ΑΝΕΡΓΙΑ: Ενάμισι εκατομμύριο Έλληνες άνεργοι – Στο 27,9% τον Ιούνιο – 61,5% στους νέους κάτω των 25

ΑΝΕΡΓΙΑ: Ενάμισι εκατομμύριο Έλληνες άνεργοι – Στο 27,9% τον Ιούνιο – 61,5% στους νέους κάτω των 25

ANERGIAΣτο 27,9% του ενεργού πληθυσμού και σε απόλυτους αριθμούς τα 1,4 εκατ. άτομα, ανήλθε η ανεργία στην Ελλάδα τον Ιούνιο, έναντι 27,6% που ήταν τον Μάιο, σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε σήμερα στη δημοσιότητα η Eurostat.

Η Ελλάδα εμφανίζει τη χειρότερη επίδοση στην ΕΕ, ενώ ακολουθεί η Ισπανία (26,2%).

Όπως προκύπτει από τα εποχικά προσαρμοσμένα στοιχεία της Eurostat, η μέση ανεργία στην ευρωζώνη κυμάνθηκε τον Αύγουστο στο 12,0% του ενεργού πληθυσμού και στο σύνολο της ΕΕ στο 10,9%, ενώ παρέμεινε αμετάβλητη και στις δύο περιπτώσεις σε σχέση με την Ιούλιο.

Αναφορικά με τις επιμέρους επιδόσεις της Ελλάδας, το ποσοστό ανεργίας στους άνδρες ήταν 24,9%, στις γυναίκες 31,9% και στους νέους κάτω των 25 ετών 61,5%. Ο μέσος όρος ανεργίας στην Ευρωζώνη στους άνδρες ήταν 11,9%, στις γυναίκες 12,3% και στους νέους κάτω των 25 ετών στο 23,7%.

Στις γυναίκες και τους νέους η Ελλάδα εμφανίζει την ψηλότερη ανεργία στην ΕΕ.

Τον Αύγουστο η ΕΕ είχε 26,595 εκατ. άνεργους, εκ των οποίων 19,178 εκατ. αφορούσαν την Ευρωζώνη. Σε ένα έτος η ανεργία αυξήθηκε κατά 895.000 άτομα στην Ευρωζώνη.

Οι χώρες στις οποίες καταγράφηκε η μεγαλύτερη αύξηση της ανεργίας σε ένα έτος ήταν η Κύπρος (από 12,3% σε 16,9%) και η Ελλάδα (από 24,6% σε 27,9%).

Advertisements

Ανεργοι έξι στους δέκα νέους

ΝΕΟ ΡΕΚΟΡ ΤΟΝ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟ

Ανεργοι έξι στους δέκα νέους

Ανεργοι έξι στους δέκα νέους

Της Ελευθερίας Αρλαπάνου

Νέο ρεκόρ κατέγραψε η ανεργία τον Φεβρουάριο: Εκτινάχθηκε στο 27%, από 21,9% στον αντίστοιχο περσινό μήνα με την ανεργία στους νέους να κινείται στα ανεξέλεγκτα επίπεδα του 64%. Συνολικά ο αριθμός των ανέργων τον Φεβρουάριο ήταν 1.320.198 άτομα και ήταν αυξημένος κατά 245.021 άτομα σε σχέση με πέρσι και κατά περίπου 1 εκατομμύριο άτομα σε σύγκριση με το 2008 που ξεκινούσε η ύφεση στην Ελλάδα σημειώνοντας εκρηκτική άνοδο 237,4%.

Σύμφωνα με τα στοιχεία για την εξέλιξη της ανεργίας που δημοσιοποίησε χθες η Ελληνική Στατιστική Αρχή τον Φεβρουάριο:

1. Η ανεργία ανήλθε στο 27% από 21,9% τον αντίστοιχο περσινό μήνα και 26,7% που είχε καταγραφεί τον Ιανουάριο. Τα επίπεδα της ανεργίας τον Φεβρουάριο είναι υπερτριπλάσια σε σχέση με τον αντίστοιχο μήνα του 2008, τότε η ανεργία ήταν μόλις 8%. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι μέσα σε μια πενταετία ύφεσης, στη διάρκεια της οποίας το ελληνικό ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά 20% περίπου, στις τάξεις των ανέργων «πέρασε» περίπου 1 εκατομμύριο Έλληνες, ειδικότερα, 928.924 άτομα. Δηλαδή ο αριθμός των ανέργων αυξήθηκε κατά 237,4%. Σε σύγκριση με τον Φεβρουάριο του 2012 ο αριθμός των ανέργων αυξήθηκε 22,8% και σε σχέση με τον Ιανουάριο του 2013 αυξήθηκε κατά 0,9%. Πρέπει να σημειωθεί πως το ποσοστό του 27% που καταγράφηκε τον Φεβρουάριο είναι το υψηλότερο τουλάχιστον από το 2006, που ξεκίνησε από την ΕΛΣΤΑΤ η καταγραφή των μηνιαίων στοιχείων και παραμένει υπερδιπλάσιο της ανεργίας στην Ευρωζώνη που διαμορφώθηκε στα επίπεδα του 12% τον Μάρτιο.

