Tο κίνημα της… άδειας τσέπης – ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

 71

0
ΚΥΡΙΑΚΗ, 26 Ιανουαρίου 2014
Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ,
τεύχος 1796 στις 23 Ιανουαρίου 2014

Το Ποντίκι

Tο κίνημα της… άδειας τσέπης
Τα ζητήματα της πραγματικής οικονομίας θα κρίνουν τις εκλογές, εκτιμά ο ΣΥΡΙΖΑ

Σταθερή άποψη της Κουμουνδούρου είναι ότι προ της κάλπης οι άδειες τσέπες είναι αυτές που κρίνουν το εκλογικό αποτέλεσμα, κι εκεί – δηλαδή στα ζητήματα της πραγματικής οικονομίας – θα επιχειρήσει να στρέψει τη συζήτηση ο ΣΥΡΙΖΑ το προσεχές διάστημα, με δεδομένο ότι οσμίζεται σύντομα πρόωρες βουλευτικές εκλογές – αν όχι σύντομα, πάντως, μέσα στο 2014.

Σε τελική ανάλυση, ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιχειρήσει να υπερβεί την τρέχουσα επικοινωνιακή τακτική της κυβέρνησης να απευθύνεται στα φοβικά αντανακλαστικά του πιο συντηρητικού κοινού της κοινωνίας μέσα από την απόπειρα να επιβάλει τη συζήτηση για την «αθεΐα» του Τσίπρα ή την τρομοκρατία και να στρέψει τα βλέμματα μακριά από τα σκάνδαλα και τα αλλεπάλληλα σκληρά μέτρα που εξαθλιώνουν την κοινωνία.
Η εστίαση στα ζητήματα της οικονομίας και τα πεπραγμένα της κυβέρνησης (διαπραγμάτευση, δημοσιονομικό κενό, δημοσιονομικά μέτρα, «μεταρρυθμίσεις», σκάνδαλα κ.λπ.) θεωρείται ότι ευνοεί τον ΣΥΡΙΖΑ και σ’ αυτό κατατείνει ένα νέο στοιχείο στη δημοσκοπική αποτύπωση των πολιτικών κομμάτων, και μάλλον καθοριστικής σημασίας για το πολιτικό κλίμα: το προβάδισμα που παίρνει για πρώτη φορά ο ΣΥΡΙΖΑ όσον αφορά την εμπιστοσύνη των πολιτών στη διαχείριση της οικονομίας. Ειδικότερα, το 28% δηλώνει ότι καλύτερη για την οικονομία θα είναι μια κυβέρνηση με βάση τον ΣΥΡΙΖΑ, έναντι του 24% που πιστεύει το ίδιο για μια κυβέρνηση με βάση τη Ν.Δ. Από κει και πέρα, τα γενικότερα δημοσκοπικά ευρήματα επιμένουν να δείχνουν όχι απλώς παγίωση της πρωτιάς του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και άνοιγμα της ψαλίδας. Πιο απλά όσο… τέρας και να παρουσιάσει τον Αλέξη Τσίπρα η κυβέρνηση, τα πράγματα φαίνεται να παίρνουν τον δρόμο τους.
Όσον αφορά την τακτική του επόμενου διαστήματος, ο ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίσει να επιμένει στο ζήτημα της διαπραγμάτευσης για το χρέος, αξιοποιώντας κάθε επίσημη θεσμική «φωνή» που υποστηρίζει ότι αυτό είναι μη βιώσιμο, όπως το ΔΝΤ αλλά και το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής με την ενδιάμεση έκθεση που παρουσίασε για τη νέα οικονομική διακυβέρνηση στην ευρωζώνη.
Παράλληλα, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι η υποψηφιότητα του Αλέξη Τσίπρα για την προεδρία της Κομισιόν ανοίγει περαιτέρω μια ευκαιρία να διαδοθεί η εναλλακτική πρότασή του για την Ελλάδα αλλά και για την Ευρώπη – ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ σημείωσε στην πρόσφατη ομιλία του στο Άμερσοφτ της Ολλανδίας ότι «η νεοεκλεγμένη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα διαπραγματεύεται με την κυρία Μέρκελ όχι μόνο για την Ελλάδα», αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να πιστεύει ότι οι ευρωεκλογές αποτελούν μια ευκαιρία ευνοϊκή για τη μεταβολή των συσχετισμών σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Πιστεύει, δηλαδή, ότι θα εκφραστεί έντονα η δυσαρέσκεια των Ευρωπαίων πολιτών, και ειδικά του Νότου, στην τροπή που παίρνει η φυσιογνωμία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κάτι που θα αυξήσει τη διαπραγματευτική ισχύ του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ και θα του διασφαλίσει μεγαλύτερα περιθώρια άσκησης εθνικής πολιτικής, παρά το ασφυκτικό πλαίσιο που διαμορφώνει το Σύμφωνο του Ευρώ σε όλη την ευρωζώνη.

