνεται ότι για τη διερεύνηση του σκανδάλου στον ΟΕΕΚ έχουν παρέμβει τουλάχιστον τρεις υπουργοί Εθνικής Οικονομίας αλλά εις… μάτην, όπως αποδεικνύεται εκ του αποτελέσματος. Αρχικά είχαν ασκηθεί διώξεις από την Εισαγγελία (εισαγγελείς Ν. Ζαγοριανός, Ι. Ντογιάκος και 4η ειδική ανακρίτρια) εναντίον 38 ατόμων για σειρά κακουργηματικών πράξεων μιας υπόθεσης η οποία εκκρεμούσε δικαστικά από το 2006. 

Οι αποζημιώσεις των «εκπαιδευτών», που σε πολλές περιπτώσεις δεν είχαν τα τυπικά προσόντα και σε άλλες δεν ήταν καν… παρόντες την ώρα των μαθημάτων αλλά πληρώνονταν, αφορούσαν την περίοδο 1997 – 2002.

Σύμφωνα με δικαστικές πηγές, επήλθε παραγραφή επειδή οι «επιμέρους πληρωμές» κάθε εκπαιδευτή του ΟΕΕΚ κρίθηκαν χωριστά χωρίς να θεωρείται ότι υπήρχε «σύστημα παράνομων πληρωμών». Στην εισαγγελική κρίση, επίσης, δεν είχε περιληφθεί η νομική αξιολόγηση -που περιλαμβανόταν στην πορισματική έκθεση επιθεωρητών του υπουργείου Οικονομικών- δαπανών 2,2 εκατ. ευρώ που αφορούσαν αναθέσεις σεμιναρίων σε ιδιωτικές εταιρείες. Και αυτό διότι η ομάδα ελέγχου του Ελεγκτικού Συνεδρίου δεν κατάφερε να βρει 21 από τα 26 επίμαχα χρηματικά εντάλματα, αλλά ούτε και τα συνημμένα δικαιολογητικά τους, τα οποία συγκεντρώνονται σε διαφορετικό χώρο.

Σύμφωνα με τους οικονομικούς επιθεωρητές, οι δαπάνες για τα σεμινάρια αυτά χαρακτηρίζονται από ακραίες υπερτιμολογήσεις (έως 860%!) σε αμοιβές εκπαιδευτών, ακόμα και με ποσά που προσέγγιζαν τις 200.000 δραχμές ανά ώρα σε μία εποχή που οι αμοιβές π.χ. καθηγητών πανεπιστημίου έφθαναν τις 12.000 την ώρα…

Ενας από τους οικονομικούς επιθεωρητές, ο κ. Γ. Μπούτος, απευθύνθηκε, μόνο το 2009, τέσσερις φορές στο Ελεγκτικό Συνέδριο για τις αμοιβές μίας εκ των υπολόγων, της Δ.Τ., συζύγου του πρώην επιτρόπου στο Ελεγκτικό Συνέδριο Γ.Χ., επειδή στις εκθέσεις της ομάδας ελέγχου δεν περιλαμβάνονταν αποδεικτικά στοιχεία που αφορούσαν τη συγκεκριμένη υπάλληλο. Από τις εκθέσεις αυτές «απουσίαζε» και ένας άλλος υπόλογος, ο Π.Τ. Μάλιστα, πρώην επίτροπος του Ε.Σ., συντάκτης δύο αρχικών εκθέσεων για τον οργανισμό ΟΕΕΚ, συμπέραινε ότι τα σκανδαλώδη ποσά καλώς είχαν καταβληθεί…

Οι κατηγορούμενοι επικαλέσθηκαν διά των συνηγόρων τους ότι δεν απαιτούνται ειδικά προσόντα για όσους διδάσκουν εργαστηριακά μαθήματα ούτε υπάρχει νομικό πλαίσιο που να καθορίζει το ύψος των αμοιβών τους. Στα παραπεμπτικά βουλεύματα, αλλά και την πορισματική αναφορά του Ελεγκτικού Συνεδρίου, σημειώνεται ότι η ελεγχόμενη Π.Β., σύζυγος πρώην αντιπροέδρου του ΟΕΕΚ, είχε συμβάσεις με τις οποίες ανελάμβανε κατ’ ανάθεση τη διδασκαλία στα μαθήματα: Οδοντοτεχνική πορσελάνης, Θεραπευτική διαιτολογία, Χρήση κομπιούτερ για τεχνικούς εγκαταστάσεων ψύξης, Λειτουργικά συστήματα για πολυμέσα, Μηχανογραφημένη λογιστική για φοροτεχνικούς, Χρήση κομπιούτερ σε τεχνικούς αυτοματισμών, Νοσηλευτική χειρουργική αλλά και Πρώτες Βοήθειες σε νοσηλευτική τραυματιολογία…

