Χάρης Θεοχάρης —-Ο ΚΥΡΙΟΣ ΦΑΛΙΜΕΝΤΟ ..ΗΡΘΕ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΕΔΩ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ

Χάρης Θεοχάρης

Γενικός Γραμματέας-Γ. Γ. Δημοσίων Εσόδων

Ο Χάρης Θεοχάρης κατά την διάρκεια της καριέρας του διετέλεσε υψηλόβαθμο στέλεχος μεγάλων επιχειρήσεων αλλά δούλεψε και σε νεοσύστατες εταιρίες καινοτομίας (start-up). Είναι κάτοχος διπλώματος MEng στην τεχνολογία λογισμικού (Software Engineering (Hon) – 1993) από το Imperial College of Science Technology and Medicine του Λονδίνου.

Έχει εκτεταμένη εμπειρία στον σχεδιασμό, ανάλυση και προγραμματισμό. Διετέλεσε αντιπρόεδρος στην Lehman Brothers, ηγούμενος της Ευρωπαϊκής ομάδας πληροφορικής μετοχικών παραγώγων της εταιρίας. Ως Διευθυντής Μηχανογράφησης της Ασπίς Πρόνοια ασχολήθηκε με διαχείριση συμβολαίων και προμηθειών, βελτιστοποίηση διαδικασιών και επιλεγμένη εισαγωγή εξωτερικών αναθέσεων (outsourcing).

Με ικανότητες στην διαχείριση έργων και συστημάτων, στην σύνταξη και παρακολούθηση προϋπολογισμών καθώς και στον έλεγχο κόστους, υπήρξε σύμβουλος του τότε Γενικού Γραμματέα Πληροφοριακών Συστημάτων, Διομήδη Σπινέλλη από τον Νοέμβριο του 2009 μέχρι πρόσφατα. Στην θητεία του εκεί, ασχολήθηκε με σειρά έργων όπως την Ενιαία Αρχή Πληρωμής, την Απογραφή Αμειβομένων Δημοσίου κ.α. Για σύντομο χρονικό διάστημα πριν την έναρξη της θητείας του ως ΓΓΠΣ, διετέλεσε σύμβουλος του Γ.Γ. του Υπουργείου Οικονομικών, ασχολούμενος με την παρακολούθηση δράσεων για την υλοποίηση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος δημοσιονομικής στρατηγικής.

μέσω Χάρης Θεοχάρης.

Advertisements

Το «έδοξε τω δήμω» την εποχή του Διαδικτύου | Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές

Το «έδοξε τω δήμω» την εποχή του Διαδικτύου

Η ηλεκτρονική υπογραφή εκτός από απολύτως προσωπική, είναι και δεσμευτική, ακόμα κι όταν δίνεται κάπως χαλαρά ή με την πρόθεση επιβίβασης στον συρμό.

Φωτοτυπία μπορείτε να βγάλετε στο τρίτο στενάκι αριστερά στα 100 μέτρα, 5 λεπτά υπόθεση, δεν θα αργήσετε

Του Παντελή Μπουκάλα στην Καθημερινή

Είναι ν’ απορείς που δεν το σκέφτηκαν οι φωστήρες των στοιχημάτων να εισαγάγουν ένα καινούργιο, τέτοιες μέρες εκλογικές: Πόσες φορές θ’ ακουστεί την πρώτη Κυριακή της κάλπης και πόσες τη δεύτερη το κλισέ «Σήμερα μιλάει ο λαός»: Σαράντα τρεις, όσοι και οι αρχηγοί των κομμάτων που συμμετέχουν στις ευρωεκλογές; Περί τις χίλιες, όσοι (χονδρικώς) οι υποψήφιοι ευρωβουλευτές; Περί τις δέκα χιλιάδες, όσοι -χονδρικώς και πάλι- οι υποψήφιοι κάθε μορφής, δήμαρχοι, περιφερειάρχες, δημοτικοί, περιφερειακοί, διαμερισματικοί σύμβουλοι κτλ.; Πολλές χιλιάδες φορές, το μόνο σίγουρο. Πόσες ακριβώς είναι δύσκολο να προσδιοριστεί. Ισως γι’ αυτό δεν είδαμε και τέτοιας λογής ποντάρισμα, ενώ υπάρχουν τόσα άλλα ευρηματικότατα: ποιος παίκτης θ’ αγωνιστεί με κατεβασμένες κάλτσες ή με υψωμένα μανίκια (σαν πολιτικός που ετοιμάζεται «να πιάσει δουλειά»), πόσοι οπαδοί θα τρυπώσουν σε παιχνίδι «κεκλεισμένων των θυρών», οι ρουκέτες θα είναι όσες του αναστάσιμου Βροντάδου κ.ο.κ.

Φιλολαϊκό θέλει να εμφανίζεται το πατροπαράδοτο «Σήμερα μιλάει ο λαός». Μολαταύτα, όπως καθετί το δημαγωγικό, έχει μέσα του τον σπόρο της απαξίωσης του ίδιου του λαού που θέλει να εγκωμιάσει. Διότι τον μειώνει σε βουβό παρατηρητή των πραγμάτων (και της ίδιας της ζωής του) για τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου – ή της τετραετίας. Και διότι ταυτίζει περιοριστικά τη δημοκρατία με τη διά της ψήφου καταδήλωση του λαϊκού φρονήματος· δηλαδή με μια τελετουργία που η αξία της μειώνεται σταθερά και λόγω της ολονέν ευρύτερης αποχής και λόγω της περιφρόνησης που επιφυλάσσουν ποικίλοι υπερεθνικοί οργανισμοί και εξωθεσμικοί παράγοντες στη λαϊκή βούληση. Μήπως αυτό δεν ήταν ένα από τα ευρωπαϊκά μαθήματα των τελευταίων ετών, με τον εξαναγκασμό σε συγκρότηση τεχνοκρατικών ή μεικτών κυβερνήσεων ουδόλως νομιμοποιημένων από την ετυμηγορία της κάλπης; Κραυγαλέο το έλλειμμα δημοκρατίας.

Ενα δεύτερο μάθημα των τελευταίων χρόνων είναι ότι ο λαός (οι πολίτες, οι καταναλωτές, οι «χρήστες»), που μιλούσε πάντοτε κι ας μην ακουγόταν, κι ας μην ήταν κάθε φορά καθαρή η φωνή του, διαθέτει πια ορισμένους επιπλέον τρόπους για να δηλώνει την παρουσία του. Τοπικά, εθνικά και διεθνώς· σε πανευρωπαϊκό ή και οικουμενικό επίπεδο. Με την αόρατη και άυλη και εντούτοις σχεδόν απτή συνεργασία ανθρώπων που οι δρόμοι τους δεν θα διασταυρωθούν ποτέ. Η εκκλησία του δήμου τον καιρό του Ιντερνετ δεν υπακούει σε όρια χρονικά ή χωρικά. Ενα κυματάκι μπορεί να γίνει ταχύτατα τσουνάμι, άσχετα αν δεν θα έχει τελικά το επιθυμητό αποτέλεσμα, μια και οι εξουσίες, πολιτικές και οικονομικές, ξέρουν να παρακάμπτουν και να περιφρονούν και αυτό το μοντέρνο, διαδικτυακό «έδοξε τω δήμω».