«Ζουμ» στην οικονομία
Στο μεταξύ ενεργοποιείται και εσωτερικά η συζήτηση για τις προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ αναφορικά με κεντρικά ζητήματα της οικονομίας, στο πλαίσιο της προγραμματικής προετοιμασίας του εκλογικού προγράμματός του, το οποίο, κατά τις διακηρύξεις της ηγεσίας, θα τεθεί σε δημόσια διαβούλευση, στα λεγόμενα θεματικά φόρουμ, με επιστημονικούς φορείς, προσωπικότητες, πολιτικούς παράγοντες κ.λπ.
Σε αλλεπάλληλες παρεμβάσεις του ο επικεφαλής της Επιτροπής Προγράμματος Γιάννης Δραγασάκης ανέδειξε στοιχεία των επεξεργασιών με τις οποίες έχουν επιφορτιστεί οι επιμέρους επιτροπές του κόμματος.
Όσον αφορά το χρέος, μίλησε για την ανάγκη μιας συνολικότερης πολιτικής που αφορά και την Ελλάδα αλλά και την Ευρώπη, με τα χαρακτηριστικά ενός σχεδίου Μάρσαλ: διαγραφή μέρους του χρέους, μη δανειακή αναπτυξιακή χρηματοδότηση και ρήτρα ανάπτυξης, δηλαδή εξυπηρέτηση του συμφωνημένου χρέους ανάλογα με την ονομαστική αύξηση του ΑΕΠ και όχι ανάλογα με το πλεόνασμα («Καθημερινή», 12.1.2014). Αν και μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν φωνές που παρατηρούν ότι, π.χ., η θέση για διαγραφή «μέρους» του χρέους αφίσταται των συνεδριακών αποφάσεων περί διαγραφής του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, τη θέση αυτή που διατύπωσε ο Γ. Δραγασάκης ουσιαστικά υποστήριξε και ο βουλευτής Χανίων Γιώργος Σταθάκης. Ο τελευταίος, μιλώντας στον ραδιοσταθμό «Στο Κόκκινο 105,5», εκτίμησε το ύψος του «επαχθούς χρέους» στο 5%, σημειώνοντας πως το υπόλοιπο είναι «παραδοσιακό» και δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί νομικά, άρα «τυπικά» θα πρέπει να αποπληρωθεί. Με δεδομένο, όμως, ότι είναι μη βιώσιμο, υποστήριξε ότι θα πρέπει να βρεθεί μια λύση ελάφρυνσης μέσω ενός συνδυασμού άμεσης («κούρεμα») κι έμμεσης μείωσης (παύση αποπληρωμής των τοκοχρεολυσίων για τέσσερα χρόνια κ.λπ.), κάτι που, όπως πρόσθεσε, θα οδηγήσει σε ένα «κούρεμα» της τάξης του 30 – 40%. Στις αντιδράσεις της κυβέρνησης ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τα «γυρίζει» για το μέγεθος του υπό διαγραφή χρέους (ο Κεδίκογλου μάλλον εξέλαβε τις δηλώσεις Σταθάκη ως υπόδειξη για διαγραφή χρέους στο 5%), η Κουμουνδούρου απάντησε ότι ουσιαστικά ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί πολιτική ρύθμιση για το χρέος και δεν προσεγγίζει το θέμα νομικά. Πάντως, περί το 40% είχε προσδιορίσει τη διαγραφή του χρέους και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας σε συνέντευξή του στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» στις αρχές του φθινοπώρου (8.9.2013).
Όσον αφορά τις τράπεζες, με αφορμή την υπόθεση του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου ο Γιάννης Δραγασάκης μίλησε για την ανάγκη δημιουργίας αναπτυξιακής επενδυτικής τράπεζας δημοσίου συμφέροντος. Ιδιαίτερα φαίνεται να προβληματίζει τους ιθύνοντες του ΣΥΡΙΖΑ το θέμα των «κόκκινων δανείων». Τόσο από τη συνέντευξη του Γιάννη Δραγασάκη στην «Κυριακάτικη Αυγή» όσο και από χθεσινή τηλεοπτική παρέμβαση του Γιάννη Μηλιού, προκύπτει ότι συζητείται η δημιουργία ενός δημόσιου οργανισμού, ο οποίος θα επωμιστεί τα «κόκκινα δάνεια» των τραπεζών που θα τεθούν υπό δημόσιο έλεγχο. Παράλληλα, ο επικεφαλής προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει την αναζήτηση νέων χρηματοδοτικών εργαλείων, «μη συμβατικών» κι «εναλλακτικών», για τη δημιουργία ρευστότητας «και στο κράτος και στην ιδιωτική οικονομία». Σχετική αναφορά είχε κάνει και στις αρχές Αυγούστου στο πλαίσιο συνέντευξής του στο «Βήμα», όπου είχε αναφερθεί στα ομόλογα «ειδικού σκοπού» – το ΠΑΣΟΚ τότε είχε διαβάσει σε αυτή την αναφορά την πρόταση για τη δημιουργία παράλληλου νομίσματος.

Advertisements

H κεντροαριστερή μουτσούνα… – ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

 15

0
ΚΥΡΙΑΚΗ, 26 Ιανουαρίου 2014
Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ,
τεύχος 1796 στις 23 Ιανουαρίου 2014

Το Ποντίκι

H κεντροαριστερή μουτσούνα…
Nεοφιλελεύθεροι, εκσυγχρονιστές και γενικώς αριστεροδεξιοί, πάνω από το κουφάρι της

Ύαινες πάνω από το σώμα της Κεντροαριστεράς έχουν πλακώσει εσχάτως, αφού πολλοί είναι αυτοί που θεωρούν ότι η θνήσκουσα πολιτική περιοχή μεταξύ Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αναγεννηθεί με την επίκληση μεταρρυθμιστικών υποσχέσεων και νεφελωδών «προοδευτικών» προτάσεων, γεγονός που θα επιτρέψει στις εφεδρείες του συστήματος, που κλονίστηκαν από το πολιτικό τσουνάμι της κρίσης, να επιβιώσουν.

Τα κουρέλια του εκσυγχρονισμού και οι εφεδρείες του νεοφιλελευθερισμού, που είχαν μέχρι πρότινος σιωπήσει, επανέρχονται δυναμικά στο προσκήνιο βοηθούμενα και από το μιντιακό σύστημα, που βλέπει με απογοήτευση τη λαϊκιστική Δεξιά του Σαμαρά να ασθμαίνει και να ομφαλοσκοπεί.
Πρόθυμοι εξυπηρετητές της νέας φάσης για την πολιτική επιβίωση του συστήματος, το ΠΑΣΟΚ και ο Ε. Βενιζέλος επιχειρούν μέσα από το συναπάντημα των «58» να παρουσιάσουν ένα μακιγιαρισμένο πρόσωπο του κατακερματισμένου και αυτοτραυματισμένου κινήματος.
Την ίδια στιγμή, μέχρι και η νεοφιλελεύθερη δεξιά «Δράση» του Θοδωρή Σκυλακάκη και της Αντιγόνης Λυμπεράκη (των ορφανών της Ντόρας δηλαδή), απογοητευμένη από τη… θεούσα και φοβική Ν.Δ., έστρεψε το βλέμμα της στην Κεντροαριστερά, συγκαλώντας το περασμένο Σαββατοκύριακο Φόρουμ του Προοδευτικού Χώρου, όπου πρώτη φορά ύστερα από αρκετό καιρό εκπροσωπήθηκαν ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ και πολλές κινήσεις και γκρουπούσκουλα που έχουν δημιουργηθεί.
Μπορεί ο Θόδωρος Σκυλακάκης να δήλωσε μεν «παρών», αλλά να έφαγε πόρτα ως δεξιός από «κρυφοΠΑΣΟΚους» συμμετέχοντες, ωστόσο κανείς τους δεν έχει καταθέσει τα όπλα. Άλλωστε όλοι ξέρουν ότι η συζήτηση μόλις άνοιξε και δεν πρόκειται να τελειώσει στις ευρωεκλογές.