2. Εκρηκτική είναι η ανεργία στους νέους, εξέλιξη που αποτυπώνει τα έντονα προβλήματα εισόδου των νέων στην αγορά εργασίας παρά τα μέτρα που λήφθηκαν και κυρίως τη μεγάλη μείωση κατά 32% στον βασικό μισθό για τους εργαζόμενους κάτω των 25 ετών, ο οποίος διαμορφώνεται πλέον στα 480 ευρώ περίπου. Στις ηλικίες 15 – 24 ετών η ανεργία ανήλθε στο 64% τον Φεβρουάριο, δηλαδή έξι στους δέκα νέους είναι άνεργοι, ενώ υψηλά ποσοστά 36,2% καταγράφονται και στις ηλικίες 25 – 34 ετών. Στην ανεργία βρίσκεται περίπου και το ένα τέταρτο, ειδικότερα το 23,7% των ατόμων στην πλέον παραγωγική ηλικία των 35 – 44 ετών. Πρέπει να σημειωθεί πως τα αντίστοιχα ποσοστά πριν από 5 χρόνια ήταν 23% (15 – 24 ετών), 11,2% (25 – 34 ετών) και 6% (35 – 44 ετών). Υψηλά ποσοστά καταγράφηκαν τον Φεβρουάριο και στις ηλικίες 45 – 54 ετών (20,2%), στις ηλικίες 55 – 64 ετών (16,7%), αλλά και στην ηλικιακή ομάδα 65 – 74 ετών με ανεργία στο 8%.

3. Η ανεργία κτυπά ιδιαίτερα τις γυναίκες καθώς μία στις τρεις Ελληνίδες είναι άνεργη (ποσοστό ανεργίας 31%), ενώ η ανεργία των ανδρών ανήλθε στο 24,1%. Τα αντίστοιχα ποσοστά τον Φεβρουάριο του 2012 ήταν 25,7% και 19% αντιστοίχως, ενώ τον Φεβρουάριο του 2008 είχαν διαμορφωθεί στο 12% και στο 5,2% αντίστοιχα.

4. Σε επίπεδο περιφερειών, τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας καταγράφηκαν στην Αττική, την Ήπειρο – Δυτική Μακεδονία και τη Θεσσαλία – Στερεά Ελλάδα με ανεργία στο 28,7%, στη Μακεδονία – Θράκη (27,8%). Η ανεργία στην Πελοπόννησο – Δυτική Ελλάδα και Ιόνια Νησιά ήταν 23,6%, στην Κρήτη 23,3% και το χαμηλότερο ποσοστό καταγράφηκε στην περιφέρεια Αιγαίου (19,8%).

5. Οι απασχολούμενοι μειώθηκαν κατά 270.766 άτομα τον Φεβρουάριο σε σύγκριση με τον αντίστοιχο περσινό μήνα και κατά 28.650 άτομα σε σχέση με τον Ιανουάριο του 2013.

Πρώτη η Αττική
Τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας καταγράφηκαν στην Αττική, την Ήπειρο – Δυτική Μακεδονία και τη Θεσσαλία – Στερεά Ελλάδα με ανεργία στο 28,7%, στη Μακεδονία – Θράκη (27,8%).

Η ανεργία στην Πελοπόννησο – Δυτική Ελλάδα και Ιόνια Νησιά ήταν 23,6%, στην Κρήτη 23,3% και το χαμηλότερο ποσοστό καταγράφηκε στην περιφέρεια Αιγαίου (19,8%).

Γυναίκες
Η ανεργία κτυπά ιδιαίτερα τις γυναίκες, καθώς μία στις τρεις Ελληνίδες είναι άνεργη (ποσοστό ανεργίας 31%), ενώ η ανεργία των ανδρών ανήλθε στο 24,1%.

Το «πρωτογενές πλεόνασμα» σε απόλυτους αριθμούς

Το «πρωτογενές πλεόνασμα» σε απόλυτους αριθμούς

* Διπλασιάστηκε η παιδική φτώχεια και 322.000 παιδιά στερούνται βασικά υλικά αγαθά. δείτε   UNICEF
* Το 44% των νοικοκυριών δηλώνει αδυναμία για τη διατροφή των παιδιών του.
* 32.000 μαθητές αντιμετωπίζουν επισιτιστική ανασφάλεια (έτσι λένε, πλέον, την πείνα…). δείτε   youtube
* Πάνω από 1,5 εκατομμύριο συμπολίτες μας είναι άνεργοι δείτε.   ΑΝΕΡΓΙΑ:
* 400.000 οικογένειες δεν έχουν ούτε έναν εργαζόμενο.. δείτε  Με στοιχεία έναν χρόνο πρίν… γιατί για φέτος…..
*  Το 60% των νέων αυτής της χώρας δεν μπορούν να βρουν δουλειά. δείτε  Έξι στους δέκα
* 350.000 σπίτια δεν έχουν ηλεκτρικό ρεύμα (όχι από… άποψη, αλλά επειδή τους το έκοψαν).  δειτε  1 στα δέκα σπίτια χωρίς ρεύμα
* Χιλιάδες εργαζόμενοι δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται, κάνοντας ακόμα πιο πλούσια τα αφεντικά. Με το κράτος δικαίου (λέμε και καμιά σαχλαμάρα να περνάει η ώρα…) να νομιμοποιεί κιόλας την απλήρωτη εργασία! δείτε  ενδεικτικά στοιχεία για την ανεργία, την επισφάλεια και τις απολύσεις
* Αλλά και οι χιλιάδες εργαζόμενοι που αμείβονται, να εισπράττουν μηνιαίως 400, 500 ή 600 ευρώ, με τα οποία, βεβαίως, αδυνατούν να ζήσουν…
* Περισσότεροι από 4.500 συνάνθρωποί μας έδωσαν τέλος στη μνημονιακή ζωή τους… δείτε  Κάθε μέρα και μια αυτοκτονία στην Αθήνα
* Πάνω από 25.000 συμπολίτες μας προστέθηκαν στους ανέστιους της πρωτεύουσας. δείτε  μια νύχτα με τους άστεγους
* Χιλιάδες και αυτοί που έχουν ένα πιάτο φαΐ από τα συσσίτια. δειτε  ανταλλακτική οικονομία
* Ταυτόχρονα, οι πλούσιοι έχουν γίνει ακόμα πλουσιότεροι, κράτος και τράπεζες ετοιμάζονται να κατασχέσουν σπίτια, αυτοκίνητα, κτήματα, οικιακές συσκευές, στέφανα γάμων, μπιντέδες και ό,τι άλλο βρουν από συνανθρώπους μας της διπλανής πόρτας. δείτε Στην κρίση οι πλούσιοι έγιναν πιο πλούσιοι