Οι «φίλοι της παραδόσεως» είναι πιθανό να ισχυριστούν ότι πρόκειται απλώς για μια ελαφρώς πολιτικοποιημένη μορφή της ψηφοφορίας για τη Γιουροβίζιον, επιπόλαιη και ακίνδυνη. Ή ότι δίχως σωματική παρουσία δεν συγκροτείται πλήθος, δήμος, κόσμος, ούτε αποκτάται υλική δύναμη. Από το ένα άκρο όμως -της πλήρους απαξίωσης- έως το άλλο -της εξιδανίκευσης- εκτείνεται η τεράστια ζώνη της πραγματικότητας· της μεσότητας. Εκεί όπου η ψηφιακή κοινωνία και σώμα διαθέτει και επίδραση μπορεί να ασκήσει. Στο κάτω κάτω, η ηλεκτρονική υπογραφή εκτός από απολύτως προσωπική, είναι και δεσμευτική, ακόμα κι όταν δίνεται κάπως χαλαρά ή με την πρόθεση επιβίβασης στον συρμό. Για το αν ενδέχεται να φέρει και προβλήματα στη ζωή όποιου υπογράφει, ας λάβουμε υπόψη μας δύο τινά: ότι σε πολλές χώρες οι διαδικτυακές πρωτοβουλίες (η ιντερνετική «ομιλία» εν γένει) απαγορεύονται ή τελούν υπό χαφιεδίστικη παρακολούθηση· και, δεύτερον ότι, έπειτα και από τις αποκαλύψεις του Εντουαρντ Σνόουντεν, ξέρουμε ότι ο Μεγάλος Αδελφός δεν είναι τηλεοπτικό παιχνίδι. Ξέρουμε επίσης ότι το παράνομο εμπόριο ψηφιακών δεδομένων είναι αποδοτικότατο.

Προφανώς η συγκέντρωση εκατό χιλιάδων ηλεκτρονικών υπογραφών δεν ισοδυναμεί με τη συγκέντρωση εκατό χιλιάδων ανθρώπων στο Σύνταγμα, που θα μείνουν ώρες εκεί, με τα συνθήματα και τα τραγούδια τους, με την αυτοπρόσωπη (συν)παρουσία τους· αν και μάθαμε πια ότι οι «αποφασισμένες» κυβερνήσεις μπορούν άνετα να αδιαφορήσουν ακόμα και για μαζικά κινήματα μεγάλης διάρκειας. Προφανώς επίσης το ηλεκτρονικό «συνανήκειν» διαμορφώνεται διαφορετικά από το οικείο μας, το «παραδοσιακό», αυτό που μας εντάσσει σε κάποια πολιτική ομάδα, όμιλο σκέψης, κόμμα. Και, κάπως αυστηρά, μπορούμε να πούμε ότι δεν είναι η θεραπεία των απορρυθμισμένων αστικών κοινωνιών (που, όσο δηλώνουν ότι αποστρέφονται την πολιτική «έτσι όπως υπάρχει», κερματίζονται όλο και πια βαθιά σε άτομα), αλλά το σύμπτωμά τους.

Σύμφωνοι. Δεν επιτρέπεται η ψευδαίσθηση ότι το οικουμενικό διαδικτυακό χωριό είναι πανίσχυρο. Είναι ανόητο όμως και να πιστεύουμε πως είναι ψευδαίσθηση και πλάνη η ίδια η (διαρκώς ανασχηματιζόμενη) ύπαρξή του. Μια ύπαρξη που και δύναμη έχει και χάρη. Μιλάω έχοντας στον νου μου όχι τον συγχυτικό θόρυβο όσων μέσων κοινωνικής δικτύωσης αλώνονται και αλλοιώνονται από την ανώνυμη ή ψευδώνυμη ωμογραφία, αλλά την ψηφιακή έστω δράση μέσα από πλατφόρμες που δημιουργούνται αυθορμήτως, σαν ανταπόκριση σε συγκεκριμένο πρόβλημα, ή από άλλες με την προϊστορία τους πια και την επίσημη, αναγνωρίσιμη ταυτότητά τους. Το «ψηφιακό κίνημα» των τελευταίων ημερών με τις δεκάδες χιλιάδες υπογραφές κατά του στουρνάρειου και χατζηδάκειου σχεδίου νόμου που προωθεί την πιο ασύστολη παράδοση του γιαλού στην ιδιωτική εκμετάλλευση και την τσιμεντοστρωμένη «αξιοποίηση», οδηγώντας στην καταστροφή μία από τις λιγοστές αρετές του τόπου, έδειξε ότι οι πολίτες μιλούν και ψηφίζουν και άσχετα από την κάλπη. Οτι κατανοούν πως τίποτα καλό δεν έχουν να περιμένουν αν εμπιστευθούν την προστασία του περιβάλλοντος στο ονομαστικά αρμόδιο υπουργείο.

Πρόσθεσα -αυτόματα και αυτονόητα- και τη δική μου υπογραφή στις υπόλοιπες. Οπως το έχω κάνει κάμποσες φορές ώς τώρα, σε υπερεθνική πλατφόρμα, για ζητήματα ανθρωπιστικής ή οικολογικής φύσης σε διάφορες χώρες του κόσμου. Ορισμένες συλλογές υπογραφών (οι μαζικότερες) υπήρξαν αποτελεσματικές: έσωσαν ζωές. Ομολογώ πάντως ότι κάθε φορά σαν να γαληνεύω ή και να παίρνω κουράγιο βλέποντας πάνω στην οθόνη να πέφτουν τα ονόματα των συνυπογραφόντων με μια σημαιούλα δίπλα, της πατρίδας του καθενός: Ισπανία, Αυστραλία, Πολωνία, Πακιστάν, Αίγυπτος, Καναδάς, Βραζιλία, Ιαπωνία, Ελλάδα… Ενας κόσμος. Ο κόσμος μας.