Ουσία μηδέν
Το αποτέλεσμα και αυτής της μάζωξης ήταν λόγια, λόγια και ουσία μηδέν. Η συγκολλητική ύλη υπάρχει μόνο στους σχεδιασμούς του μιντιακού συστήματος, αφού ακόμη δεν φαίνεται να έχει βρεθεί η πολιτική φυσιογνωμία που θα συγκεντρώσει τις σκόρπιες δυνάμεις και θα δώσει πολιτική υπόσταση στο εγχείρημα. Άλλωστε το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ διαγκωνίζονται για το ποιο από τα δύο κόμματα θα παρουσιάσει το… καλύτερο και νεότερο κεντροαριστερό μέτωπο, ερήμην όμως της πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας.
Όσο τα δύο – κάποτε προοδευτικά – κόμματα δεν απαντούν στο πώς θα αρθούν οι ζοφερές προβλέψεις του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή ότι η ασφυκτική πολιτική λιτότητας και ελέγχου θα συνεχιστεί από την τρόικα τουλάχιστον για την επόμενη δεκαετία και βάλε, τόσο η πολιτική φυσιογνωμία και προοπτική τους θα παραμένει έωλη.
Πολλά στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ εκτιμούν ότι τα φληναφήματα περί μεταρρυθμιστικής Κεντροαριστεράς δεν αρκούν για να πειστούν οι ψηφοφόροι να εμπιστευτούν ξανά τους μνημονιακούς εταίρους της Ν.Δ. και επιμένουν σε μια σοσιαλιστική κατεύθυνση που θα συνομιλεί με την ευρωπαϊκή Αριστερά.
Οι κλυδωνισμοί που συντελούνται αυτήν τη στιγμή στα δύο κόμματα δεν φαίνεται όμως να πτοούν τις ηγετικές ομάδες Βενιζέλου – Κουβέλη. Μάλιστα ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, με κυριακάτικη διαρροή από την Αμερική, κάλεσε έμμεσα τους «75» υπό τον Μιχάλη Καρχιμάκη, αν δεν τους αρέσουν οι «58», να σηκωθούν να φύγουν από το ΠΑΣΟΚ.
Μπορεί η απειλή αυτή να μοιάζει με το γνωστό ανέκδοτο «ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα», ωστόσο μια τέτοια μαζική αποχώρηση μάλλον θα διευκόλυνε παρά θα δυσαρεστούσε την ηγετική ομάδα, η οποία προφανώς στοχεύει σε ένα μικρό αλλά απόλυτα ελεγχόμενο κόμμα, που θα είναι ο πρόθυμος νεροκουβαλητής του συστήματος.

Οι επιτροπές
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αναμένεται άμεσα να ανακοινώσει τη σύνθεση των επιτροπών που θα ασχοληθούν με τις ευρωεκλογές και τις αυτοδιοικητικές εκλογές και τις θέσεις του ΠΑΣΟΚ. Από τη συμμετοχή ή όχι στελεχών από την εσωκομματική αντιπολίτευσή του θα φανεί και σε ποια κατάσταση βρίσκεται το κόμμα και ποιοι είναι οι σχεδιασμοί του προέδρου του.
Μάλιστα, θα έχει ενδιαφέρον το αν θα συμπράξουν τελικά στο εγχείρημα της Κεντροαριστεράς και οι «11» νεοπαπανδρεϊκοί, πρώην υφυπουργοί του Γιώργου (Σαχινίδης, Μωραΐτης κ.λπ.), που ζητάνε επίμονα και πιεστικά ειδικό συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το οποίο θα αποφασίσει για την Κεντροαριστερά, πρόταση που απορρίπτει με εκνευρισμό ο Βενιζέλος.
Πολλά στελέχη, όπως ο Νίκος Ανδρουλάκης, ο Κώστας Σκανδαλίδης, αλλά και παπανδρεϊκοί πάσης φύσεως εκφράζουν κλιμακωτά από προβληματισμό έως πλήρη άρνηση για τον χυλό της Κεντροαριστεράς. Οι πιο ψύχραιμοι, όπως ο Σκανδαλίδης, προβληματίζονται στη λογική ότι ανάμεσα σε μια κόντρα Αριστεράς – Δεξιάς το άτολμο και άνευρο κεντροαριστερό εγχείρημα θα συνθλιβεί και εκτιμούν ότι πρέπει επιτέλους το ΠΑΣΟΚ να ξαναβρεί τον αριστερό και κινηματικό του λόγο και να απαντήσει στην κοινωνική απόγνωση αντί να την προσπερνά με ευχολόγια…

Συνάντηση
Την Κυριακή, σε συνάντηση στελεχών από όλη την Ελλάδα, ο Βενιζέλος θα περιγράψει τη φάση των συνεννοήσεων για τη συγκρότηση της Προοδευτικής Δημοκρατικής Παράταξης και αναμένεται να κηρύξει επίσημα τον αγώνα για τις ευρωεκλογές, ενώ το Σάββατο αναμένεται να εκφράσει τις σκέψεις του για το πώς προχωρά το εγχείρημα, σε συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου.
Θέμα στη συνάντηση αναμένεται να είναι και η προσωπική (;) πρόταση του εκπροσώπου Τύπου του ΠΑΣΟΚ Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου για εκλογή των τεσσάρων πρώτων υποψηφίων της ευρωλίστας από τα μέλη και φίλους του κόμματος και οι υπόλοιποι να συμπληρωθούν από συνεννόηση όσων συμμετέχουν στην Προοδευτική Δημοκρατική Παράταξη.
Το ζήτημα είχε τεθεί και στο παρελθόν από τον Βενιζέλο, αλλά είχε συναντήσει τις ενστάσεις πολλών από τους «58», που εκτιμούν ότι θα μπορούσαν άνετα να επιβληθούν γνωστά κομματικά στελέχη σε μια τέτοια διαδικασία και να μείνουν έξω νέα και άφθαρτα πρόσωπα. Μέσα από την πρόταση αυτήν, πάντως, μάθαμε ότι το ΠΑΣΟΚ, κόντρα στις δημοσκοπήσεις και την… πραγματικότητα, φιλοδοξεί να εκλέξει 4 (!) ευρωβουλευτές, που σημαίνει ότι πρέπει να ξεπεράσει το 12% σε ψήφους και να φλερτάρει με την τρίτη θέση στην κατάταξη των κομμάτων.
Η πρόταση λοιπόν έχει ενδιαφέρον, αφού έως τώρα δεν υπάρχει καμία επίσημη αντίδραση, ενώ ακόμα δεν έχουν εκφραστεί οι παπανδρεϊκοί του κόμματος.
Πάντως ο Βενιζέλος θα πρέπει την Κυριακή να ανοίξει τα χαρτιά του για την πορεία της συνεργασίας με τους «58» και τη συγκρότηση της Προοδευτικής Δημοκρατικής Παράταξης που ο ίδιος χαιρέτισε. Θέλει άλλωστε να προλάβει τη ΔΗΜΑΡ, που στήνει το δικό της κεντροαριστερό «μαγαζί», και να ψαλιδίσει τις πιθανότητες συνεργασιών της.