UNICEF: Διπλασιάστηκε η παιδική φτώχεια στην Ελλάδα

   

Έντυπη Έκδοση

UNICEF: Διπλασιάστηκε η παιδική φτώχεια στην Ελλάδα

Η οικονομική κρίση στη χώρα μας στερεί βασικά υλικά αγαθά σε περισσότερα από 322.000 παιδιά. Μέσα σε μία χρονιά (2010 – 2011) η αύξηση του αριθμού των μικρών παιδιών που ζουν σε συνθήκες φτώχειας, διπλασιάστηκε, ενώ αυξάνεται συνεχώς η εγκληματικότητα των ανηλίκων, σύμφωνα με τα στοιχεία της UNICEF.

Βραβευμένα έργα ζωγραφικής και λογοτεχνικά παιδιών νηπιαγωγείου και δημοτικού Βραβευμένα έργα ζωγραφικής και λογοτεχνικά παιδιών νηπιαγωγείου και δημοτικού Τα στοιχεία αυτά περιλαμβάνονται στην έκθεση «Η κατάσταση των παιδιών στην Ελλάδα», 2012 και ’13, που πραγματοποίησε η UNICEF σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Αθηνών, και όπου διαφαίνεται ότι η οικονομική κρίση λειτουργεί ως ανασταλτικός παράγοντας για την εφαρμογή της Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού.

Προτρέπουν μάλιστα τη χώρα όχι μόνο να διατηρήσει τις κοινωνικές παροχές, αλλά να τις επεκτείνει.

Σύμφωνα με την έκθεση:

* Ο δείκτης «φτώχεια και κοινωνικός αποκλεισμός» ανέβηκε τον τελευταίο χρόνο κατά 9,1%.

* Το ποσοστό των νοικοκυριών με παιδιά που δήλωνε αδυναμία για τη διατροφή ανέρχεται σε 44,3% το 2011, από 21,6% που ήταν το ’10.

* Το 16,4% των ανηλίκων διαβιώνει σε νοικοκυριά με «σοβαρή υλική στέρηση», ποσοστό που αντιστοιχεί σε 322.000 παιδιά. Ο αριθμός είναι αυξημένος κατά 89.000 άτομα, σημειώνοντας ποσοστιαία αύξηση 38,2%. Η αντίστοιχη αύξηση μεταξύ της ίδια χρονιάς (2010 και 2011) για την ηλικιακή ομάδα 6 έως 11 φθάνει το 46,7%.

* Για τη σχολική διαρροή, οι εκτιμήσεις του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου αναφέρουν ενδεικτικά ότι 70% των μαθητών που διακόπτουν την εκπαίδευση εισέρχονται στην αγορά εργασίας. Ο Συνήγορος του Παιδιού υπολογίζει ότι οι ανήλικοι εργαζόμενοι στην Ελλάδα υπερβαίνουν τις 100.000.

* Οι επιδόσεις των μαθητών στην εκπαίδευση: Σύμφωνα με το πρόγραμμα αξιολόγησης του ΟΑΣΑ, η Ελλάδα επιτυγχάνει αποτελέσματα κάτω του μέσου όρου του ΟΑΣΑ.

* Τα παιδιά στη χώρα μας ζουν σε όλο και πιο βίαιο περιβάλλον. Από το 2008 μέχρι το 2010 η εγκληματικότητα στη χώρα αυξήθηκε πάνω από 40%, ενώ το 2011 σημειώθηκε περαιτέρω αύξηση. Ο σχολικός εκφοβισμός αυξήθηκε κατά 74% από το 2002 μέχρι το ’10. Ταυτόχρονα, αυξήθηκε και η εγκληματικότητα ανηλίκων.

Εκατομμύρια παιδιά ενηλικιώθηκαν με τα δικαιώματά τους να προστατεύονται από τη Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, που αναγνωρίζονται σε 193 χώρες. Τις δύο τελευταίες δεκαετίες είχε σημειωθεί πρόοδος στη μείωση των θανάτων των παιδιών κάτω των πέντε ετών, από 12 εκατ. το 1990, σε 6,6 εκατ. το 2012. Το ίδιο περιορίσθηκε και ο αριθμός των παιδιών που απασχολούνται σε επικίνδυνες εργασίες.

Σήμερα όμως, μετά την πρόοδο και την αναγνώριση στα δικαιώματα των παιδιών, τα σοβαρά προβλήματα παραμένουν και αποδεικνύονται άλυτα: εκατ. παιδιά υποσιτίζονται, εκατ. γεννήσεις παιδιών δεν καταγράφονται, συνεχίζεται η παράνομη διακίνηση και εμπορία παιδιών, εκατ. παιδιά εξακολουθούν να μην φοιτούν σε σχολεία.

Ένας φιλοδυτικός Βούλγαρος στον οικουμενικό θρόνο

Ένας φιλοδυτικός Βούλγαρος στον οικουμενικό θρόνο

Ανορθόδοξον ιστορικόν ανάγνωσμα


του Αναγνώστη Λασκαράτου

Χαρακτικό J.B.Bird, σε εικόνα του Picart,  εκδ.Fullarton, από το World Religion

Χαρακτικό J.B.Bird, σε εικόνα του Picart,
εκδ.Fullarton, από το ‘World Religion’