Οι εκλογές ως καθρέφτης της κοινωνίας… | Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές

Οι εκλογές ως καθρέφτης της κοινωνίας…

ekloges19may14

…και ως αφορμή για το δέον γενέσθαι

του Αναγνώστη Λασκαράτου
Κάναμε σκληρή κριτική στη Ρένα Δούρου για τα ανόητα ανοίγματά της στο μεσαιωνικό σκοταδισμό, τη θεωρούμε δίκαιη την κριτική μας και δεν παίρνουμε πίσω ούτε μια λέξη. Τώρα όμως η εκπρόσωπος της Αριστεράς, έστω και πασπαλισμένη με όλα τα μικροαστικά φτιασίδια του πολιτικού της νεοπλουτισμού, βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα πρόσωπο που  ξεκίνησε την καριέρα του ως κλητήρας τράπεζας και ανελίχθηκε σε αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Άρσης Βαρών, σε γενικό γραμματέα Αθλητισμού, σε μέλος της επιτροπής διεκδίκησης των Ολυμπιακών Αγώνων, της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής και της οργανωτικής της επιτροπής που μας οδήγησαν στον εθνικό, ηθικό, πολιτισμικό, πολιτικό και οικονομικό θρίαμβο του 2004. Αναγνωρίζω πως ο κ.Σγουρός, εκτός από νικητής στη μάχη της κοινωνικής ανέλιξης, είναι και ανθρωπιστής («Η Αττική παράγει μόνο μετανάστες, αλλά αυτοί δεν ανεβαίνουν στα ράφια») και πως συνεισέφερε ως μάρτυρας υπεράσπισης στην εθνική υπόθεση της αθώωσης από την αδέκαστη ελληνική Δικαιοσύνη των παραγόντων της ομάδας Άρσης Βαρών, που έπεσε κι αυτή, όπως και πολλοί ακόμη Έλληνες αθλητές και αθλητικοί παράγοντες, θύμα σατανικής ανθελληνικής (κινεζικής εν προκειμένω) μηχανορραφίας. Επειδή όμως μια χώρα που επιλέγει ελεύθερα αυτούς που την κατέστρεψαν είναι καταδικασμένη για να ζει την άθλια ζωή της, να κάνει συνεχώς συμφωνίες με το Διάβολο παρασύροντας στο χαμό και αθώους, πιστεύω πως στις εκλογές της Κυριακής κανείς τίμιος πατριώτης δεν έχει το δικαίωμα να μην κάνει αυτό που πρέπει, να φυγομαχήσει ή να παραστήσει τον αφ’υψηλού θεατή, που δεν λερώνει τα χέρια του ακόμη και την ώρα της μάχης. Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και το ΠΑΣΟΚ παλιότερα όταν είχε ανεβεί στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δεν πρόλαβε να δικτυωθεί με τις τοπικές κοινωνίες, ενώ το ΚΚΕ, εκμεταλλευόμενο τους οργανωτικούς δεσμούς του με τις λαϊκές τάξεις, ανένηψε αρκετά από την ήττα των βουλευτικών εκλογών. Έτσι οι υπαρκτές και υπολογίσιμες αριθμητικά επιλογές που υπάρχουν αυτή τη στιγμή, κουτσές και στραβές έστω, είναι μόνο δυο: ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ, από τη στιγμή που οι Οικολόγοι-ΔΗΜΑΡ μας άφησαν χρόνους, (άλλοι θα φύγουν προς την κυοφορούμενη «Κεντροαριστερά» και άλλοι προς το ΣΥΡΙΖΑ), η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ο κ.Αλαβάνος  κινούνται στην κεντρική πολιτική σκηνή (γιατί κοινωνικά υπάρχουν και δρουν)  στη σφαίρα του γραφικού και τα ποτάμια έδειξαν πως ξέρουν την τέχνη να συμπεριφέρονται όταν χρειαστεί σαν υπόνομοι. Αυτές οι δυο επιλογές, αν και δεν θεωρώ πως θα δώσουν στο εγγύς μέλλον καμία ελπιδοφόρα κυβερνητική διέξοδο, θα λειτουργήσουν ως ανάχωμα στην επελαύνουσα βαρβαρότητα, τόσο στον τομέα των δημοκρατικών θεσμών όσο και στο τεράστιο οικονομικό και κοινωνικό χάσμα που ανοίχτηκε.

Μια ματιά στον εκλογικό αυτοδιοικητικό χάρτη του πρώτου γύρου, αναδεικνύει με σαφήνεια την εικόνα των τοπικών κοινωνιών, που σέρνονται αδιόρθωτες οικειοθελώς όχι μόνο πίσω από ιδιοτελή συμφέροντα, μηχανισμούς, καταστάσεις και πρόσωπα, αλλά ακόμη και από εγκληματικές συμμορίες που εχθρεύονται την ανθρωπότητα. Οι ευρωεκλογές όμως φαίνεται πως θα δώσουν μια σαφή πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ (το πώς αυτή θα επηρεαστεί από τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου είναι δύσκολο να το πεις), αναδεικνύοντας τη διχασμένη προσωπικότητα ενός μέρους των Νεοελλήνων, που νομίζουν πως μπορούν να τα έχουν καλά και με το Θεό και με το Διάβολο, και ενός άλλου μέρους που προτιμάει απ’ευθείας τον δεύτερο.

Το κόμμα του κ.Τσίπρα επέλεξε τον εύκολο δρόμο να χαϊδέψει την κοινωνία αντί για τον πάρα πολύ δύσκολο δρόμο του διαφωτισμού της. Ακόμη και μετά την απογοήτευση του πρώτου γύρου, ο ανώριμος αρχηγός του προτίμησε να μιλήσει με ποδοσφαιρική ορολογία, παίζοντας στο γήπεδο αξιών των, ακαταμάχητων εκεί, αντιπάλων του, ακολουθώντας το δρόμο που ολέθριοι σύμβουλοι του υπέδειξαν. Είμαστε όμως δυστυχώς και εμείς δέσμιοι της υφιστάμενης πραγματικότητας και οφείλουμε να διαλέξουμε στρατόπεδο. Προσωπικά χωρίς δισταγμό (και δεν είμαι σε θέση να συμβουλέψω κανέναν), παρά τις διαφωνίες μου και τις διαφορές μου, θα ρίξω την ψήφο μου με γνώμονα να χτυπήσω το θηρίο, όλης της κλίμακας των εκδοχών του παλιού διεφθαρμένου και ανορθολογικού πελατειακού κράτους, των εκμεταλλευτών και των καλλιεργητών της αμάθειας, του φόβου, της δουλοφροσύνης, της φτώχειας και της ροπής των ανθρώπων στην εύκολη προσωρινή λύση του Κακού. Ξέρω πως η ψήφος μου μπορεί να γίνει εφαλτήριο της επηρμένης μωρίας των διαχειριστών της, που αντί να στρωθούν να δουλέψουν προτείνοντας λύσεις, αποκαλύπτοντας στους πολίτες την αβυσσαλέα διαφθορά των ισχυρών, λέγοντας την αλήθεια και αλλάζοντας συνειδήσεις, θα ζητούν τυχοδιωκτικά εκλογές ενώ ούτε συμμαχίες με προοπτική έχουν χτίσει, ούτε οι ίδιοι ή πολύ περισσότερο αυτοί που θα τους δώσουν μια ευκαιριακή και χαλαρή ψήφο μειοψηφικής πρωτιάς,  είναι έτοιμοι ή έστω γνωρίζουν να κάνουν αυτό που πρέπει. Δεν βλέπω όμως τι άλλο θα μπορούσα να κάνω από τη στιγμή που δεν υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που να συνδυάζουν αθωότητα, γνώση και αποτελεσματικότητα και γιατί όσο κι αν κατανοώ τις επιφυλάξεις του ΚΚΕ απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορώ να δεχθώ τη συμπλεγματική άρνηση κάθε συνεργασίας σε τοπικό ή συνδικαλιστικό επίπεδο, ούτε τον αναχωρητισμό και την αποστείρωση από την πραγματικότητα μέσα στο μαυσωλείο της άκριτης σοβιετικής νοσταλγίας.