Η… υπερ-εκπαιδεύτρια αυτή είχε ως προσόν το απολυτήριο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ενώ υπήρχε αίτηση καθηγήτριας οδοντοτεχνικής στο ΤΕΙ Αθήνας για να διδάξει, αλλά απορρίφθηκε. Το Ελεγκτικό Συνέδριο καταλήγει, στην πιο πρόσφατη συμπληρωματική του έκθεση, στο συμπέρασμα ότι «η θεώρηση των χρηματικών ενταλμάτων στηρίχθηκε κυρίως σε στοιχεία ψευδή ή ανύπαρκτα. Κατά συνέπεια ήταν επιβεβλημένη η ορθή αξιολόγηση από τους θεωρήσαντες τα εν λόγω χρηματικά εντάλματα. Αντ’ αυτού δεν αποδεικνύεται ότι οι θεωρήσαντες προέβησαν σε οποιαδήποτε από αυτές τις ενέργειες. Ως εκ τούτου οι θεωρήσεις αυτών έγιναν μη νόμιμα και συντρέχει λόγος αναθεώρησής τους…». Καθίσταται σαφές ότι οι ελεγκτές του Ε.Σ. αποδίδουν στην τελευταία τους έκθεση ευθύνες σε πρώην συναδέλφους τους οι οποίοι είχαν εγκρίνει τις σχετικές δαπάνες.

Newsbeast.gr | ΚΟΣΜΟΣ : Η παραγωγή αλκοόλ στα… φανταστικά της

Η παραγωγή αλκοόλ στα… φανταστικά της

 

Δέκα περίεργα υλικά που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι για να φτιάξουν ποτά!

Υπάρχουν φορές που στερούμαστε τα κατάλληλα υλικά για να φτιάξουμε ένα αξιοπρεπές ποτό.

Μια σειρά όμως από νηφάλια -και ευφάνταστα- μυαλά επικεντρωμένα στο πρόβλημα βρίσκουν τη λύση στη στιγμή!

Εφευρίσκουν νέους τρόπους και καινούρια υλικά και το αλκοόλ θριαμβεύει και πάλι.

Έτσι λοιπόν η φυσική ανεπάρκεια σε σταφύλι ή η έλλειψη κριθαριού γεμίζουν τον ανθρώπινο νου με δημιουργικότητα και τον κάνουν να υπερπηδά κάθε εμπόδιο που στήνεται μεταξύ αυτού και του πολυπόθητου αλκοόλ…

Και να η απόδειξη!

Καρότα

Ποιος θα το περίμενε ότι η τροφή του Μπαγκς Μπάνι θα ήταν κατάλληλη για την παραγωγή αλκοόλ; Η γλυκύτητα του καρότου σημαίνει ζάχαρη και η ζάχαρη είναι απολύτως απαραίτητη για τα ποτά. Τα καρότα καθαρίζονται, ψιλοκόβονται και βράζονται μέχρι του σημείου της πολτοποίησης. Το αποτέλεσμα; Καροτόκρασο! Σε λιγότερους βαθμούς από τον οίνο που προέρχεται από σταφύλια, διατίθεται μάλιστα και σε γλυκύτερες ή πιο ξηρές ποικιλίες…

Χυμός σφενδαμιού 

Το ίδιο δέντρο που φτιάχνει σιρόπι φτιάχνει και ποτά! Ο γλυκός χυμός του δέντρου «μυρίζει» ζάχαρη, κι όπου υπάρχει ζάχαρη υπάρχει αναμφίβολα και η ανθρώπινη προσπάθεια να την εκμεταλλευτεί για αλκοολικούς σκοπούς. Περίφημες βότκες, όπως η Vermont Gold Vodka, παράγονται από 100% σφενδάμι, ο χυμός του οποίου αφήνεται να ζυμωθεί και κατόπιν περνά τριπλή απόσταξη…

Ξινόμηλα

Κι όμως, τα ξινόμηλα παράγουν αλκοόλ υψηλής ποιότητας! Ο χυμός των μήλων ζυμώνεται σε έναν υπέροχο μηλίτη και κατόπιν υφίσταται βιομηχανική επεξεργασία. Υπάρχουν μάλιστα ακόμα αποστακτήρια που χρησιμοποιούν το ξινόμηλο ως πρώτη ύλη για την παραγωγή αλκοόλ…

Μουχλιασμένα φρούτα και κέτσαπ

Κάποιες φορές πρέπει απλώς να δουλέψεις με τα υλικά που έχεις. Οι τρόφιμοι των φυλακών του San Quentin αποθηκεύουν τα φρούτα που τους παρέχονται στα γεύματα και τα πολτοποιούν σε πλαστικές σακούλες. Τα αφήνουν μετά μέχρι να ξεκινήσουν να σαπίζουν και τα γλυκαίνουν με ό,τι μπορούν να βρουν: από ζάχαρη μέχρι και κέτσαπ! Και την απαραίτητη μαγιά την παίρνουν φυσικά από το ψωμί. Έπειτα από μπόλικες μέρες ζύμωσης, παίρνεις ένα ωραιότατο επιλεγμένο κρασί φυλακής, με τους βαθμούς του να το κάνουν ωστόσο εξαιρετικά επικίνδυνο για την υγεία…