Η μελέτη του βίου των ιερών μορφών της Ορθοδοξίας, τώρα που η Εκκλησία μας καταδικάζει λέει τη Χ.Α. (για την ακρίβεια «κάθε μορφή βίας, από όπου κι αν προέρχεται»-sic) και ο ευσεβής πάνοπλος σαν αστακός ναζιστής εφοπλιστής, μουσειάρχης Πάλλης ο Βατοπεδινός, κρύβεται, αποτελεί φάρο που καθοδηγεί το λαό μας, ο οποίος περιμένει από Εκείνην τη λύτρωση.  Ο αγιότατος Μητροφάνης, για τον οποίο θα μιλήσουμε, είναι ο τρίτος επίσκοπος με αυτό το όνομα, που στόλισε τη Μεγάλη Bυζαντινή καθέδρα. Ο πρώτος, που άγιασε, αν και είχε πεθάνει από το 314, πήρε μέρος στην Οικουμενική Σύνοδο (1η) του 325. Εικάζω ότι αφ’ενός λόγω της στενής του φιλίας με τον Μεγάλο Κωνσταντίνο, αφ’ετέρου όντας ανιψιός του αυτοκράτορα Πρόβου και γιός και αδελφός επισκόπων αναστήθηκε, τιμής ένεκεν, για λίγο. Ο δεύτερος μισήθηκε από τον όχλο ως φιλοπαπικός, υβριζόμενος σκαιά στις διαδηλώσεις των ανθενωτικών, λίγα χρόνια πριν να πέσει η Πόλη (που «ήταν θέλημα Θεού να τουρκέψει»). «Μητροφάνη μητραλοία» (δηλαδή μητροκτόνε), φώναζε ρυθμικά κάτω από τα παραθύρια του η ιερή πλέμπα που περίμενε το Σωτήρα Σουλτάνο. Συμπτωματικά και ο τρίτος Μητροφάνης, ο δικός μας,  ήταν φίλος της Δύσης και νομίζω πως το Άγιο Πνεύμα συχνά, μέσω των πατριαρχικών ονομάτων, στέλνει μηνύματα προς τους Ρωμιούς πιστούς, γιατί ο σεπτός Μητροφάνης Γ΄ ήταν κι αυτός, τρόπον τινά, μητραλοίας, ήτοι Βούλγαρος (άρα ανθέλλην) και παπιστής. Είναι άραγε σύμπτωση πως και ένας τέταρτος Μητροφάνης, ο πατριάρχης της Αλεξάνδρειας, ήταν επίσης φιλοδυτικός κι αυτός και είχε σπουδάσει (1617-1624) στην Ιγκλαντέρα ως υπότροφος του βασιλιά της; Μέσα στην Εκκλησία διακινούνται συνεχώς θεϊκά μηνύματα, ακόμη και μέσω των ονομάτων και γι’αυτό δεν θεωρώ φερ’ειπείν καθόλου τυχαίο ότι το δεκαεννιάχρονο ευνούχο άγιο Στέφανο, γιό του Αρμενοσλάβου Ρωμαίου αυτοκράτορα Βασίλειου του Μακεδόνα και αδελφό του αυτοκράτορα Λέοντα Στ΄, διαδέχθηκε στον πατριαρχικό θρόνο ο Φρύγας Αντώνιος Καυλέας, που από δωδεκάχρονος είχε μυηθεί στα ιερά μυστήρια της Ορθοδοξίας μέσα σε ένα μοναστήρι. Αλλά ας αφήσουμε τον Καυλέα, στο ιερό του έργο στη μάντρα των καλογήρων και ας συγκεντρωθούμε στον τρίτο των Μητροφάνηδων, για τον οποίο μην απορούμε που ήταν Βούλγαρος, γιατί το πατριαρχείο κάτω από τη ρωμαϊκή και την οθωμανική διοίκηση δεν ήταν φυλετικά ρατσιστικό όπως σήμερα, που θέλει να είναι ταυτόχρονα και «οικουμενικό» (στη φαντασία του) και «του Γένους», το οποίο «Γένος» το έχει χιλιοπροδώσει και κατακλέψει. Άλλωστε Βούλγαρος ήταν και ο άμεσος προκάτοχος του Μητροφάνη Γ΄, ο οικουμενικός πατριάρχης Ιωσήφ Β΄  Σισμάν (γιός του τσάρου Ιβάν), που ηγήθηκε της πανορθόδοξης αντιπροσωπείας στην Οικουμενική Σύνοδο της Φλωρεντίας.
——Αρχικά να τον τοποθετήσουμε το Μητροφάνη χρονικά, γιατί η πατριαρχεία του ήταν κομματάκι μπλεγμένη. Συνηθιζόταν αυτό την εποχή της οθωμανικής κυριαρχίας, γιατί οι Ρωμιοί πρόκριτοι και παπάδες είχαν εισηγηθεί στην Υψηλή Πύλη τη μέθοδο της αγοράς, μέσω του Σουλτάνου, της εύνοιας του Αγίου Πνεύματος με πλειστηριασμούς, οι οποίοι μπορούσαν να λάβουν χώρα και στη μέση μιας πατριαρχικής θητείας, πράγμα που συνέβαινε συχνά, όταν κάποιος παπάς πίστευε ότι μπορούσε να χτυπήσει τις τιμές και οδηγούσε έτσι σε ένα ατελείωτο πατριαρχικό σούρτα-φέρτα («Αλλαξοπατριαρχίες»), που κόστιζε θανάσιμα στους φορολογούμενους πιστούς, που το χρηματοδοτούσαν με το στανιό κάτω από την απειλή της ιερής βίας. Έτσι ο Mητροφάνης, αντιπροσώπευσε τον ορθόδοξο θεό επί της Γης, στα χρονικά διαστήματα 1565-1572 και 1579-1580. Μεταξύ των δυο θητειών του μεσολάβησε ο Ιερεμίας ο Β΄ ο Τρανός,  ο οποίος επανήλθε και ως διάδοχός του και μετά τη λήξη της δεύτερης πατριαρχίας του, για να επιστρέψει και τρίτη φορά με ενδιάμεσους τους πατριάρχες Παχώμιο και Θεόληπτο. Ο Μητροφάνης, όταν πρωτοεκλέχτηκε, είχε διαδεχθεί τον Ιωάσαφ το Μεγαλοπρεπή. Για να πούμε την αλήθεια ο ίδιος είχε βάλει το χέρι του στην εκθρόνιση του φιλοπροτεστάντη Ιωάσαφ, συκοφαντώντας τον, βοηθούμενος και από τον πλούσιο πρόκριτο Μιχαήλ Καντακουζηνό. Μην ανησυχείτε όμως για την τύχη του Ιωάσαφ, που είχε καταφέρει να μειώσει το πεσκέσι στο μισό, γιατί βολεύτηκε λίγο αργότερα ως μητροπολίτης Αδριανουπόλεως.