ΥΓ
Στο Χαλάνδρι, εκεί που δίπλα στη Ρεματιά υπάρχει και δρα δημιουργικά και ειρηνικά προάγοντας τον πολιτισμό η «Κατάληψη Πραπόπουλου», σε αυτό το Δήμο επίσης λειτουργεί και αποδίδει το μοναδικό σε όλη την Ελλάδα ενωτικό σχήμα “ΑντίΣΤΑΣΗ με τους πολίτες του Χαλανδρίου” (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Οικολόγοι, Αλαβάνος, Ελευθεριακοί, Ανένταχτοι), με μακρόχρονη, συνεπή, μαχητική, ανιδιοτελή (κυκλική εναλλαγή δημοτικών συμβούλων), τολμηρή (αντίθεση στους Ολυμπιακούς αγώνες) δράση και με κοινωνική (“Μαζί να τα φάμε”) και πολιτιστική (“Στέκι”) προσφορά, ένα υποδειγματικό πρόπλασμα μιας αυριανής ρεαλιστικής Ουτοπίας στο χώρο της Αυτοδιοίκησης, που μπορεί να λειτουργήσει, αν πάρει το Δήμο, αν πετύχει εκεί κι αν βρει μιμητές, σαν φυτώριο αρχών, μεθόδων και ιδεών. Κατάφερε λοιπόν και μπήκε στο δεύτερο γύρο (18%) και δίνει τη μάχη όλων μας απέναντι στον υποψήφιο της Δεξιάς (27%). Ας το στηρίξουν όσοι και  όσο μπορούν, δεν είναι μια απλή τοπική μάχη.

Του Μπαλτάκου ο γιός και η Δικαιοσύνη | Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές

Του Μπαλτάκου ο γιός και η Δικαιοσύνη

Με αφορμή την ταινία ‘Μάικλ Κόλχαας’

kohlhaasτου Αναγνώστη Λασκαράτου
Προβάλλεται αυτές της ημέρες η ταινία «Ο θρύλος του Μάικλ Κόλχαας», που αναφέρεται στην πραγματική ιστορία του εμπόρου Χανς Κολχάζε (16ος αι.) όπως την κατέγραψε τo 1808 o Γερμανός συγγραφέας Heinrich von Kleist. Η κεντρική ιδέα του έργου είναι ο ασίγαστος πόθος του ευκατάστατου έμπορου αλόγων ήρωα για το δίκιο του, που τον φέρνει αντιμέτωπο με την αριστοκρατία, την κρατική εξουσία και τη διεφθαρμένη Δικαιοσύνη που διαπλέκεται με την αριστοκρατία. Η όχι ιδιαίτερα μεγάλη αδικία, για τα τότε δεδομένα, ενός τοπικού βαρόνου σε βάρος του, που επισφραγίστηκε από τη δικαστική διαπλοκή, εξαναγκάζει τον υπερευαίσθητο και πεισματάρη άντρα στην υπερβολή. Προκαλεί μια εξέγερση χωρικών, γεγονός όχι ασυνήθιστο για τις κολασμένες εκείνες εποχές. Κατάληξη της υπόθεσης είναι αρχικά η αμνήστευσή του με παρέμβαση του Λούθηρου, αλλά μετά από ατυχίες,  ο παραδειγματικός δημόσιος διαμελισμός του στον τροχό, που στο φιλμ «εξευγενίζεται» σε χωρίς βασανιστήρια αποκεφαλισμό. Η υπόθεση αυτού του γενναίου και καλόκαρδου άντρα, διανθίζεται στο φιλμ με την αγάπη του για τα άλογα, με την εκτίμηση που απολάμβανε από τους υπηρέτες του, με την ερωτική σχέση που είχε με τη σύζυγό του, η οποία δολοφονήθηκε, λόγω της εμμονής του, από την πριγκιπική αυλή και με τον πατρικό δεσμό του με την κόρη του, που τελικά έμεινε πεντάρφανη. Συμπτωματικά, Απρίλη πάλι, το 1969 (φωτ), παίχτηκε η πρώτη ταινία με την υπόθεση αυτή, σε παραγωγή του βραβευμένου αργότερα με Όσκαρ Volker Schlöndorff, ενώ τώρα παίζεται και στην Αθήνα, ως θεατρικός μονόλογος, στον «πολυχώρο πολιτισμού ‘ΔΙΕΛΕΥΣΙΣ’». Ο Κάφκα είχε τόσο συγκλονιστεί μέχρι δακρύων με το θέμα, που μια από τις δυο μοναδικές δημόσιες απαγγελίες του, έγινε με αποσπάσματα του έργου.

Το φιλμ λοιπόν έρχεται να προστεθεί στα τρέχοντα γεγονότα και να μας προβληματίσει για το είδος της Δικαιοσύνης που και θεσμικά απονέμεται στην Ελλάδα. Αναμφισβήτητα μπορούμε να ισχυριστούμε, σαν το μυλωνά του Πότσδαμ, πως «υπάρχουν Δικαστές στην Αθήνα». Όμως η υπόθεση Μπαλτάκου, όπως φανερώθηκε από τον άτιμο ναζιστικό υπόκοσμο, ανέδειξε μια χυδαιότητα και χαμέρπεια συμπεριφορών, μια απίστευτη διαφθορά και μηχανισμούς ακροδεξιάς παρακρατικής διαπλοκής σε πολύ υψηλό επίπεδο. Από τα απόνερά της μάθαμε για παράδειγμα, πως μπορούμε να μπούμε στη Βουλή, να δείρουμε, να κάνουμε σαματά και να φύγουμε ανενόχλητοι, περιμένοντας να μας κάνει μήνυση ο Πρόεδρός της: «…ο κ. Μεϊμαράκης …όπως είπε, η Βουλή δεν έχει αστυνομία ούτε αστυνομικό τμήμα, έχει φρουρά, ενώ διευκρίνισε ότι τα αδικήματα αυτά διώκονται μετά από μήνυση».