Καζάνι που βράζει η ΔΗΜΑΡ – ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

 37

0
ΚΥΡΙΑΚΗ, 26 Ιανουαρίου 2014
Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ,
τεύχος 1796 στις 23 Ιανουαρίου 2014

Το Ποντίκι

Καζάνι που βράζει η ΔΗΜΑΡ
Ήδη μια ομάδα από τη ΔΗΜΑΡ, που θεωρεί ότι ο Φώτης Κουβέλης στεγανοποιεί όσο μπορεί το κόμμα απέναντι στο ΠΑΣΟΚ, συνεχίζει τη συμμετοχή της στις διεργασίες των «58», με τον τέως εκπρόσωπο Τύπου της ΔΗΜΑΡ Ανδρέα Παπαδόπουλο να δηλώνει μόλις προχθές στον ΣΚΑΪ ότι «ο χώρος της Κεντροαριστεράς δεν έχει την πολυτέλεια να διαφωνεί, αφού η χώρα έχει άμεση ανάγκη από εναλλακτική πολιτική πρόταση».
Ο ίδιος φέρεται να προτείνεται από πολλές πλευρές ως υποψήφιος σε εκλόγιμη θέση στην ΠΑΣΟΚικής χροιάς ευρωλίστα, όπου από τα φαβορί θεωρείται ο Κυριάκος Πιερρακάκης, ενώ ακούγονται τα ονόματα των Γιώργου Παγουλάτου, Τάσου Γιαννίτση, Χ. Καρακωστάκη, Αφροδίτης Αλ Σάλεχ και Νιόβης Παυλίδου.
Αν όντως ο πρώην έμπιστος του Φώτη Κουβέλη ενταχθεί στο ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ, η εύθραυστη ισορροπία της σχέσης του προέδρου της ΔΗΜΑΡ με τον Σπύρο Λυκούδη, τον Γρηγόρη Ψαριανό και τη φιλοΠΑΣΟΚική πτέρυγα υπονομεύεται. Μάλιστα την περασμένη εβδομάδα πάνω από 70 στελέχη συγκεντρώθηκαν και συμφώνησαν να ενταθεί η πίεση, ενώ πολλοί δεν δίστασαν να κάνουν λόγο και για μαζική έξοδο και συσπείρωση με τους «58» αν η ηγετική ομάδα εμμείνει στην άρνηση οποιασδήποτε επαφής.
Η κατάσταση μοιάζει έκρυθμη στη ΔΗΜΑΡ όχι μόνο από τις δυνάμεις που πιέζουν για κοινή κάθοδο με το ΠΑΣΟΚ, αλλά και από τον «εισοδισμό» πρώην ΠΑΣΟΚων που επιχειρεί ο Κουβέλης. Η πρόσφατη συνάντηση με τον Πάνο Μπεγλίτη, τον Χάρη Καστανίδη, τον Στέφανο Μανίκα και τους καθηγητές Γιάννη Τσαμουργκέλη και Γιώργο Σωτηρέλη έχει δημιουργήσει εντάσεις, αφού πολλά στελέχη αντιδρούν στην εκ νέου «ΠΑΣΟΚοποίηση» – και μάλιστα πολυτασική – της ΔΗΜΑΡ.
Ήδη στελέχη όπως ο Βασίλης Οικονόμου, ο οποίος δεν κρύβει τη συγκρουσιακή τροχιά του με την ηγετική ομάδα, διατυπώνουν έντονες επιφυλάξεις για τις συνεργασίες κορυφής.
Ζήτημα υπάρχει και με το «ημιτελές» φλερτ με τον Ανδρέα Λοβέρδο, ο οποίος φαίνεται να παλαντζάρει μεταξύ ΔΗΜΑΡ και ΠΑΣΟΚ, αν και με το δεύτερο οι πιθανότητες συνεργασίας είναι πολύ λίγες. Υποτίθεται ότι το αμέσως επόμενο διάστημα, αφού δοθεί η δυνατότητα στον Κουβέλη να διαχειριστεί την εσωκομματική κατάσταση, θα ανακοινωθεί και η συνεργασία με τη «Νέα Ελλάδα» του Ανδρέα Λοβέρδου.
Πολιτικό φλερτ στο παρασκήνιο υπάρχει και με τον Γιάννη Ραγκούση, ο οποίος έχει υπόγειες επαφές με τη ΔΗΜΑΡ μέσω των άλλοτε νεολαίων «Π 80», τους οποίους επηρεάζει. Ο ίδιος ο Κουβέλης φρόντισε, μέσω του πιστού του συνεργάτη Θ. Μαργαρίτη, να εξάρει τον μεταρρυθμιστικό οίστρο και την υπουργική πορεία του Ραγκούση από το βήμα του φόρουμ της «Δράσης». Ο Ραγκούσης, απ’ την άλλη, μοιάζει να έχει μετακινηθεί από την πλήρη αποστασιοποίησή του και να βλέπει πιο ζεστά το ενδεχόμενο συνεργασίας με τον Κουβέλη.
Παράθυρο συνεργασίας έχει ανοίξει και μια ομάδα στελεχών που αποχώρησαν από τους Οικολόγους Πράσινους και ιδρύουν άμεσα την κίνηση «ThinkΠ» («Σκέψου Πράσινα») και αναζητούν κεντροαριστερή πολιτική έκφραση.
Στο πλαίσιο όλων αυτών των ανοιγμάτων της ΔΗΜΑΡ έχει πέσει στο τραπέζι και η πρόταση να υπάρξει ένα άλλο όνομα στο εγχείρημα, όπως το «Δημοκρατική Μεταρρυθμιστική Αριστερά», το οποίο παραλλάσσει το αρκτικόλεξο ΔΗΜΑΡ, ή «Δημοκρατική Αριστερά – Σοσιαλιστική Συμπαράσταση», το οποίο δίνει πιο αριστερό χρώμα στο εγχείρημα.
Εκτός πλαισίου μέχρι στιγμής βρίσκονται ο Γιώργος Φλωρίδης, που πιστεύει στην αυτοδιάλυση όλων των κομμάτων και των κινήσεων και στη δημιουργία ενός νέου ενιαίου κόμματος με άλλα χαρακτηριστικά, αλλά και η εσχάτως δραστήρια Άννα Διαμαντοπούλου, που παρακολουθεί από απόσταση ασφαλείας τα τεκταινόμενα παίζοντας ακόμα το χαρτί της πολιτικής εφεδρείας.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, θα φτάσουμε στις ευρωεκλογές με κάτι από «ΠΑΣΟΚ και φίλοι» και «ΔΗΜΑΡ plus» και τη ζοφερή εικόνα τους στις δημοσκοπήσεις…

Το εφάπαξ, τα απίθανα και οι αλλαγές πληρωμών – ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

 18

0
ΚΥΡΙΑΚΗ, 26 Ιανουαρίου 2014
Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ,
τεύχος 1796 στις 23 Ιανουαρίου 2014

Το Ποντίκι

Το εφάπαξ, τα απίθανα και οι αλλαγές πληρωμών
Αλλαγές στη λίστα πληρωμών του εφάπαξ που περιμένουν να πάρουν περίπου 50.000 ασφαλισμένοι προωθεί το υπουργείο Εργασίας.