oikoumenikos2——Ο πατέρας του Μητροφάνη ήταν Βούλγαρος έμπορος κεραμικών ειδών στο Χάσκιοϊ, προάστιο της Πόλης. Πολύ νέος  ο κεραμόγατος έγινε καλόγερος στο Άγ.Όρος και σε ηλικία μόλις 26 (κατ’άλλους 31) ετών,  χάρις στην εύνοια του φίλου του πατριάρχη Διονυσίου Β΄, θρονιάστηκε μητροπολίτης Καισαρείας. Του Διονύσιου δεν του βγήκε αυτό σε καλό. Η κρυφή του επιθυμία ήταν να μαζέψει λεφτά μέσω του ικανότατου στο σπορ αυτό όσο και αδίστακτου νεαρού Μητροφάνη.  Άλλωστε είχε μόνος του ανεβάσει πολύ την ταρίφα της πατριαρχικής εκλογής και χρειαζόταν λεφτά.  Έτσι ξαπέστειλε τον φιλόδοξο νέο ρασοφόρο σε αποστολές στη Βενετία, στη Ρώμη και στην Κέρκυρα για εράνους. Ενώ όμως ήταν Έξαρχος στη Ρώμη, συνάντησε με δική του απόφαση τον Πάπα Ιούλιο Γ΄, έναν ενάρετο ποντίφηκα, που διέθετε τέσσερα νόθα παιδιά και διόριζε τα 14χρονα εγγόνια του καρδινάλιους. Οι αντίπαλοί τους στη Σύνοδο βρήκαν τότε ευκαιρία να ξεσηκώσουν τον όχλο των φανατικών Ορθόδοξων σε ταραχές  κι έτσι το 1548 καθαιρέθηκαν και οι δύο. Ο Διονύσιος όμως δεν αποσχηματίστηκε ούτε εκθρονίστηκε, τον στήριζε ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής, όμως στάθηκε τελικά άτυχος γιατί οχτώ χρόνια μετά μαχαιρώθηκε από κάποιο φανατικό μέσα στην εκκλησία. Το 1551 επανήλθε στην αρχιεροσύνη και ο Μητροφάνης και το 1565 άρπαξε τον πατριαρχικό θρόνο  με την υποστήριξη του προύχοντα Μιχαήλ Καντακουζηνού. Ταξίδεψε στη Μολδαβία για να μαζέψει από το εκεί αρχοντολόι και από το πόπολο λεφτά με «ζητεία» και ακολούθησε φιλοπαπική και γενικά φιλοδυτική πολιτική.  Είχε ζήσει στη Δύση και καταλάβαινε πως εκεί υπήρχε πολύ ψητό. Τα χάλασε όμως με τον  Καντακουζηνό,  που  κατάφερε να τον εκθρονίσει το  1572. Απέτυχε να επανεκλεγεί πατριάρχης και το 1573 εξορίστηκε στον Άθωνα για να εξουδετερωθούν οι μηχανορραφίες του. Το 1575 ανέλαβε ως τιμάριο τη Μητρόπολη Χίου, διαδεχόμενος το μητροπολίτη της Γαβριήλ Καλλικάτζαρο, για να έχει εισοδήματα («εις ζωαρκείαν») ρουφώντας τους φόρους των πιστών και το 1578 τη Μητρόπολη Λάρισας, την οποία πούλησε για χίλια φλουριά. Δεν το έβαλε κάτω και τα κατάφερε να γίνει ξανά πατριάρχης στα τέλη του 1579. Μετά από επτά μήνες πέθανε.
——Να ανοίξω εδώ μια παρένθεση για να πω πως καλά θα έκανε η Μητρόπολη Λάρισας να μην κρύβει το γεγονός της αγοραπωλησίας του θρόνου της στην ιστοσελίδα της, όπως κρύβει τα ιερά κουκουλωμένα μυστήρια των παγκαριών των Τεμπών, όπως κρύβει και τους λόγους για τους οποίους ο πρώην στρατιωτικός παπάς Ιάκωβος Σχίζας και μετέπειτα μητροπολίτης της, εξαναγκάστηκε από τη Χούντα, μαζί με άλλους έξι δεσποτάδες του ίδιου φυράματος, να παραιτηθεί το 1968, επειδή κυκλοφορούσαν αποκαλυπτικές φωτογραφίες του, σε στάσεις ανάλογες με αυτές των Λαρισαίων αρχιμανδριτών, που πιάστηκαν τον Απρίλη του 1960 στα πράσα με σμηνίτες, υπόθεση που η Σύνοδος των ομοίων και ο Αρχιεπίσκοπος Θεόκλητος, αν και γνώριζαν από παλιότερα τα πάντα από εμπιστευτική έγγραφη αναφορά συνταγματάρχη, την κουκούλωναν πεισματικά, ελπίζοντας πως δεν θα διαρρεύσει στον Τύπο. Ευτυχώς τελικά οι σμηνίτες (!), κάτω από την κατακραυγή όλων των εφημερίδων, τιμωρήθηκαν (!!), ενώ οι κληρικοί απλώς μετατέθηκαν (!!!), σαν ερωτύλος παπάς της Ραφήνας, που συμπροσεύχεται με Χρυσαυγίτες τραμπούκους, καταγγέλλεται δημόσια και εξευτελιστικά από το δεξιό δήμαρχο για “τριγωνικές” καταστάσεις, “τιμωρείται” με αργία, λειτουργεί όμως στη Ρόδο.