Σε ένα άλλο επίπεδο, αναδύθηκε ξανά στην επιφάνεια μια θαμμένη (αν και είχε δημοσιοποιηθεί!) υπόθεση προκλητικής θρασύτητας, στην οποία ίσως εμπλέκεται και η διοικητική Δικαιοσύνη:

«Η εφημερίδα Παραπολιτικά παρουσιάζει σήμερα (25.10.2013) μια σκανδαλώδη παρέμβαση του Τάκη Μπαλτάκου υπέρ του γιού του …. Σύμφωνα με την εφημερίδα, με παρέμβαση Μπαλτάκου αλλά και του πρώην υπουργού Ναυτιλίας Κ. Μουσουρούλη, ο αρχηγός του Λιμενικού υποχρεώθηκε να κάνει δεκτούς στο Σώμα 15 επιλαχόντες του διαγωνισμού, οι οποίοι είχαν αντιδράσει έντονα στο ότι παρακάμφθηκαν από τον υιό, προκεμένου να κοπάσουν οι καταγγελίες των ιδίων και των οικογενειών τους. Η απίστευτη αυτή υπόθεση ξεκίνησε το 2011 όταν ο Δ.Μπαλτάκος, .. αποφασίζει να συμμετάσχει στον διαγωνισμό για τους δόκιμους σημαιοφόρους του Λιμενικού…δεν κατάφερε να περάσει τη βάση στο Διοικητικό Δίκαιο, όπου βαθμολογείται με 8 και κόβεται…Ο νεαρός προσέφυγε στο ΑΣΕΠ (απόφαση 982/11-10-2011) αλλά η απόφαση δεν άλλαξε. Ωστόσο ο υιός καταφεύγει στο Τριμελές Διοικητικό Εφετείο Πειραιά με αίτηση ακύρωσης της απόφασης του ΑΣΕΠ. Δικηγόρος είναι η Λίνα-Κυριακή Δικαιάκου, η οποία στη συνέχεια αποσπάστηκε στο γραφείο του πατέρα στο Μέγαρο Μαξίμου αλλά και στη Βουλή ως επιστημονικός συνεργάτης. Το Δικαστήριο καλεί την επιτροπή βαθμολόγησης του Λιμενικού να συνεδριάσει εκ νέου. Ο αρχηγός του Λιμενικού δίνει εντολή να επανασυγκροτηθεί η επιτροπή αξιολόγησης για να βαθμολογηθεί για τρίτη φορά το γραπτό του υιού. Ο βαθμός τελικά από 8 μετατράπηκε σε 10 προκειμένου το γραπτό να πάρει τη βάση. Έτσι ο υιός κατάφερε να υπερπηδήσει τους 15 επιλαχόντες που είχαν συγκεντρώσει μεγαλύτερη βαθμολογία από τον ίδιο. Για το θέμα παρενέβη τότε ο τομεάρχης Αμυνας του ΣΥΡΙΖΑ Θ. Δρίτσας ο οποίος ζήτησε να ριχθεί φως στο συγκεκριμένο σκάνδαλο. Το αποτέλεσμα ήταν να προβλεφθεί ειδική διάταξη με την οποία προσελήφθησαν και οι 15 επιλαχόντες, ..».

Αφήνω στους αναγνώστες να κρίνουν αν η παρέμβαση του ΣΥΡΙΖΑ, έστω και τώρα μετά τον ορυμαγδό των γεγονότων, που επιβάλλουν την επανεξέταση του διορισμού, ήταν και είναι αυτή που έπρεπε ή αν υπήρξε, όπως σχεδόν όλες οι παρεμβάσεις του κόμματος αυτού, ημιτελής, αδύναμη και αναποτελεσματική (Μπορώ να απαριθμήσω ολόκληρη σειρά από τέτοιες παρεμβάσεις, που έγιναν για τα μάτια του κόσμου). Απλά θα ρωτήσω ποια ήταν η αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ στον προκλητικό διορισμό της κόρης του διεκδικητή των ψήφων της Χ.Α. κ.Πολύδωρα, πέρα από το χειροκρότημα που του έδωσαν κάποιοι “αριστεροί ριζοσπάστες” βουλευτές την ώρα της υποκριτικής αποχώρησής του από τη ΝΔ. Την ξέρω την απάντηση πίσω από την οποία η Αριστερά κρύβει τις σιωπηρές συναλλαγές της (έχει κι αυτή παιδιά να διορίσει) με τους ανθρώπους της ευνοιοκρατίας: Η Αριστερά ασχολείται με τα γενικά, δεν ασχολείται με προσωπικά ζητήματα, μάχεται το διεθνή Ιμπεριαλισμό, τον Καπιταλισμό (και όλους του τους ανεμόμυλους) και δεν έχει χρόνο να ασχοληθεί με τα μικρά της καθημερινότητας. Μάλιστα κάποιοι σπουδαιοφανείς αστικοποιημένοι εκπρόσωποί της, όπως ο κ.Κουβέλης, βγαίνουν, δρυός πεσούσης και καταγγέλλουν τον Μπαλτάκο, που τους πίεζε και αυτοί οι κακομοίρηδες φοβόντουσαν να τον καταγγείλουν (κι ύστερα θα τους φταίει το «Ποτάμι»).

