Τα κατοικίδια του συστήματος

10410227_1467661560142791_7609713045186591194_nΤα κατοικίδια του συστήματος.

Advertisements

ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ: Μιχάλης Καλογεράκης: Ο πολυμήχανος Κρητικός που εξασφάλισε ενεργειακή αυτονομία

Μιχάλης Καλογεράκης: Ο πολυμήχανος Κρητικός που εξασφάλισε ενεργειακή αυτονομία


http://www.youtube.com/watch?v=1S4e_Z27BzE

 
Τρία χρόνια έχει να πατήσει το πόδι του σε βενζινάδικο και 16 χρόνια να του έρθει ο λογαριασμός της ΔΕΗ και φυσικά ούτε τώρα του ήρθε το χαράτσι!
 
 
Ο 50χρονος ερασιτέχνης ερευνητής Μιχάλης Καλογεράκης, ένθερμος οπαδός της πράσινης ενέργειας έχει εγκαταστήσει στο σπίτι του στις Γούρνες Ηρακλείου τη δική του «ΔΕΗ», το δικό του παρασκευαστήριο καυσίμου, αλλά και τους δικούς του αυτοσχέδιους… αντιδραστήρες, όπου προχωρεί σε διάσπαση υδρογόνου και οξυγόνου.
 
Ο Μιχάλης Καλογεράκης, ηλεκτρολόγος-ηλεκτρονικός στο επάγγελμα, έχει καταφέρει επί χρόνια να έχει πλήρη ενεργειακή αυτονομία στο σπίτι του με τη χρήση αιολικής και ηλιακής ενέργειας. Παράλληλα, στην αποθήκη του σπιτιού του παράγει το οικολογικό καύσιμο από ζαχαροκάλαμο και σάπια φρούτα, το οποίο, σε συνδυασμό με μια μικρή μετατροπή στον κινητήρα της μηχανής του, του έχει δώσει μέχρι σήμερα πάνω από 25.000 δωρεάν χιλιόμετρα.

«Έχω μετατρέψει την αναλογία καυσίμου – αέρα. Η βενζίνη θέλει περισσότερο οξυγόνο για να αναφλεγεί, ενώ το αλκοόλ πολύ λιγότερο», δηλώνει στο «Έθνος» ο ερασιτέχνης ερευνητής προσθέτοντας ότι η πατέντα του βασίζεται στην επεξεργασία του οινοπνεύματος από τα σάπια φρούτα και τη ζάχαρη και στη μετατροπή που έχει κάνει ο ίδιος στον κινητήρα της μοτοσικλέτας του. Το τελικό μείγμα, λέει, είναι σαν μια πολύ δυνατή ρακή, 75 βαθμών, και αν κάποιος το αραιώσει μπορεί να το πιει χωρίς κανένα πρόβλημα.
 
Η παραγωγή, όπως αναφέρει, γίνεται «από χαλασμένα φρούτα που έχουν ζάχαρη ή και από ζαχαροκάλαμα τα οποία χρησιμοποιώ. Λιώνουμε τα προϊόντα και βάζουμε λίγη μαγιά μαγειρικής και νερό. Μέσα σε λίγα 24ωρα έχουμε έτοιμο καύσιμο για απόσταξη αλλά χρειάζεται να ρίξουμε ακόμα και μαγειρική σόδα, η οποία διαλύει τα οξέα που είναι ακίνδυνα για τον άνθρωπο, επικίνδυνα όμως για τα μέταλλα. Στη συνέχεια ακολουθεί η απόσταξη, η οποία γίνεται με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Δεν καίμε δηλαδή καύσιμο, αλλά απλώς χρησιμοποιούμε το περίσσευμα από τα φωτοβολταϊκά».
 