oikoumenikos3ΥΓ
Στην εικόνα: Παπαδίστικοι καυγάδες. Επιστολή του Μητροφάνη Γ’, με την οποία ελέγχει τις δικαιοδοσίες του μητροπολίτη Φιλαδελφείας (Μ.Ασία) Γαβριήλ Σεβήρου, που είχε εγκαταλείψει το ποίμνιό του και έδρευε με το έτσι θέλω στη Βενετία! Ο Μητροφάνης υπενθυμίζει ότι όταν λειτουργεί ο Σεβήρος, οφείλει να μνημονεύει τον οικουμενικό πατριάρχη. Το κείμενο υπογράφεται με τις κλασσικές σεμνές πατριαρχικές περικοκλάδες. (Ψηφιοποιημένο Αρχείο του Ελληνικού Ινστιτούτου Βενετίας)

Δημόσιο Πανεπιστήμιο. Αναγκαία επανάσταση, το προφανές: Οι σπουδές

Δημόσιο Πανεπιστήμιο. Αναγκαία επανάσταση, το προφανές: Οι σπουδές

Ένα άρθρο που δεν διαδόθηκε ευρέως από «επαναστάτες»

 

amphiteatr2

Αναγκαία επανάσταση, η πιστή εφαρμογή του προγράμματος σπουδών

Της Κλεας Κατσουγιαννη*
Πολλοί συνάδελφοι, δημοσιογράφοι και ενεργοί πολίτες αρθρογραφούν για το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο είτε διεκτραγωδώντας τα κακώς κείμενα είτε προτρέποντας σε μεγαλεπήβολους στόχους όπως τα πανεπιστήμια αριστείας. Οι περισσότεροι έχουν δίκιο σε πολλά. Η κριτική συχνά είναι σωστή, δεν είναι εξάλλου δύσκολο να κάνεις κριτική. Στις προτάσεις φοβάμαι ότι πολλοί ενδίδουν στην ανάγκη να μιλήσουν με απώτερους και θεωρητικούς στόχους σαν να μη γνωρίζουν τα πραγματικά προβλήματα και τα εμπόδια που υπάρχουν.

Βασικότατο πρόβλημα στα ελληνικά πανεπιστήμια είναι ότι δεν τιμούμε την εκπαιδευτική διαδικασία. Το πρόβλημα αφορά και την ακαδημαϊκή κοινότητα και την ευρύτερη κοινωνία. Παλαιότερα, είχε επικρατήσει η νοοτροπία ότι σημασία είχε το πτυχίο (το «χαρτί») ως διαβατήριο για τον διορισμό (πελατειακό ή όχι) και όχι οι γνώσεις που τυχόν θα προϋπέθετε. Αυτή η νοοτροπία σιγά σιγά αλλάζει, ωστόσο, όπως έχει επισημανθεί, στην αλλαγή πρωτοπορεί η κοινωνία, ακολουθούν οι φοιτητές, αλλά δυστυχώς οι οργανωμένες δυνάμεις και τα αντιπροσωπευτικά όργανα της ακαδημαϊκής κοινότητας βρίσκονται τραγικά πίσω.

aeiΣτα πανεπιστήμιά μας η πρώτη λειτουργία που ακυρώνεται χωρίς δεύτερη σκέψη είναι το μάθημα. Από τους συνδικαλιστές φοιτητές και τους συλλόγους τους: με αφορμή μια συνέλευση (δεν προγραμματίζεται μετά το πέρας των μαθημάτων, αλλά τις ώρες των μαθημάτων!), μια «παράσταση» σε συνεδρίαση οργάνου (όπου τελικά, μετά την ακύρωση του μαθήματος που παρακολουθούσαν 200 φοιτητές, συμμετέχουν στην «παράσταση» το πολύ 10, ίσως ανάμεσά τους κανένας από αυτούς που στερούνται την παρακολούθηση του μαθήματος), τους εορτασμούς που γίνονται από μονοήμεροι τριήμεροι (και κανείς δεν εξηγεί γιατί ένας τριήμερος εορτασμός πρέπει να συνοδεύεται από την ακύρωση των μαθημάτων) και τις εύκολες και πολύ συχνές αποφάσεις για αποχή, κατάληψη κ.λπ. Από τους διδάσκοντες που κάποτε δεν είναι συνεπείς με τις διδακτικές τους υποχρεώσεις και συχνότερα τις θεωρούν δεύτερης σημασίας. Από τα διοικητικά όργανα του πανεπιστημίου που αποφασίζουν ή ανέχονται παράνομα επικαλύψεις εξετάσεων και μαθημάτων (ακυρώνοντας ουσιαστικά τα μαθήματα, στα οποία δεν πηγαίνουν οι φοιτητές που διαβάζουν για τις εξετάσεις – και όπως είναι γνωστό, στις παραδόσεις δεν λαμβάνονται παρουσίες) ή συμπτύξεις εξαμήνων όπου προσχηματικά αναπληρώνονται τα μαθήματα, καθώς δεν προλαβαίνουν να τα παρακολουθήσουν οι φοιτητές, και όσοι ευσυνείδητοι τα παρακολουθήσουν δεν προλαβαίνουν να αφομοιώσουν την ύλη. Ο πρύτανης του ΕΚΠΑ δήλωσε ότι προτιμά να χαθεί το εξάμηνο παρά το πανεπιστήμιο, και ούτε στιγμή δυστυχώς δεν πέρασε από το μυαλό του ότι ο αγώνας θα ήταν πολύ πιο αποτελεσματικός με το πανεπιστήμιο ανοιχτό!