Η Δικαιοσύνη στη χώρα μας πάσχει σοβαρά και όχι μόνο λόγω των προκλητικά αργών ρυθμών της, που κινούνται πολύ πέραν του μέσου χρόνου της Ε.Ε. Η παθογένειά της εκδηλώθηκε για μια ακόμη φορά με τις σκιές της υπόθεσης Κασιδιάρη-Μπαλτάκου και με την υπερβολική αντίδρασή της στην απειλή δημοσίευσης κασετών δημόσιου ενδιαφέροντος με συνομιλητές δημόσιους άνδρες, που παρά το μη νόμιμο τρόπο που υποκλάπηκαν, κοινοποιούμενες  αποδεικνύουν στον κυρίαρχο λαό μείζονα εγκλήματα και προστατεύουν το συμφέρον των πολιτών και του πολιτεύματος. Η αρχική σιωπή και αδράνεια της Δικαιοσύνης, παράλληλη με την ανοχή και τη συνενοχή του κυβερνητικού και κρατικού μηχανισμού στις εγκληματικές ενέργειες των Νεοναζί, είναι γεγονός αναντίρρητο, όσο κι αν αποφεύγεται να επισημανθεί και ήταν για μεγάλο διάστημα κραυγαλέα, χωρίς να έχει προκαλέσει τα ανακλαστικά της Αντιπολίτευσης ή του κατ’εξοχήν αρμόδιου κ.Ρουπακιώτη. Το πώς και το πότε και το γιατί αφυπνίστηκε η Δικαιοσύνη είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού, το ίδιο ορατό με τα εκατοντάδες στοιχεία για την κακουργηματική δράση της Χ.Α. που υπάρχουν και τα οποία δεν δικαιολογούν τη διακοπή των διώξεων και των προφυλακίσεων με πρόσχημα τις όποιες κυβερνητικές παρεμβάσεις, όπως επιδιώκουν οι Νεοναζί και οι ρυπαροί τους σύμμαχοι. Επειδή πολλοί, όχι μόνο κύκλοι της ΝΔ δυστυχώς, παίζουν επικίνδυνα παιχνίδια, με το «τεκμήριο αθωότητας της Χ.Α.» προσδοκώντας τα πρωτοτόκια του ληστρικού εκλογικού νόμου, επισημαίνω τη δήλωση του κ.Αλαβάνου (5.4), που για όποιον δε θέλει να κάνει το βλάκα, έχει εκτός από τη ΝΔ και ένα κόμμα της Αριστεράς για αποδέκτη: «τα κοινοβουλευτικά κόμματα αντιμετωπίζουν τη Χ.Α. εντελώς επιπόλαια, ψηφοθηρικά και με μόνο στόχο ποιος θα κληρονομήσει τις ψήφους καθιστώντας το νεοναζιστικό κόμμα ρυθμιστή της πολιτικής ζωής. Η Χ.Α. είναι κίνδυνος όχι μόνο για τη Δημοκρατία, αλλά μπορεί να προκαλέσει το διαμελισμό της χώρας. Και εννοώ συγκεκριμένα τη Θράκη..»..

Ένα μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς διακινεί τον αληθοφανή, δηλητηριώδη και ηττοπαθή μύθο πως στις αστικές Δημοκρατίες δεν μπορεί να λειτουργήσει η Δικαιοσύνη. Ξεχνάει την κτηνωδία της εφαρμοσμένης κομμουνιστικής Δικαιοσύνης του ανά τον κόσμο υπάρξαντος «σοσιαλισμού» και τη σημερινή βαρβαρότητα της Δικαιοσύνης του υπαρκτού σε Β.Κορέα και Κίνα. Ξεχνάει την κυβερνητική Δικαιοσύνη πολλών «σοσιαλιστικών» καθεστώτων του τρίτου κόσμου. Περιέπεσε στο ασυγχώρητο ατόπημα να καταγγέλλει ακόμη και τις δίκες της Χάγης κατά των Σέρβων εγκληματιών πολέμου. Είναι αλήθεια πως η Δικαιοσύνη στις αστικές Δημοκρατίες δεν είναι αυτή που θα θέλαμε. Σε χώρες όπως η Ελλάδα έχει τεράστια προβλήματα. Αυτά έχουν να κάνουν με το πολιτιστικό επίπεδο, με το μικρό βάθος χρόνου της αναιμικής παράδοσης λειτουργίας των αστικοδημοκρατικών θεσμών και με το συνακόλουθο επίπεδο της Δημοκρατίας που υπάρχει σε κάθε χώρα. Είναι όμως αλήθεια πως μόνο στις αστικές Δημοκρατίες έχει επιτευχθεί ένα (επιδεκτό βελτιώσεων ασφαλώς) ικανοποιητικό επίπεδο απονομής Δικαιοσύνης, που έχει καθίσει στο σκαμνί ακόμη και Προέδρους Δημοκρατίας, όπως έγινε στη Γερμανία, που ο προηγούμενος Πρόεδρός της κατηγορείται ότι είχε παρεμφερείς με κάποιον νεαρό αριστερό πολιτικό μας απόψεις για την προσωπική μικροκαλοπέραση των κρατικών αξιωματούχων, με τη βοήθεια φίλων ή γενναιόδωρων επιχειρηματιών. Αυτά τα εκδικαζόμενα ‘Γουώτερ γκέιτ’ της Δύσης, είναι στάχτη στα μάτια, θα μας πει η Αριστερά. Δείτε, θα μας πει την ατιμωρησία της Ζήμενς (που αναγκαζόταν να δωροδοκήσει δεκάδες αθώους εκλεγμένους αντιπροσώπους των πάντα αθώων Νεοελλήνων, για να πάρει τις δουλειές που κατά κανόνα δικαιούνταν). Τη βλέπουμε, όπως βλέπουμε όμως με τη βοήθεια ποιων ατιμώρητων κρατικών παραγόντων και ποιων θεσμών το έσκασε ο Χριστοφοράκος, με ποια εύλογη δικαιολογία της γερμανικής Δικαιοσύνης δεν εκδόθηκε στη χώρα μας (όπως δεν εκδίδεται και η Αντωνία Ηλία του ιερού παραδικαστικού), όπως βλέπουμε πως χωρίς τη συνεισφορά της δυτικής Δικαιοσύνης (κάτι ανάλογο συνέβη και με τη λίστα Λαγκάρντ) η υπόθεση της Ζήμενς θα έμενε κρυφή, όπως βλέπουμε και τη συνένοχη σιωπή του ΣΥΡΙΖΑ, στην προκλητική απραξία της Δικαιοσύνης στην υπόθεση Τσουκάτου ή στο παλιό σκάνδαλο της ιερής «Αλληλεγγύης», που ξαναέσκασε κα ξαναξεχάστηκε, όπως θα ξεχαστεί και αυτό του πατριαρχικού ¨Κύκλου της Πάτμου». Αντί η Αριστερά να συνεισφέρει λοιπόν στη βελτίωση του θεσμού στη χώρα μας,  αντί να προκαλεί με δημόσιες κινήσεις και να στηρίζει τις θεσμικές επεμβάσεις της Δικαιοσύνης, συντηρεί την κατάσταση της επιλεκτικής «απόδοσης Δικαιοσύνης», είτε με «στραβά μάτια» είτε με γελοίες δηλώσεις, όπως αυτές οι επαναλαμβανόμενες του κ.Τσίπρα περί «εμπιστοσύνης στην ελληνική Δικαιοσύνη», είτε αρνούμενη να ασκήσει το μεταρρυθμιστικό της ρόλο μεταθέτοντας τη λύση των προβλημάτων στο σοσιαλιστικό κοντινό (ΣΥΡΙΖΑ) ή μακρινό (ΚΚΕ) μέλλον. Μάλιστα κάποιοι μαχητικοί ‘αριστεροί’ δικηγόροι (ή δικηγορίνες), όνομα και μη χωριό, διαπρέπουν και στο σπορ των συνεχών αναβολών των δικών. Ταυτόχρονα  ο ΣΥΡΙΖΑ συναγωνίζεται με το κόμμα Καμμένου, για να υποστηρίξει άκριτα τα οικονομικά αιτήματα των Δικαστών όπως και των προνομιούχων κληρικών και ένστολων, με την κατά Τσίπρα «κοινωνική υπεραξία», κρατώντας όμως επτασφράγιστο μυστικό το πώς αυτό θα επιτευχθεί και ποιοί θα το πληρώσουν.