Καθημερινά, το σύστημα του 50χρονου μπορεί να παράγει πάνω από 10 λίτρα καυσίμου, ενώ έγινε γνωστό ότι τα ίδια καύσιμα μπορεί, πέρα από το μηχανάκι, να χρησιμοποιηθούν και για τα αυτοκίνητα αρκεί να γίνει η σχετική μετατροπή του κινητήρα τους. «Εχω κάνει πείραμα τροποποιώντας κινητήρα εσωτερικής καύσης, το οποίο πέτυχε, αλλά δεν έχω τα χρήματα να το χρησιμοποιήσω σε αυτοκίνητο», τονίζει.
 
Ο κ. Καλογεράκης έχει εγκαταστήσει και λειτουργεί στην αποθήκη του σπιτιού του τους δικούς του αυτοσχέδιους αντιδραστήρες, μέσω των οποίων το νερό παράγει ρεύμα και θέρμανση.
 
«Όταν έχεις ήλιο, νερό, αέρα, έχεις τα πάντα. Η χώρα μας έχει απλόχερα από τον Θεό όλα αυτά τα πλεονεκτήματα και θα πρέπει οι πολιτικοί μας σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση, που βρίσκεται η χώρα μας, να δώσουν κίνητρα και κατευθύνσεις για την πράσινη ενέργεια ώστε να πάμε μπροστά», σημειώνει και προειδοποιεί ότι «πολύ σύντομα θα έρθει η ώρα που το νερό θα αντικαταστήσει τα κλασικά υγρά και ορυκτά καύσιμα που καταστρέφουν τον πλανήτη».
 
Εξηγεί, μάλιστα, πώς μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο. «Ξεκινάμε με την κατασκευή ενός πολύ αποδοτικού αντιδραστήρα από ανοξείδωτο χάλυβα που θα διασπάσει το νερό στα συστατικά του. Όταν λέμε »αποδοτικό» σημαίνει ότι αποδίδει με μία κιλοβατώρα 200 λίτρα αερίου καυσίμου. Το υδρογόνο και το οξυγόνο αποθηκεύονται σε μια δεξαμενή.
Από τη δεξαμενή μέσω διαφόρων συστημάτων ασφαλείας μπορεί να καταλήξει σε ένα καυστήρα για θέρμανση, σε μια κουζίνα ή σε ένα αυτοκίνητο. Η ενέργεια που χρειάζεται ο αντιδραστήρας για να διασπάσει το νερό δίδεται από φωτοβολταϊκά ή ανεμογεννήτρια.
 

Με αυτό τον τρόπο επιτυγχάνουμε την απόλυτη σταθεροποίηση των ανανεώσιμων μορφών ενέργειας». Ο Μ. Καλογεράκης κινεί το μηχανάκι του με καύσιμο που παράγει από ζάχαρη, ζαχαροκάλαμο και σάπια φρούτα.

Ηλιος, αέρας και κυρίως ζάχαρη είναι τα κύρια συστατικά του οικολογικού καυσίμου, το οποίο τροφοδοτεί με ενέργεια το σπίτι και το μηχανάκι του ηλεκτρολόγου-μηχανικού Μιχάλη Καλογεράκη, από την περιοχή Κοκκίνη Χάνι του Ηρακλείου Κρήτης.