Να σημειωθεί ότι οι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι, όταν το πανεπιστήμιο είναι κλειστό για τα μαθήματα, δεν σταματούν βεβαίως το ιδιωτικό τους επάγγελμα (αντίθετα, μπορούν εκ των πραγμάτων να διαθέσουν περισσότερο χρόνο σε αυτό) αλλά και παρά τις δυσκολίες προσπαθούν όλοι όσοι έχουν ερευνητικά προγράμματα (ακόμα και αυτοί που φανατικά ψηφίζουν τη συνέχιση των απεργιών ή του «κλεισίματος») να τα διεκπεραιώσουν με τον καλύτερο τρόπο, καθώς έχουν αναλάβει προσωπικές υποχρεώσεις και τυχόν κακή εξέλιξη της έρευνας θα έχει αντανάκλαση στους ίδιους και στο βιογραφικό τους!

Ετσι, στην πραγματικότητα το «επαναστατικό» κλείσιμο του πανεπιστημίου βοηθάει την ιδιωτική ενασχόληση, προωθεί μια νοοτροπία χαλάρωσης στους φοιτητές σε μια ευαίσθητη παιδαγωγικά ηλικία, αυξάνει το κόστος των σπουδών σε μια δύσκολη εποχή για τις οικογένειες και τελικά δεν σταματά καμιά άλλη ακαδημαϊκή λειτουργία εκτός από την εκπαίδευση!

Να δούμε και ορισμένες άλλες διαστάσεις τής μη τήρησης του εκπαιδευτικού προγράμματος: Ενας φοιτητής που μένει π.χ. στο Πέραμα, αλλά η σχολή του βρίσκεται στου Ζωγράφου, ξεκινάει να έρθει για το μάθημά του στη σχολή του με δύσκολες συνθήκες. Πόσες φορές νομίζετε ότι θα το επιχειρήσει όταν ανακαλύψει ότι τα μισά μαθήματα δεν γίνονται; Ετσι καταλήγουν οι σχολές να γίνονται εξεταστικά κέντρα! Τα μαθήματα σε ορισμένες σχολές γίνονται από διάφορους διδάσκοντες. Οταν χαθεί ένα προγραμματισμένο μάθημα δεν είναι σίγουρο ότι ο συγκεκριμένος διδάσκων θα είναι διαθέσιμος όταν θα προγραμματιστεί ξανά. Οι καλύτεροι διδάσκοντες έχουν (και σωστά) πολλές υποχρεώσεις. Ετσι χάνεται η συνέχεια του μαθήματος και πολλοί φοιτητές εγκαταλείπουν την παρακολούθηση.

Θετικά αποτελέσματα
Είναι νομίζω πρωταρχικής σημασίας να αποκτήσουμε ένα πανεπιστήμιο στο οποίο το εκπαιδευτικό πρόγραμμα που αποφασίζεται στην αρχή της ακαδημαϊκής χρονιάς θα τηρείται απαρέγκλιτα και η ακύρωση ακόμα και μιας ώρας μαθήματος θα θεωρείται, όπως και είναι, το μέγιστο πρόβλημα. Η στάση αυτή θα έχει πολλαπλά θετικά αποτελέσματα: Οι φοιτητές θα βοηθηθούν να συνειδητοποιήσουν ότι το κύρος του πτυχίου τους είναι το σύνολο των γνώσεων και των δεξιοτήτων που αποκτούν και δεν αποφασίζεται με νομοθετικές πράξεις. Θα καταλάβουν ότι κάθε γνώση αποκτάται με κόπο και ότι δεν μπορείς να γίνεις καλός στον τομέα σου αν δεν δουλεύεις συστηματικά.

Θα εκτιμήσουν τη συνέπεια όταν θα βλέπουν τον κάθε καθηγητή τους να μην αθετεί τις διδακτικές του υποχρεώσεις. Οι καθηγητές θα γνωρίζουν από την αρχή της χρονιάς τις διδακτικές τους υποχρεώσεις και θα μπορούν να προγραμματίσουν τις τόσες άλλες υποχρεώσεις τους σωστά χωρίς να χάνουν τα μαθήματά τους. Τέλος, τα πανεπιστήμιά μας θα μοιάσουν περισσότερο με τα καλύτερα πανεπιστήμια της Ευρώπης (να θυμίσω: τα περισσότερα δημόσια!) όπου ούτε οι διαδηλώσεις ούτε οι καταλήψεις ακυρώνουν τα μαθήματα. Κανείς δεν διανοείται ότι δεν θα γίνει το μάθημα.

Θα μου πείτε: αυτονόητα τα παραπάνω. Πώς όμως θα εφαρμοστούν; Η απάντηση νομίζω βρίσκεται στον έλεγχο και στη διαφάνεια. Τα ανώτατα όργανα του πανεπιστημίου και η ΑΔΙΠ, στην αξιολόγηση, αλλά και ανεξάρτητα από αυτήν, θα πρέπει να ελέγχουν και να ζητούν από τον υπεύθυνο κάθε μαθήματος στο τέλος του εξαμήνου πότε και από ποιον διδάχθηκε το κάθε ξεχωριστό μάθημα και να συγκρίνουν με το εκ των προτέρων καθορισμένο πρόγραμμα. Τα δεδομένα αυτά να είναι προσβάσιμα στον κάθε φοιτητή και διδάσκοντα. Να εφαρμόζεται στη συνέχεια η νομοθεσία για την επάρκεια διδασκαλίας του μαθήματος. Προσοχή: Χρειάζεται και καθημερινός δειγματοληπτικός έλεγχος από τη διοίκηση του κάθε τμήματος, ώστε το μάθημα να γίνεται πραγματικά με τις σωστές συνθήκες και να μη φτάσουμε σε κάποια «συμβατική» πρακτική.