Ούτε σε εμάς αρέσει ο Καπιταλισμός. Μέχρι όμως η ανθρωπότητα να βάλει μυαλό και να αλλάξει, υποστηρίζουμε και παλεύουμε για να διευρύνουμε τις πολιτικές ελευθερίες της αστικής Δημοκρατίας (π.χ. απόδοση Δικαιοσύνης), διεκδικούμε το μέγιστο εφικτό κοινωνικό Κράτος και στηρίζουμε ανυποχώρητα χωρίς υποσημειώσεις, ηθικούς συμβιβασμούς και δήθεν τακτικισμούς, τις ιδέες του Διαφωτισμού, τις δυνάμεις, τα πρόσωπα και τις προοδευτικές μεταρρυθμίσεις που φέρνουν την Κοινωνία πιο κοντά σε ένα ανθρωπινότερο μέλλον και που πολλές από αυτές, όπως ο χωρισμός Κράτους Εκκλησίας, έχουν εφαρμοστεί εδώ και εκατονταετίες ή δεκαετίες σε όλη την Ε.Ε. χωρίς να έχουν ερωτηθεί προηγουμένως ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος ή ο μητροπολίτης Αμβρόσιος από τον κ.Τσίπρα ή από την κα Δούρου.

ΥΓ

Μια υπόθεση που δημοσιοποιήθηκε από το 2011, φερόμενη πως έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον (ιερές αρχαιοκαπηλίες, ιερό παραδικαστικό, μεγάλα επιχειρηματικά ονόματα κλπ) που καθυστερεί πολύ, για την οποία η αντιπολίτευση συνολικά, αλλά και ο τοπικός βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ο ευσεβέστατος κ.Συρμαλένιος, κρατούν αιδήμονα σιγή παρά το ότι την επανέφερε στην επικαιρότητα πρόσφατο δημοσίευμα του ‘HotDoc’ (Α΄ 15θημερο Γενάρη), είναι η παρακάτω.

Προσωπικά πιθανολογώ πως ο αρμόδιος φίλαθλος κ.Εισαγγελέας, επιφορτισμένος και με την υπόθεση της Χ.Α., δεν προλαβαίνει με τόσο φόρτο εργασίας.  Όμως στο μεταξύ, ο νομίζω πιο ενάρετος από όλους τους μητροπολίτες μας, ο πανιερότατος Δωρόθεος Β΄ της Σύρου, κατηγορείται άδικα μαζί με τον Εντιμότατο Σωτήριο Τζούμα, στενό συνεργάτη του μακαριστού Χριστοδούλου του Α΄. Γι’αυτό η υπόθεση πρέπει να ξεκαθαριστεί (και να πάει στο αρχείο) το ταχύτατο: «Τον Μητροπολίτη Σύρου Δωρόθεο, εμπλέκει ο διαβόητος αρχιμανδρίτης Γιοσάκης στο παραδικαστικό κύκλωμα Νο2! Αυτό τουλάχιστον προκύπτει από την “έκθεση ανάλυσης” των χιλιάδων τηλεφωνικών συνομιλιών που έχει καταγράψει ο “αρχικοριός” της ΕΥΠ, προκειμένου να εντοπίσει μια από τις μεγαλύτερες συμμορίες που λυμαινόταν το χώρο της Δικαιοσύνης.Η έκθεση αυτή υπογράφεται από δυο αξιωματικούς της Υποδιεύθυνσης Δίωξης Οργανωμένου Εγκλήματος της Ασφάλειας Αττικής και βρίσκεται στα χέρια του εισαγγελέα Εφετών, Ισίδ.Ντογιάκου, που διερευνά την υπόθεση.Τον Μητροπολίτη Σύρου “ανακατεύει” σε συνομιλίες που είχε με το Γιοσάκη ο γνωστός επικοινωνιολόγος και από τους στενούς συνεργάτες του μακαριστού Αρχιεπίσκοπου Αθηνών Χριστόδουλου, Σωτ.Τζούμας….» (28-9-2011, directNEWS.gr).

Ο κ.Σγουρός χρηματοδοτεί την πτωχή Εκκλησία | Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές

Ο κ.Σγουρός χρηματοδοτεί την πτωχή Εκκλησία

Υπάρχουν λεφτά, «αμοιβαία κατανόηση» (και κοινά συμφέροντα)

 Ο εξομολόγος της ρωσικής ομάδας Άρσης Βαρών, με ντοπαρισμένο άλογο στους ολυμπιακούς αγώνες του 1004 μ.Χ.

του Αναγνώστη Λασκαράτου
Την Κυριακή κάθε ευσεβής πρέπει να ψηφίσει Σγουρό και να σταυρώσει Πασβαντίδη (ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ-ΠΑΣΟΚ), ο οποίος έχει συκοφαντηθεί ως δήθεν διορισμένος από τον κ.Σγουρό διπλοθεσίτης.

Προς επίρρωσιν υπενθυμίζω:
(10.11.2010). «Πώς ο κ. Σγουρός επιδοτούσε τις χλιδάτες συνάξεις διεθνών σοσιαλιστών. Τη συνδρομή της Νομαρχίας Αθηνών με 1.000.000 ευρώ ζήτησε το ΠαΣοΚ για να καλύψει μέρος των εξόδων του 23ου Παγκοσμίου Συνεδρίου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς…Τελικώς, το Νομαρχιακό Συμβούλιο ενέκρινε τα μισά. Πόσο θα κοστίσει η διαμονή των συνέδρων σε πολυτελές ξενοδοχειακό συγκρότημα…».

(13.2.2014). «Κόλαφος είναι η απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου κατά του περιφερειάρχη Γιάννη Σγουρού, ο οποίος ως πρόεδρος του Ειδικού Διαβαθμιστικού Συνδέσμου Νομού Αττικής (ΕΔΣΝΑ) επέλεξε, αντί να προχωρήσει σε νέους διαγωνισμούς, να συνάψει δυο συμπληρωματικές συμβάσεις με την κοινοπραξία «ΗΛΕΚΤΩΡ Α.Ε. – Θ.Γ. ΛΩΛΟΣ Χ. ΤΣΟΜΠΑΝΙΔΗΣ Ο.Ε. – ΑΡΣΗ Α.Ε.» για τις «Υπηρεσίες Υποστήριξης, Λειτουργίας, Συντήρησης και Επισκευής του Εργοστασίου Μηχανικής Ανακύκλωσης» και για την «Παράταση Σύμβασης Λειτουργίας του Εργοστασίου Μηχανικής Ανακύκλωσης και Κομποστοποίησης (ΕΜΑΚ)…”.