Γάλα

Δεν θα μπορούσε να λείπει ένα από τα βασικά διατροφικά συστατικά της φύσης από την ανθρώπινη απόπειρα να παράξει αλκοόλ! Η πολύτιμη ζάχαρη εξάγεται από το γάλα και χρησιμοποιείται για να ζυμωθεί ένα γλυκό αλκοολούχο υγρό, όπως το Vermont White από τα αποστακτήρια Vermont Spirits. Η τριπλή απόσταξη του χυμού και η διαδικασία φιλτραρίσματός του αφήνουν ένα «μαλακό» και ντελικάτο λικέρ…

Η χλωρίδα της ερήμου



Πώς ξεδίνεις άραγε όταν ζεις στην απόλυτη έρημο; Φτιάχνεις ποτό από τους κάκτους και ξενοιάζεις! Η γλυκιά «καρδιά» των κάκτων είναι ένας πρώτης τάξεως υλικό, αφού με τη ζύμωσή του παίρνεις αμέσως ένα γαλατώδες ποτό, που στο Μεξικό το λένε «pulque». Αυτοί που έχουν ωστόσο γευστικότερες και δυνατότερες αλκοολικές απαιτήσεις από τον κάκτο ψήνουν και αλέθουν κατόπιν την «καρδιά» του μέχρι να γίνει πολτός, ώστε να μπορεί να ζυμωθεί και να μπει σε διαδικασία απόσταξης. Το αποτέλεσμα; Το «καπνιστό» ποτό που το ξέρουμε ως μεσκάλ. Άλλωστε και η περίφημη μπλε αγαύη, από την οποία παράγεται η συντριπτική πλειονότητα της μεξικανικής τεκίλα, κακτοειδές θεωρείται (αν και με απόλυτους όρους δεν είναι κάκτος, περιλαμβάνεται απλώς στη χλωρίδα της ερήμου)…

Πατάτες

Πατάτες; Μα δεν είναι καν γλυκές! Όπως βέβαια θα μας έλεγαν οι Ρώσοι, δεν πειράζει, διαθέτουν άφθονο άμυλο. Και το άμυλο, σε μια διαδικασία ενζυματικής μετάλλαξης που προκαλείται από την πολτοποίηση της πατάτας, μετατρέπεται σε ζάχαρη. Κατόπιν ζυμώνεται και αποστάζεται, και ενώ οι περισσότερες βότκες προέρχονται πράγματι από σιτηρά, υπάρχουν ωστόσο και πολύ καλής ποιότητας βότκες από πατάτες, όπως η περίφημη πολωνική Chopin…

Ρύζι

Το προϊόν που έχει η Ασία σε αφθονία δεν θα μπορούσε να μη χρησιμοποιηθεί με κάθε πιθανό τρόπο για να παραχθεί αλκοόλ! Και δεν είναι μόνο το περίφημο ιαπωνικό σάκε, το ρυζό-κρασο που μπορεί να είναι πολύ γλυκό ή πολύ ξηρό, στην Ινδονησία έχουν το brem, άλλο ένα κρασί από ρύζι που μοιάζει σε υφή, γεύση και άρωμα με μια αλκοολούχα σόγια. Κι όταν μάλιστα το ρύζι μετατραπεί σε κρασί, η απόσταξη στην οποία θα υποβληθεί θα το μετατρέψει σε μια σειρά από είδη και ποικιλίες…

Παντζάρια 

Ο άνθρωπος έσκαψε στο έδαφος, βρήκε ρίζες φυτών και είπε να δει αν μπορεί να μεθύσει με αυτές! Στα παντζάρια μάλιστα βρήκε τη χαρά του, καθώς η υψηλή περιεκτικότητα σε ζάχαρη τα κάνουν ιδανικά για τους σκοπούς που συζητάμε. Το κρασί από παντζάρια είναι αρκετά δημοφιλές και υπάρχουν πολυάριθμες συνταγές online για την παραγωγή του: το πλούσιο χρώμα, η «γήινη» γεύση και η υψηλή περιεκτικότητά του σε ζάχαρη κάνουν το παντζάρι τον καλύτερο φίλο του αλκοόλ…

Μέλι

Το υδρόμελο το ξέρει ο άνθρωπος από παλιά, και το τιμά συνεχώς έκτοτε! Συγκεκριμένα είδη μέλισσας ευθύνονται για το αλκοολούχο νέκταρ, που ζυμώνεται σε κουφάλες δέντρων με το βρόχινο νερό και τους απαραίτητους μύκητες. Σήμερα βέβαια το κρασί που παράγεται από μέλι ζυμώνεται σε πιο ελεγχόμενες συνθήκες, γιατί παραείναι πολύτιμο για να το αφήνουμε στην τύχη!