Μιχάλης Καλογεράκης: Ο πολυμήχανος Κρητικός που εξασφάλισε ενεργειακή αυτονομία

Όχι, δεν είναι κατασκευασμένο από κάποιο εξαιρετικά σπάνιο υλικό . Μάλλον, μοιάζει με πολλά άλλα Κρητικά σπίτια, μέχρι να αντικρίσεις τις δυο ανεμογεννήτριες στην αυλή του.
«Αγόρασα τη μικρότερη, αλλά τη μεγαλύτερη την έφτιαξα εγώ από την αρχή», είπε ο Μιχάλης Καλογεράκης, όπως στεκόμασταν στη στέγη της τριώροφης κατοικίας του για να δούμε καλύτερα τις περιστρεφόμενες λεπίδες. Κατόπιν, δείχνοντας μου τα φωτοβολταϊκά δίπλα μας, πρόσθεσε: «Κι αυτά, εγώ τα έφτιαξα. Μαζί με τις ανεμογεννήτριες μου δίνουν 25 κιλοβάτ. Δεν έχω πληρώσει ρεύμα από τότε που έχτισα το σπίτι, πριν από 15 χρόνια».
Το μόνο πρόβλημα που αντιμετώπισε ο «κάτοικος εφευρέτης» του Κοκκίνη Χάνι ήταν τι να κάνει με όλη αυτή την επιπλέον ενέργεια, που ήταν περισσότερο από αυτή που χρειαζόταν ένα νοικοκυριό.
«Ήταν ένα θέμα που θα αποθηκευτεί», είπε ο Μιχάλης. «Αλλά βρήκα τη λύση, το μετατρέπω σε αλκοόλ, σε καύσιμο».
Ο εφευρέτης εξήγησε ότι σχεδίασε και κατασκεύασε, όλα τα ηλεκτρονικά, το δικό του αναστροφέα που παίρνει το ρεύμα από την μπαταρία και το μετατρέπει σε ρεύμα κατάλληλο να τροφοδοτεί ένα σπίτι.
«Ο άνεμος και η ηλιακή ενέργεια το αποθηκεύουν στην μπαταρία», είπε. «Από την μπαταρία ο αναστροφέας παίρνει το ρεύμα και  το καθιστά κατάλληλο για το σπίτι. Το βγάζει στα 220.
«Αυτοί είναι ρυθμιστές που ρυθμίζουν τον άνεμο και την ηλιακή ενέργεια», εξήγησε , υποδεικνύοντας διάφορα εξαρτήματα της μηχανής. «Και αυτός είναι ένας φορτιστής μπαταριών. Μετατρέπω οποιαδήποτε αχρησιμοποίητη ενέργεια σε καύσιμο».
 


Mας έδειξε και ένα αποστακτήρα, κοντά στον αναστροφέα. «Εδώ παράγω καύσιμο. Απλά παίρνω λίγη ζάχαρη, μαγιά και νερό και σε 15 μέρες έχουμε καθαρό αλκοόλ. Και μπορούμε να λειτουργήσουμε τα οχήματα μας με καθαρά καύσιμα».
Για να μας δείξει, έβαλε αλκοόλ στη μοτοσικλέτα του και την έβαλε μπροστά. «Όπως βλέπετε, εντελώς καθαρό καύσιμο», είπε βάζοντας το δάχτυλο του μέσα στην εξάτμιση και βγάζοντας το κατόπιν για έλεγχο. «Ούτε ίχνος μαυρίλας και έχω οδηγήσει χιλιάδες χιλιόμετρα. Με τέσσερα λίτρα μπορώ να πάω 200 χιλιόμετρα».
 


 
Εκτός από τη μηχανή, ο Μιχάλης εφηύρε επίσης ένα αυτοκίνητο, που δουλεύει με αλκοόλ, το οποίο πήρε μπροστά αμέσως. «Πήγα στο Ηράκλειο με αυτό μια φορά, αλλά η αστυνομία μου είπε να μην το ξανακάνω. Αλλά μπορεί να πάει σε όλη την Κρήτη».
Ο Μιχάλης, που είναι ηλεκτρολόγος μηχανικός στο επάγγελμα, υποστηρίζει ότι η μετατροπή της ζάχαρης σε αλκοόλ είναι η απάντηση στην ενεργειακή κρίση, και ότι η Ελλάδα έχει τις τέλειες καιρικές συνθήκες για την ανάπτυξη ζαχαροκάλαμων. Και για να το αποδείξει, μας έδειξε ένα ζαχαροκάλαμο που φύτεψε στην αυλή του.
«Αυτό είναι από τη Μαδαγασκάρη», είπε.