Παραθέτω τώρα, ασχολίαστο, τμήμα της συγκινητικής θεάρεστης δραστηριότητας του κ.Σγουρού (που άλλη δουλειά φαίνεται πως δεν έχει από το να συναντιέται-τρεις τουλάχιστον φορές φέτος-με τον Αρχιεπίσκοπο Κυριακίδη και Λαυρεντιάδη), η οποία αποδεικνύει την τεράστια κοινωνική του ευαισθησία και τις σοσιαλιστικές του αρχές. Να σημειώσω πως η Εκκλησία δεν έχει δικά της λεφτά για να ανακαινίσει το κτίριο της Ι.Συνόδου, δεδομένου ότι τα διέθεσε όλα για πληρωμή φόρων και για τα (χρηματοδοτούμενα από το Κράτος και από φιλάνθρωπους επιχειρηματίες) συσσίτιά της:

Α. «Με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο επιθεώρησε ο Γ. Σγουρός το κτίριο της Ιεράς Συνόδου (4.2. 2014). Θερμή υποδοχή επιφύλαξαν ο Μακαριότατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, κ. κ. Ιερώνυμος και οι Μητροπολίτες στον περιφερειάρχη Αττικής, κατά τη σημερινή επίσκεψή του στα γραφεία της Ι.Συνόδου.Στο πλαίσιο της επίσκεψης, ο περιφερειάρχης και ο Μακαριότατος είχαν την ευκαιρία να επιθεωρήσουν τις εργασίες που πραγματοποιούνται στο κτήριο, οι οποίες περιλαμβάνουν την ανακαίνιση και τη στατική του ενίσχυση, με την παράλληλη δημιουργία σύγχρονης βιβλιοθήκης – μουσείου, όπου ιστορικά κειμήλια της Εκκλησίας θα εκτίθενται στο κοινό.Πρόκειται για ένα έργο συνολικού προϋπολογισμού 2,2 εκ. Ευρώ, που έχει ενταχθεί στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων και αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί σε έξι μήνες.

Ο κ. Σγουρός, … δήλωσε: ‘Ανταποκριθήκαμε στο κάλεσμα της Εκκλησίας μας για συνδρομή στην υλοποίηση αυτού του έργου, με στόχο αφενός τη σεισμική θωράκιση του κτηρίου της Ι.Συνόδου και ταυτόχρονα τη δημιουργία ενός σύγχρονου πολιτιστικού χώρου μέσα στις εγκαταστάσεις της. Από την πλευρά μας, ζητούμε τη συνδρομή της Πολιτείας για τη μείωση των γραφειοκρατικών διαδικασιών που θα επιτρέψουν στην Περιφέρεια να προσφέρει στην Εκκλησία και στους πολίτες τις υπηρεσίες της με ακόμα πιο άμεσο και αποτελεσματικό τρόπο. Περιφέρεια και Εκκλησία έχουν υποχρέωση να στηρίζουν τον πολίτη, ιδιαίτερα σε αυτήν την περίοδο της βαθειάς κοινωνικής κρίσης … θα συνεχίσουμε να συνεργαζόμαστε για τη δημιουργία έργων κοινωνικής πρόνοιας και στήριξης των ευαίσθητων ομάδων του πληθυσμού».

Β. «…‘Η Περιφέρεια Αττικής πρέπει να ενισχύει ουσιαστικά την Εκκλησία, η οποία βοηθάει τους ανήμπορους ανθρώπους, προκειμένου να ξεπεράσουν τις δύσκολες στιγμές΄ τόνισε ο κ. Σγουρός. Ο κ. Ιερώνυμος ευχήθηκε καλή δύναμη στον κ. Σγουρό επισημαίνοντας ότι «υπάρχει μία καλή συνεργασία μεταξύ Εκκλησίας και Περιφέρειας, αλλά και αμοιβαία κατανόηση» (9.4.2014).

Γ. “Γιάννης Σγουρός σε Romfea.gr (15.5.2014)… ‘Πρέπει να προχωρήσουμε μαζί με την Εκκλησία’. Είναι κοινό μυστικό πως ο Περιφερειάρχης Αττικής χαίρει της εκτίμησης όλων των Μητροπολιτών και των κληρικών της Αττικής.  Άλλωστε τόσα χρόνια ως Νομάρχης και στη συνέχεια ως Περιφερειάρχης Αττικής ο κ. Γιάννης Σγουρός στήριξε έμπρακτα με έργα υποδομών το έργο της Εκκλησίας. Στην αποκλειστική του συνέντευξη ο κ. Σγουρός αναγνωρίζει την πολύτιμη συμβολή της Εκκλησίας στην αντιμετώπιση των αναγκών των ανθρώπων που υποφέρουν.  Υπόσχεται δε πως με τους πόρους από το νέο ΕΣΠΑ και την στενή συνεργασία Εκκλησίας και Περιφέρειας, θα μπορέσουν να κάνουν πολλά περισσότερα για την φροντίδα των ανθρώπων που υποφέρουν..”.

Επαναλαμβάνω μια πάγια ερώτησή μου: Τι κέρδη αποκομίζει η ζάπλουτη Εκκλησία από την ετεροχρηματοδοτούμενη, αδιαφανή και αφορολόγητη «φιλανθρωπία» της;

ΥΓ
«Ευαίσθητες ομάδες», ιερό «κοινωνικό έργο», κλπ:

1. Μάρτυρας υπεράσπισης ιερέα στο Ίλιον: “..’Από 29 ετών ιερουργεί ο παπα-Σωτήρης και από τότε επισκεπτόταν ένα ορφανοτροφείο στη Φιλοθέη και ουδέποτε ακούστηκε κάτι επιβαρυντικό εναντίον του’..”(σημ.Λασκ.: δηλαδή έχουν φωνή και τα ορφανά;).

2Από τη δράση του ιερέα στην ενορία του: “..Τις αιτιάσεις του κληρικού διέψευσαν οι καταθέσεις των παιδιών. ‘Ο παπα-Σωτήρης, όπως τον είχα γνωρίσει και τον λέγαμε, ερχόταν στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής. Εκεί με πήγαινε η μητέρα μου μία φορά την εβδομάδα το διάστημα από την πρώτη έως την τετάρτη δημοτικού’ είπε ένα από αυτά. Και συνέχιζε, περιγράφοντας: ‘Ο παπάς μου έδινε κάποια χρήματα και η μητέρα μου έβγαινε έξω κάνοντας ότι καθάριζε την εκκλησία. Εκείνος μου έβγαζε τα ρούχα… και μετά όταν τελείωνε με έβγαζε έξω και, αφού έδινα τα χρήματα στη μητέρα μου, φεύγαμε’..”.