Στο εξής και σύμφωνα με δημοσιεύματα, αλλά και με έγγραφο σημείωμα του γενικού γραμματέα Δημοσίων Εσόδων Χάρη Θεοχάρη προς τον Γ. Βρούτση, η σειρά για την πληρωμή του εφάπαξ θα καθορίζεται όχι με βάση την ημερομηνία έκδοσης της συνταξιοδοτικής απόφασης, όπως συνέβαινε επί χρόνια, αλλά με βάση την ημερομηνία της αποχώρησης του υπαλλήλου από την υπηρεσία.
Με αυτή την αλλαγή, οι εργαζόμενοι που αποχώρησαν ώς το τέλος του 2013 θα υποστούν ελάχιστες μειώσεις στο εφάπαξ, ακόμη και αν πάρουν το βοήθημα το 2014 ή το 2015 που θα ισχύει ο νέος τρόπος υπολογισμού.
Στο έγγραφο του Θεοχάρη και με αφορμή τις διαμαρτυρίες που δέχτηκε από εφοριακούς, που λόγω της καθυστέρησης στην έκδοση της συνταξιοδοτικής τους απόφασης κινδυνεύουν να πάρουν μειωμένο εφάπαξ, αναφέρεται ότι «εφοριακοί υπάλληλοι που υπέβαλαν αίτηση δεύτερης παραίτησης για αποχώρηση από την υπηρεσία πριν από άλλους συναδέλφους τους έχουν λάβει ή ενδέχεται να λάβουν σημαντικά μειωμένο ή και καθόλου εφάπαξ (!), σε αντίθεση με άλλους υπαλλήλους, οι οποίοι, παρότι υπέβαλαν μεταγενέστερα τη δεύτερη παραίτηση, πήραν το εφάπαξ εις το ακέραιο»!
Σε άλλο σημείο του αποκαλυπτικού εγγράφου, με ημερομηνία 31.12.2013, αναφέρεται ότι διαπιστώθηκε από έρευνα σε εφοριακούς υπαλλήλους που συνταξιοδοτήθηκαν ότι η οριστικοποίηση των Δελτίων Ατομικής και Υπηρεσιακής Κατάστασης (ΔΑΥΚ) έγινε με μεγάλη καθυστέρηση, ενώ από την ημερομηνία της παραίτησης μέχρι και την έκδοση της συνταξιοδοτικής απόφασης από το Γενικό Λογιστήριο μεσολάβησαν ώς και 12 μήνες! Με αποτέλεσμα οι εν λόγω υπάλληλοι να χάσουν τη δυνατότητα ένταξης στη λίστα των υπαλλήλων που πληρώθηκαν ήδη το εφάπαξ και να κινδυνεύουν να το πάρουν με τις νέες μειώσεις που φέρνει ο καινούργιος τρόπος υπολογισμού, που ισχύει από το 2014.

«Θεσμός» οι καθυστερήσεις
Οι καθυστερήσεις στην έκδοση των συντάξεων δεν παρατηρούνται μόνο για τους εφοριακούς, αλλά και για τους υπαλλήλους των δήμων, όπως και των εργαζομένων στα νοσοκομεία. Οι λόγοι για τους οποίους καθυστερούν να βγουν οι συνταξιοδοτικές αποφάσεις έχουν να κάνουν με την έλλειψη προσωπικού στις αρμόδιες υπηρεσίες του Γενικού Λογιστηρίου, εξ αιτίας των αθρόων συνταξιοδοτήσεων εν όψει των επικείμενων μειώσεων στο εφάπαξ από το 2014!
Οι υπάλληλοι, δηλαδή, που έβγαζαν συντάξεις για άλλους υπαλλήλους έσπευσαν οι ίδιοι σε σύνταξη για να προλάβουν τις νέες μειώσεις στο εφάπαξ!
Συμβαίνει, λοιπόν, το εξής παράδοξο: Δημόσιος υπάλληλος έχει υποβάλει παραίτηση τον Απρίλιο του 2012, η σύνταξή του βγήκε τον Φεβρουάριο του 2013 και το εφάπαξ του είναι να πληρωθεί τον Μάρτιο του 2014, επειδή το Ταμείο Πρόνοιας μέχρι και τον Δεκέμβριο του 2013 πλήρωνε τα εφάπαξ που όφειλε σε όσους είχαν συνταξιοδοτική πράξη μέχρι τον Ιούνιο του 2012. Με το «σύστημα» αυτό, ο υπάλληλος που πήρε σύνταξη τον Φεβρουάριο του 2013 κινδυνεύει να πάρει το νέο εφάπαξ το 2014 με μείωση άνω του 20%.
Αν όμως ληφθεί υπόψη η ημερομηνία παραίτησής του, τότε θα πάρει το εφάπαξ που πήραν όσοι πληρώθηκαν μέχρι τις 31.12.2013.Η φορολόγηση και τα εξοντωτικά πρόστιμα διαλύουν μικρομεσαίους