 
 «Κανείς δεν τα καλλιεργεί στην Ελλάδα.» Από 20 τετραγωνικά ζαχαροκάλαμων, μπορώ να πάρω ένα τόνο καθαρού καυσίμου. Φανταστείτε τι θα γινόταν αν τα χωράφια μας χρησιμοποιούνταν για την καλλιέργεια ζάχαρης;».
O Μιχάλης προσπάθησε να κεντρίσει το ενδιαφέρον της κυβέρνησης με τη νέα και καθαρή ενεργειακή πηγή, και πριν από τις εκλογές, έστειλε επιστολή στο Γιώργο Παπανδρέου.
Στην επιστολή, περιέγραψε τις εφευρέσεις και τα συμπεράσματα του για την παραγωγή ανέξοδων καυσίμων συμβαδίζοντας με την οικολογία και ζήτησε  τη βοήθεια του «επόμενου Πρωθυπουργού της Ελλάδος» για να το καταστήσει δυνατό για την υπόλοιπη χώρα.
«Ποτέ δεν έλαβα απάντηση», είπε. «Το έστειλα πριν τις εκλογές γιατί μίλησε για πράσινη ενέργεια, αλλά είναι μόνο πράσινοι φόροι».
O Μιχάλης, 48 ετών, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, αλλά ο πατέρας του είναι από το Καστέλλι και η μητέρα του από τη Γερμανία, και ήρθαν πίσω στην Κρήτη όταν ήταν επτά ετών. Πριν από εικοσιπέντε χρόνια παντρεύτηκε την Κρυσταλία Συντιχάκη από την Ελιά και έχουν ένα γιό, το Γιάννη, 24 ετών.
Όταν ρωτήθηκε  για το ποια άλλα σχέδια εξετάζονται, ο Μιχάλης είπε για το νέο του πείραμα που έχει να κάνει με τη διάσπαση του νερού σε υδρογόνο και οξυγόνο και να δει αν το υδρογόνο είναι οικονομικό στις μηχανές.
«Το υδρογόνο, είναι καλό καύσιμο αλλά ίσως πάρει περισσότερη ενέργεια για τη διάσπαση του νερού και την εξαγωγή του υδρογόνου απ’ ότι η ενέργεια που λαμβάνεται πραγματικά από το υδρογόνο», είπε. «Αυτό ελπίζω να ανακαλύψω».
Εντωμεταξύ, θα συνεχίσει με την παραγωγή καθαρής ενέργειας.
«Αν εγώ, μόνος μου, μπόρεσα και έκανα όλα αυτά στο σπίτι μου στου Κοκκίνη Χάνι, τότε η Ελλάδα σαν χώρα, θα μπορούσε κάλιστα να κάνει μεγάλα πράγματα«.

Μιχάλης Καλογεράκης : Δωρεάν ενέργεια και καύσιμη ύλη απ’ το υδρογόνο!

Α Π Ο Κ Λ Ε Ι Σ Τ Ι Κ Ο

Ποιος τόπος να σε χωρέσει εσένα; Τον συνάντησα για πρώτη φορά πέρυσι τον Μάρτιο, στο σπίτι του, μερικά χιλιόμετρα έξω από το Ηράκλειο της Κρήτης, και εντυπωσιάστηκα. Από τότε έμεινα σε συνεχή επαφή μαζί του περιμένοντας με αγωνία την ολοκλήρωση του σχεδίου του και τα αποτελέσματα των πειραμάτων του.

Δυνατό μυαλό ο Καλογεράκης, με γνώσεις απίστευτες σε θέματα μηχανολογίας, ηλεκτρισμού, ηλεκτρονικών, χημείας και μόνο εκείνος ίσως γνωρίζει σε πόσα ακόμη. Επίμονος, υπομονετικός, εφευρετικός, αποφασιστικός, επικοινωνιακός, ο Μιχάλης είναι ο άνθρωπος εκείνος που ξέρει και μπορεί να εφαρμόσει στην πράξη όλα όσα έχει στο μυαλό του. Ο άνθρωπος στο πρόσωπό του οποίου ενσαρκώνεται ο πολυμήχανος Οδυσσέας. Ο άνθρωπος που καταφέρνει να υλοποιεί τα όνειρα, τις γνώσεις και τις ιδέες του.