Προτεραιότητες

Το πανεπιστήμιό μας έχει μεγαλύτερη έλλειψη «νοικοκυροσύνης» παρά αριστείας. Βεβαίως ο καθένας κρίνει από το περιβάλλον του, και στη σχολή μου υπάρχουν πολλοί συνάδελφοι και ομάδες που έχουν αριστεία στην έρευνα. Δυστυχώς τα οφέλη από αυτή δεν φθάνουν όσο θα έπρεπε στους φοιτητές για τους λόγους που αναπτύχθηκαν παραπάνω. Νομίζω ότι μια αληθινή τομή στο πανεπιστήμιο σήμερα, μια επαναστατική, θα έλεγα, αλλαγή, είναι το νοικοκύρεμα στην εφαρμογή του προγράμματος διδασκαλίας. Και αυτό θα πρέπει να τονιστεί, να αποκτήσει προτεραιότητα, χωρίς να παραβλέπεται ταυτόχρονα ότι υπάρχουν κι άλλες σημαντικές ανάγκες όπως σίγουρα θα επισημάνουν πολλοί αναγνώστες. (οι υπογραμμίσεις δικές μου)

*Καθηγήτρια Βιοστατιστικής και Επιδημιολογίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

[Καθημερινή]

Ο κ. Μουλόπουλος διαθέτει επίπεδο, προεδρεύει αριστερής εφημερίδας…

Ο κ. Μουλόπουλος διαθέτει επίπεδο, προεδρεύει αριστερής εφημερίδας…

«Κάθε κόμμα θα πρέπει να έχει τον γελωτοποιό του. Η Ν.Δ. έχει τον Άδωνι, το ΠΑΣΟΚ τον Πάγκαλο κι εμείς τον Τατσόπουλο.» [Βασίλης Μουλόπουλος]

 

moulopoulos

Διαβάστε το κείμενο του θλιβερού κ. Μουλόπουλου, σημειώνω ότι πρόκειται για πρόεδρο της εφημερίδας “Αυγή”…

«Διαφωνώ με τις κριτικές εναντίον του Π. Τατσόπουλου για τις τοποθετήσεις του για την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, τον Π. Λαφαζάνη, τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, το σκίτσο του Δ. Χαντζόπουλου. Τη σάτιρα. Και υποψιάζομαι ότι όλοι αυτοί που του την πέφτουν υποκινούνται από το ποταπό αίσθημα του φθόνου απέναντι σε έναν Άνδρα και σε έναν Πολιτικό (παρακαλώ τη διόρθωση, με Α και Π κεφαλαία), που κατά δήλωσή του έχει “γαμήσει τη μισή Αθήνα”.

Ποιος από όλους αυτούς μπορεί να επιδείξει μια τέτοια επίδοση; Ποιος μπορεί να καυχηθεί ότι έχει πάει με 200.000 γυναίκες (τόσο είναι περίπου το 50% του ενεργού σεξουαλικά γυναικείου πληθυσμού της πρωτεύουσας). Και ταυτόχρονα να μιλάει καθημερινά στα μισά ραδιοτηλεοπτικά μέσα της Ελλάδας; Ποιος, ζηλιάρηδες, ποιος;

Εγώ είμαι στο πλευρό του. Τον θαυμάζω, τον τιμώ.

Και υπακούοντας στη σκέψη του (είναι καθήκον της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ να εκδώσει ένα βιβλιαράκι με τίτλο “Η σκέψη του Πέτρου”), όπως τη διατύπωσε στο (ελεύθερο) “Βήμα FM” την περασμένη Πέμπτη, προχωρώ με την “ελευθερία του συνειρμού”, “να κάνω αναγωγές που θα σας βάλουν να σκεφτείτε”.

Όταν ο Πέτρος, που πάει παντού (εδώ πάει ένα καλό σατιρικό σκίτσο που να τον παρουσιάζει ως βιζιτού), δήλωνε “είμαστε όλοι χρυσαυγίτες”, έκανε μια ιδιοφυή πολιτική κίνηση που οι μαοσταλινικοί του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούσαν να κατανοήσουν: έκανε τη μεγάλη υπέρβαση των διαχωριστικών γραμμών, έβαλε τη βάση για ένα παλλαϊκό μέτωπο σωτηρίας της χώρας χωρίς αποκλεισμούς.

Η ιδέα μιας “Χρυσής Αυγής με ανθρώπινο πρόσωπο”, ήταν μια ιδιοφυής πολιτική κίνηση που υπονόμευε το φλερτ του Φ. Κρανιδιώτη με τη βάση της Χ.Α.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, ακόμη και αν δεν υπήρχε ο Π. Τατσόπουλος, θα έπρεπε να τον εφεύρουμε. Στις δύσκολες ώρες που ζούμε χρειάζεται και κάποιος με πηγαία αίσθηση της σάτιρας για να “κάνει το χειλάκι μας να σκάσει”.

Κάθε κόμμα θα πρέπει να έχει τον γελωτοποιό του. Η Ν.Δ. έχει τον Άδωνι, το ΠΑΣΟΚ τον Πάγκαλο κι εμείς τον Τατσόπουλο. Ήγγικεν η ώρα να αναγνωρίσουμε τα χαρίσματα του Ανδρός, να τον στηρίξουμε να αντιμετωπίσει της αήθεις επιθέσεις που δέχεται και να αναφωνήσουμε: “Είμαστε όλοι Τατσόπουλοι”.

ΥΓ.: Προειδοποίηση προς σοβαροφανείς μαρξιστές, λενινιστές, τροτσκιστές, σοσιαλιστές, φεμινιστές υπεύθυνους κεντροαριστερούς κ.λπ.: το κείμενο είναι σατιρικό και σας απαγορεύω να με στοχοποιήσετε. Αλλιώς θα βάλω το Mega να σας καταγγείλει!»

[Αυγή]