Για νέα «λουκέτα» μικρομεσαίων επιχειρήσεων, λόγω της εξοντωτικής φορολογίας, κάνει λόγο το Βιοτεχνικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης.
«Οι διατάξεις του νέου ΚΦΔ προβλέπουν ένα νέο επαχθές καθεστώς χρηματικών ποινών για παραβάσεις της φορολογικής νομοθεσίας. Οι 21 ανατροπές που επιφέρει και τα πρόσθετα βάρη, μόνο ανησυχία μπορούν να δημιουργούν. Στις περισσότερες, μάλιστα, περιπτώσεις τα ποσά με τα οποία θα επιβαρύνονται οι φορολογούμενοι αναμένεται να είναι άκρως δυσανάλογα με το μέγεθος των εντοπιζόμενων φορολογικών παραβάσεων. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι εάν δεν ανασταλεί η εφαρμογή των διατάξεων, οι περισσότερες από τις επιχειρήσεις που κατάφεραν να επιβιώσουν από τη λαίλαπα του μνημονίου θα βάλουν οριστικά λουκέτο», τονίζει ο πρόεδρος του ΒΕΘ Παναγιώτης Παπαδόπουλος.
«Είναι επιεικώς απαράδεκτο την ώρα που το κράτος καθυστερεί επί μήνες ή και χρόνια να επιστρέψει στους πολίτες χρήματα που δικαιούνται, είτε από επιστροφή φόρου είτε από ΦΠΑ, να επιβάλει προσαυξήσεις στους φορολογούμενους ακόμη και για καθυστέρηση μίας ημέρας», σημειώνει ο Π. Παπαδόπουλος κάνοντας ιδιαίτερη μνεία στο πρόστιμο ύψους 1.000 που θα καλούνται να πληρώσουν, από τον Φεβρουάριο, όσοι επιτηδευματίες με βιβλία β’ κατηγορίας υποβάλλουν εκπρόθεσμα την περιοδική δήλωση ΦΠΑ.
«Δυστυχώς ο παραλογισμός των εξωπραγματικών προστίμων συνεχίζεται ακάθεκτος. Αυτό που πρέπει να γίνει αντιληπτό από το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης είναι ότι η αλόγιστη υπερφορολόγηση δεν μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα, αντιθέτως θα αποτελέσει την ταφόπλακα για τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα και το μικρομεσαίο νοικοκυριό», σημειώνει ο Π. Παπαδόπουλος.

Η σπίθα έγινε πυρκαγιά – ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

 22

0
ΚΥΡΙΑΚΗ, 26 Ιανουαρίου 2014
Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ,
τεύχος 1796 στις 23 Ιανουαρίου 2014

Το Ποντίκι

Η σπίθα έγινε πυρκαγιά
Περιμένοντας την… παραμικρή αφορμή. Κάπως έτσι κυλούν τα χρόνια στην Ευρώπη της κρίσης, στην οποία οι πολίτες παραμένουν μετέωροι ανάμεσα στον φόβο και την οργή, ανάμεσα στην αποβλάκωση που φέρνει την απόλυτη παράδοση και σε μια εσωτερική τσίτα που αναζητά απεγνωσμένα να δει μια σπίθα, οπουδήποτε και για οποιονδήποτε λόγο, προκειμένου να επέλθει η (προς το παρόν παροδική) έκρηξη.
Το φυτίλι της τελευταίας «έκρηξης» άναψε σε μια παραδοσιακά ήσυχη, λαϊκή γειτονιά της ισπανικής πόλης Μπούργκος και εξαπλώθηκε εν ριπή οφθαλμού σε 30 πόλεις της χώρας, προκαλώντας τη γνωστή κατασταλτική αντίδραση της κυβέρνησης «Νόμου και Τάξης» του Μαριάνο Ραχόι.
Οι κάτοικοι της συνοικίας Γκαμονάλ έχουν «καταπιεί» πολλά τα τελευταία χρόνια: Οι άνεργοι στη γειτονιά πέρασαν από 6.000 το 2009 σε 17.000 σήμερα, τα μεροκάματα έπιασαν πάτο, οι δημοτικοί φόροι τριπλασιάστηκαν, τα σχολικά επιδόματα κόπηκαν, η συμμετοχή στη φαρμακευτική δαπάνη αυξήθηκε. Τα γνωστά δηλαδή.
Αυτό που τους έβγαλε όμως από τα ρούχα τους και τους οδήγησε στους δρόμους ήταν τα… «μεγαλεπήβολα» σχέδια του συντηρητικού δημάρχου του Μπούργκος για τη γειτονιά τους: Την ώρα που δεν έχουν καλά καλά βρακί να φορέσουν, ο Χαβιέρ Λακάγιε αποφάσισε πως ο δήμος διαθέτει 13 εκατομμύρια ευρώ για την «ανάπλαση» (όπως βάφτισε το έργο) της κεντρικής λεωφόρου Βικτόρια που διασχίζει τη συνοικία.
Η «αναβάθμιση» της λεωφόρου (ή αλλιώς και τσιμεντοποίηση μιας μεγάλης δημόσιας έκτασης που ξεπερνά κατά πολύ το μέγεθος του σημερινού δρόμου) θα συνοδευόταν και με τη δημιουργία ενός τεράστιου υπόγειου πάρκινγκ, το οποίο θα είναι επί πληρωμή και η «ανάπλαση» της λεωφόρου θα καταργεί τις δωρεάν θέσεις παρκαρίσματος που διαθέτουν σήμερα οι κάτοικοι.

Καταστολή
Το ποτήρι ξεχείλισε και οι κάτοικοι βγήκαν στους δρόμους. Η πρώτη αντίδραση των αρχών ήταν να στείλουν τις δυνάμεις καταστολής και η κατάσταση ξέφυγε από τον έλεγχο με αποτέλεσμα να έχουμε συλλήψεις και τραυματισμούς. Έως ότου συνέβη το αναπάντεχο: ο αμετακίνητος μέχρι τότε δήμαρχος, του οποίου το δημοτικό συμβούλιο αποφάσισε το ίδιο πρωί να μην ακυρώσει το έργο, ανακοίνωσε το απόγευμα της ίδιας μέρας το οριστικό πάγωμα της ανάπλασης για χάρη της… «κοινωνικής ειρήνης».

LIKE… στην ανάρτηση του  συγγραφέα  Γκασμέντ Καπλάνι – ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

 94

0
ΚΥΡΙΑΚΗ, 26 Ιανουαρίου 2014
Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ ART,
τεύχος 349 στις 23 Ιανουαρίου 2014

Κωστούλα Tωμαδάκη

LIKE… στην ανάρτηση του  συγγραφέα  Γκασμέντ Καπλάνι
Είκοσι δύο χρόνια πριν πέρασα τα ελληνοαλβανικά σύνορα, 22 χρόνια πριν ήμουν ένα από τα παιδιά που βλέπετε στις φωτογραφίες των εφημερίδων. Δεν ήξερα ούτε μια λέξη στα ελληνικά. Στην τσέπη του σκισμένου μπουφάν μου (σκίστηκε στα συρματοπλέγματα των συνόρων) είχα μόνο μια παλιά μέθοδο εκμάθησης της αγγλικής γλώσσας. Μέσα στη διψασμένη και αφελή μου φαντασία είχα αποφασίσει ότι θα κάτσω μόνο 22 μέρες στην Ελλάδα και μετά θα συνεχίσω το ταξίδι μου για αλλού. Ευτυχώς, η ζωή είναι απρόβλεπτη. Σπάνια υπακούει σε προσχέδια, μας συναρπάζει και μας αποπλανά, όπως η Κίρκη τον Οδυσσέα.  Το ταξίδι, τώρα, συνεχίζεται σε άλλες θάλασσες, σε άλλες γλώσσες, σώζοντας και κουβαλώντας μαζί ό,τι καλύτερο βρήκα, έδωσα και μου δόθηκε στον πηγαιμό…