Ζει απομονωμένος σε ένα χωριό έξω από το Ηράκλειο της Κρήτης, χωρίς οικονομική υποστήριξη από το Κράτος για τις έρευνές του, χωρίς προβολή από τα μέσα μαζικής εξαπάτησης και αποχαύνωσης, χωρίς πόρους και εισοδήματα. Μοναδικό του κέρδος η αγάπη και ο θαυμασμός των φίλων και των συγγενών του, τα 20 χρόνια που δεν κατάφερε η Δ.Ε.Η. να του πιάσει τον κώλο, αλλά και οι χιλιάδες συμπατριώτες μας που τον γνώρισαν στο πρώτο βίντεο που ανάρτησα στο «Rib and Sea» και στο «YouTube» πέρυσι τον Μάρτιο :http://www.ribandsea.com/main/index.php/face/945-2013-03-05-13-00-06

Ελάχιστοι μπορούν ίσως να συνειδητοποιήσουν ότι ο Καλογεράκης κρατά στα χέρια του τη λύση για το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας, αλλά και ολόκληρου του πλανήτη γενικότερα, που ακούει στο όνομα : δωρεάν πράσινη ενέργεια και καύσιμη ύλη από τον ήλιο, τον αέρα και την υγρασία της ατμόσφαιρας!

Είναι οξύμωρο, αλλά αυτό που χρειάζεται ο απίστευτος αυτός Κρητικός σήμερα, προκειμένου να αποθηκεύσει το υδρογόνο που παράγει (με δωρεάν ενέργεια από τον ήλιο και την υγρασία της ατμόσφαιρας) και να το χρησιμοποιήσει στη συνέχεια σαν καύσιμη ύλη για την θέρμανση των σπιτιών και την κίνηση των αυτοκινήτων, είναι μια δεξαμενή υψηλής πίεσης και ένας συμπιεστής (compressor) για την πλήρωση καταδυτικών φιαλών. Ίσως τα βρει, μέχρι να γεράσει, αν δεν διωχθεί πρώτα από την πολιτική και οικονομική μαφία που διαχειρίζεται τις τύχες του κόσμου και τα ενεργειακά αποθέματα του πλανήτη…

Όταν στις αρχές Μαίου μου τηλεφώνησε και μου είπε ότι σε λίγες ημέρες ολοκληρώνει τον κανούργιο αντιδραστήρα του, άρχισα να μετράω τις ώρες μέχρι να πάω και πάλι στο σπίτι του. Δύο μόλις ημέρες προτού εγκαταλείψω τον εκπληκτικό Αυστραλό Col Darling και το ιστιοπλοϊκό καταμαράν του, τηλεφώνησα στον Μιχάλη :

«Γεια σου Μιχαλιό, στο Ηράκλειο είμαι. Έλα να με πάρεις».

Λίγες ώρες αργότερα βιντεοσκοπούσα αποχαυνωμένος όσα έχει καταφέρει ο απίστευτος αυτός Κρητικός, αντλώντας την αστείρευτη ενέργεια του ήλιου, διασπώντας το απιονισμένο νερό της ατμόσφαιρας και παράγοντας καθαρό υδρογόνο! Βιντεοσκόπησα τις δοκιμές του, όταν σ’ εκείνα τα πλαστικά μπουκάλια διοχέτευε υδρογόνο και οξυγόνο μαζί και τα ανατίναζε, αναγκάζοντας τη γυναίκα του να διαμαρτύρεται επειδή ανησυχεί τη γειτονιά με τα πειράματα και τις εκκωφαντικές εκρήξεις του!