(Συγκινητικό κείμενο από τον αλβανικής καταγωγής συγγραφέα και δημοσιογράφο, του οποίου μεταφράστηκαν και στα γαλλικά…)

Ο Ουίλιαμ Κόμπετ της «Political Register» και η σφαγή του Πίτερλο – ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

 5

0
ΚΥΡΙΑΚΗ, 26 Ιανουαρίου 2014
Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ,
τεύχος 1796 στις 23 Ιανουαρίου 2014

Το Ποντίκι

Ο Ουίλιαμ Κόμπετ της «Political Register» και η σφαγή του Πίτερλο
ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Οι απαρχές των επαναστατικών κινημάτων

1802 – 1835

Τόσο ο Άγγλος δημοσιογράφος Ουίλιαμ Κόμπετ όσο και η εφημερίδα του «Political Register» έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις του αγγλικού εργατικού κινήματος, στηρίζοντας με πάθος τα αιτήματα της εργατικής τάξης για αναγκαίες μεταρρυθμίσεις

Με την εισαγωγή των μηχανών στην παραγωγική διαδικασία δημιουργήθηκαν, όπως ήταν φυσικό, εντάσεις που έφτασαν στα άκρα. Οι τεράστιες κοινωνικές ανακατατάξεις που επέφερε η βιομηχανοποίηση της παραγωγής είχαν ως αποτέλεσμα να δημιουργηθούν οι συνθήκες των πρώτων μεγάλων ταξικών συγκρούσεων, όπως αυτές αναλύθηκαν από τον Μαρξ και τον Ένγκελς αργότερα.
Ιστορικά οι πρώτες αμιγείς ταξικές συγκρούσεις ξέσπασαν στην Αγγλία και συγκεκριμένα τον Αύγουστο του 1819 στο Μάντσεστερ, την κοιτίδα της βιομηχανίας βάμβακος. Εκείνη η εποχή χαρακτηριζόταν από μια γενικότερη οικονομική κρίση, που αναζωπυρώθηκε μετά το πέρας των πολεμικών συγκρούσεων με την αυτοκρατορική Γαλλία. Η κρίση αυτή δημιούργησε πολλαπλά κοινωνικά αδιέξοδα, μια και με το πέρας του πολέμου σταμάτησε απότομα η έντονη οικονομική δραστηριότητα που δημιουργούσαν οι πολεμικές συνθήκες.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μειωθεί δραματικά η παραγωγή, να πέσουν οι τιμές, να αποθηκεύονται τα αποθέματα και οι απολυμένοι από τον στρατό να προστίθενται στη μεγάλη στρατιά των ανέργων. Όλη αυτή η κοινωνικά έκρυθμη κατάσταση δημιουργούσε ασφυκτικές συνθήκες για τις λαϊκές μάζες, που βρίσκονταν αντιμέτωπες με την απόλυτη εξαθλίωση.

Ουίλιαμ Κόμπετ
Μέσα σε αυτήν την κοινωνική αναταραχή αναδείχτηκε μια σημαντική ηγετική φυσιογνωμία, αυτή του ριζοσπάστη δημοσιογράφου Ουίλιαμ Κόμπετ (1763-1835), ο οποίος μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας του «Political Register» (Πολιτικό Αρχείο) καυτηρίαζε την πολιτική που ασκούσαν οι ολιγαρχικοί, επηρεάζοντας με τα γραφόμενά του την εργατική τάξη, που ζούσε σε καθεστώς εξαθλίωσης.
Είναι χαρακτηριστικό ότι εκείνη την περίοδο στο Μάντσεστερ οι διάφορες εργατικές ενώσεις και τα σωματεία συνασπίστηκαν με τους αριστερούς ριζοσπάστες προκειμένου να αντιμετωπίσουν την αντεργατική κυβερνητική πολιτική, αξιώνοντας κοινοβουλευτικές μεταρρυθμίσεις. Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι ο Ουίλιαμ Κόμπετ εξέδιδε την εφημερίδα «Political Register» από το 1802 και αρχικά υποστήριζε τους συντηρητικούς Τόρις και ήταν αντίθετος με την κοινοβουλευτική μεταρρύθμιση. Ωστόσο, αυτή του η στάση κράτησε για λίγα χρόνια. Ήδη από το 1806 αρχίζει η μεταστροφή του με αφορμή την έντονα αντιλαϊκή πολιτική με την οποία πολιτεύονταν οι συντηρητικές κυβερνήσεις.
Ο Κόμπετ δεν άργησε να υποστηρίξει την ανάγκη των αλλαγών και των μεταρρυθμίσεων στον κοινοβουλευτικό και πολιτικό στίβο. Μάλιστα, το 1809 στη διάρκεια της καταστολής της ανταρσίας του Ely ο Κόμπετ δεν δίστασε να καταγγείλει και να καταδικάσει τη χρήση γερμανικών δυνάμεων ενάντια στην ανταρσία! Για τον λόγο αυτό συνελήφθη και πέρασε από δίκη με την κατηγορία της «στάσης». Τότε καταδικάστηκε σε φυλάκιση δύο ετών και οδηγήθηκε στις φυλακές του Νιουγκέιτ. Η στάση του απέναντι στις συντηρητικές πολιτικές των Τόρις έγινε ακόμα πιο επιθετική μετά την αποφυλάκισή του. Άρχισε την εκστρατεία κατά της φορολόγησης των εφημερίδων διά χαρτοσήμων, οι οποίες γίνονταν έτσι απρόσιτες στους φτωχούς εργάτες λόγω της αυξημένης τιμής τους.
Το 1815, με τη λήξη των ναπολεόντειων πολέμων, η εφημερίδα «Political Register» του Ουίλιαμ Κόμπετ πουλούσε γύρω στα 1.000 φύλλα την εβδομάδα. Η χαμηλή κυκλοφορία της εφημερίδας ανάγκασε τον Κόμπετ να προβεί σε μια ριζοσπαστική ενέργεια: την επόμενη χρονιά, το 1816, η εφημερίδα κυκλοφόρησε σε μορφή μπροσούρας και στο ένα τρίτο της αρχικής της τιμής. Το αποτέλεσμα υπήρξε θεαματικό, μια και οι πωλήσεις της εκτοξεύτηκαν στα 40.000 φ. κάθε εβδομάδα – και μερικές φορές άγγιζαν και τα 60.000 φ. Για να καταλάβουμε τι ακριβώς σήμαιναν αυτά τα νούμερα, αναφέρουμε ότι το 1822 οι «Times» πουλούσαν σε καθημερινή βάση 5.730 φύλλα και ο «Observer» 6.860 την εβδομάδα! Ο Καρλ Μαρξ, γράφοντας χρόνια αργότερα (στις 22 Ιουλίου 1853) στην εφημερίδα «New York Daily Tribune» για τον Ουίλιαμ Κόμπετ, τον χαρακτήρισε ως «τον πιο ικανό εκπρόσωπο ή καλύτερα τον δημιουργό του παλιού αγγλικού ριζοσπαστισμού»!