Στη συνέχεια γέμισε και πάλι ένα πλαστικό μπουκάλι με καθαρό υδρογόνο. Θαυμάζω και πιστεύω τον Καλογεράκη αλλά, μεταξύ μας, διατηρούσα μέχρι εκείνη τη στιγμή τις αμφιβολίες μου.

«Έλα τώρα να δούμε τι καταφέραμε», είπε ο Μιχάλης, καθώς προχωρούσε προς τον χώρο της δοκιμής κρατώντας στα χέρια του το πλαστικό μπουκάλι με το καθαρό υδρογόνο…

Τοποθέτησα τη βιντεοκάμερα σε μια καρέκλα, τη… σταύρωσα και κρυφτήκαμε, καλού κακού, στο διπλανό δωμάτιο όπου ο Καλογεράκης ενεργοποίησε τον παροχέα υψηλής τάσης με τηλεκοντρόλ, δημιουργώντας σπινθήρα στο εσωτερικό του μπουκαλιού, όπως ακριβώς είχε κάνει και στις προηγούμενες δοκιμές με τα μικτά αέρια. Περίμενα με έκδηλη την αγωνία στο πρόσωπό μου. Ο Μιχάλης δίπλα μου χαμογελούσε ήρεμος. Πέρασαν μερικά δευτερόλεπτα απέραντης σιωπής χωρίς να ακουστεί ο εκκωφαντικός θόρυβος της έκρηξης.

«Τι έγινε ρε Μιχάλη, χάλασε το τηλεκοντρόλ;».

«Δεν χάλασε το τηλεκοντρόλ ωρέ Ιωσήφ, απλώς το υδρογόνο δεν εκρήγνυται όταν είναι μόνο του!», απάντησε ο Κρητίκαρος και άνοιξε αποφασιστικά την πόρτα συνεχίζοντας να πιέζει το κουμπί του τηλεκοντρόλ. Τον ακολούθησα διστακτικά…

Ο μωβ σπινθήρας λαμπύριζε μέσα στο πλαστικό μπουκάλι, αλλά το «επικίνδυνο» αέριο δεν έπαιρνε φωτιά! «Αυτό ήθελα να αποδείξω ωρέ Ιωσήφ!», είπε ικανοποιηένος ο Μιχάλης, έχοντας απλώσει το πιο όμορφο χαμόγελο στο πρόσωπό του.

«Κατάφερα να διασπάσω το νερό και να απομονώσω το καθαρό υδρογόνο, χωρίς να χρησιμοποιήσω τα πανάκριβα εξωτικά φίλτρα παλλαδίου και την ηλεκτρική ενέργεια της Δ.Ε.Η. που χρησιμοποιούν στη βιομηχανία. Αρκεί ο ήλιος, φίλε, που μας χαρίζει άπειρη δωρεάν ενέργεια, και η υγρασία της ατμόσφαιρας για να παράξουμε υδρογόνο, να κινήσουμε τα αυτοκίνητά μας και να ζεστάνουμε τα σπίτια μας!», είπε ο Καλογεράκης, ενώ εγώ βιντεοσκοπούσα και ζούσα, συγχρόνως, στιγμές ιστορικές.

«Δεν θέλω τίποτε άλλο τώρα, ωρέ Ιωσήφ, παρά μια δεξαμενή υψηλής πίεσης, σαν αυτές που περισσεύουν και πετούν στα χωράφια από τα έργα στο φράγμα του Αποσελέμη, και ένα κομπρεσέρ, σαν αυτά που γεμίζουν οι δύτες τις φιάλες τους. Μετά θα βρούμε ένα αυτοκίνητο, θα το φουλάρουμε καθαρό τσάμπα υδρογόνο και θα γυρίσουμε μ’ αυτό ολόκληρη την Ελλάδα! Όσο για την θέρμανση τον χειμώνα; Ξέχνα το πετρέλαιο!».