«Political Register»
Η «Political Register» υπήρξε μια εφημερίδα που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί εργατική, μια και υποστήριζε στην εποχή της το βασικό αίτημα των κοινοβουλευτικών μεταρρυθμίσεων προς όφελος των εργαζομένων. Πρόκειται για μια εποχή «όπου εμφανίστηκαν παντού στάσεις και ταραχές και η πολιτική ένταση που υπέβοσκε κατά τη διάρκεια του πολέμου αποκορυφώθηκε όταν εκατομμύρια υπάρξεων διαπίστωσαν μέσα σε μια ολιγαρχική και διεφθαρμένη κοινωνία την αιτία της πείνας και της δυστυχίας τους. Η κυρίαρχη τάξη ήταν εξαιρετικά ανήσυχη. Η κυβέρνηση των Τόριδων της εποχής εκείνης, με επικεφαλής τους Λίβερπουλ, Ίλτον και άλλους, ήταν ίσως η πιο σκληρή και η πιο αντιδραστική κυβέρνηση που γνώρισε πότε η Μεγάλη Βρετανία», σημειώνει ο Α. Μόρτον.
Η επιρροή της εφημερίδας στην εργατική τάξη υπήρξε μεγάλη. Μάλιστα, για τον λόγο αυτό οι αρχές σχεδίαζαν να συλλάβουν εκ νέου τον Κόμπετ και να τον οδηγήσουν σε δίκη. Προκειμένου να αποφύγει ένα νέο εγκλεισμό στις φυλακές, ο Κόμπετ αναγκάστηκε να μεταναστεύσει από το 1817 έως και το 1819 στο Λονγκ Άιλαντ του Νέου Κόσμου, όπου και συνέγραψε τη «Γραμματική της Αγγλικής Γλώσσας»! Η έκδοση αυτή πούλησε 13.000 αντίτυπα τους πρώτους έξι μήνες και 100.000 αντίτυπα τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια!

Η σφαγή του Πίτερλο
Στις 16 Αυγούστου του 1819 στην περιοχή του Αγίου Πέτρου στο Μάντσεστερ, μαζεύτηκαν πάνω από 60.000 άνθρωποι προκειμένου να ακούσουν την ομιλία ενός δημοφιλούς ριζοσπάστη ηγέτη, του Χένρι Χαντ, ο οποίος φημιζόταν για τη ρητορική του δεινότητα. Στην ίδια συγκέντρωση θα μιλούσαν και άλλοι, καθώς και μια εκπρόσωπος της νεοσύστατης «Γυναικείας Μεταρρυθμιστικής Ομάδας του Μάντσεστερ». Όλοι οι ομιλητές είχαν σκοπό να καταγγείλουν με σφοδρότητα τη συντηρητική και αντιλαϊκή πολιτική των κυρίαρχων τάξεων. Θα ζητούσαν ταυτόχρονα και πολιτικές – οικονομικές μεταρρυθμίσεις προς ανακούφιση των λαϊκών μαζών.
Το μεγάλο πλήθος και ο δυναμισμός των παρευρισκομένων θορύβησε ιδιαίτερα τις αρχές, οι οποίες διέταξαν έντρομες την εθνοφρουρά και το ιππικό να διαλύσει τη συγκέντρωση και να συλλάβει τους ομιλητές. Όπως ήταν φυσικό, ακολούθησε πανδαιμόνιο με την εθνοφρουρά και τον στρατό, αλλά και με οπλισμένους Τόριδες. Η επίθεση αυτή είχε ως αποτέλεσμα να σκοτωθούν 18 εργάτες και να τραυματιστούν εκατοντάδες. Οι πρωταγωνιστές της συγκέντρωσης συνελήφθηκαν και οδηγήθηκαν σε δίκες και καταδίκες. Η βάρβαρη αυτή δολοφονική καταστολή έμεινε στην ιστορία του εργατικού κινήματος ως η σφαγή στο Πίτερλο.
Η λέξη «Peterloo» υπήρξε επινόηση ενός δημοσιογράφου που ήθελε να δείξει ότι ο βρετανικός στρατός είχε αμαυρώσει τη νίκη του στο Βατερλό με την αγριότητα που επέδειξε τέσσερα χρόνια αργότερα, όταν διέλυσε μια διαδήλωση στην πλατεία St Peter του Μάντσεστερ!

Η επιστροφή του Ουίλιαμ Κόμπετ
Στο μεταξύ, λίγο μετά τη σφαγή στο Πίτερλο, ο Κόμπετ επέστρεψε στην Αγγλία, όπου και συνέχισε την πολεμική του ενάντια στις συντηρητικές δυνάμεις και την κυρίαρχη τάξη, με αποτέλεσμα τρεις φορές να κατηγορηθεί για δυσφήμιση. Το 1821, ο Κόμπετ αποφασίζει να περιοδεύσει σε όλη την Αγγλία, δίδοντας μια σειρά διαλέξεις. Τις ομιλίες του αυτές θα τις δημοσιεύσει αργότερα σε βιβλίο υπό τον τίτλο «Rural Rides». Το 1831 σε ένα άρθρο του υποστήριξε τις λουδίτικες εξεγέρσεις στο «Κάπταιν Σουίνγκ» με αποτέλεσμα να βρεθεί για μια ακόμα φορά στο εδώλιο του κατηγορουμένου.
Το 1832, λίγο πριν από τον θάνατό του, ο Κόμπετ ανταμείφτηκε για τη δράση του υπέρ των εργατών και εκλέχτηκε βουλευτής στο Κοινοβούλιο. Στο μεταξύ, συνέχιζε να αρθρογραφεί στην «Political Register» υπέρ των εργατικών τάξεων μέχρι το 1835, χρονιά κατά την οποία εγκατέλειψε τα εγκόσμια!