Αυτά έλεγε ο Καλογεράκης κι’ εγώ δεν ήξερα αν έπρεπε να πανηγυρίσω ή να αρχίσω να κλαίω γι’ αυτά που θα ακολουθήσουν. Ζούμε άλλωστε σε μια χώρα που την διοικούν προδότες πολιτικοί.Σε μια χώρα όπου την ενημέρωση έχουν αναλάβει τα παπαγαλάκια των μεγαλοεργολάβων. Σε μια χώρα όπου οι Δικαστές έχουν λησμονήσει τον όρκο τους. Σε μια χώρα όπου τα μεγάλα συμφέροντα των επτά αδελφών έχουν τον πρώτο λόγο…

Θεωρώ, και τελειώνω εδώ, ότι αυτή είναι η μεγαλύτερη μέχρι σήμερα δημοσιογραφική επιτυχία μου. Υπήρξα πολύ τυχερός που γνώρισα τον Μιχάλη Καλογεράκη, που είχα τη μοναδική ευκαιρία να βιντεοσκοπήσω τα πειράματά του, την ικανοποίηση που ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό του και τη λάμψη που υπήρχε στο βλέμμα του. Θεωρώ ότι είναι μεγάλη επιτυχία, και τιμή μαζί, που δημοσιοποιώ πρώτος την παραγωγή καθαρού υδρογόνου με τη βοήθεια του ήλιου, χωρίς το ρεύμα της Δ.Ε.Η., χωρίς πανάκριβα φίλτρα. Ελπίζω να μην το μετανοιώσω, αν η εξέλιξη αυτής της δημοσιοποίησης στραφεί εναντίον του πανάξιου Κρητικού ερευνητή…

Δεν ξέρω ποια θα είναι η εξέλιξη και το τέλος αυτής της ιστορίας. Πιστεύω όμως ακράδαντα ότι αν ο Καλογεράκης ζούσε σε μια άλλη χώρα, ιδεατή ίσως, θα μπορούσε να δώσει τέλος στο ενεργειακό πρόβλημα που ταλανίζει τη χώρα αυτή και τον πλανήτη γενικότερα. Θα μπορούσε να δώσει λύση στο πρόβλημα που δημιουργεί πολέμους, κοινωνικές αναταραχές, φτώχεια, εκμετάλλευση, ρύπανση, τρύπα στο όζον της ατμόσφαιρας. Θα μπορούσε να απαντήσει με ηχηρό τρόπο στους κινδυνολόγους και τα μιντιακά παπαγαλάκια τους που διαδίδουν πως αν επιστρέψουμε στο εθνικό μας νόμισμα δεν θα έχουμε συνάλλαγμα να εισάγουμε καύσιμα…

Όνειρα θερινής νυκτός; Θα δείξει…

http://www.youtube.com/watch?v=iehzjEhM1DU

Το σοβιετικό μοντέλο ζει… στην Ελλάδα – ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

Νικήτας Χιωτίνης 

Το σοβιετικό μοντέλο ζει… στην Ελλάδα


Το γεγονός ότι στην Ελλάδα επιβιώνει το τελευταίο στην Ευρώπη σοβιετικό μοντέλο διακυβέρνησης και οργάνωσης του κράτους έχει επανειλημμένως επισημανθεί. Τα τελευταία χρόνια, όμως, στην Ελλάδα το έχουν παρακάνει. Οι πολιτικές εξουσίες όχι μόνο υπερθεματίζουν σε αυτό, εμμένοντας δηλαδή σε μια κεντρική διοίκηση του κράτους που ελέγχει τα πάντα, αποτελούμενη από μια κλειστή πολιτική και οικονομική νομενκλατούρα, αλλά και το λειτουργούν ολοένα και περισσότερο ως κακέκτυπο, καθιστώντας το πρώτα απ’ όλα ολοένα και περισσότερο αυταρχικό και διεφθαρμένο. Γιατί; Μα γιατί έτσι διατηρούνται οι αποικίες. Το νεοελληνικό κράτος, που δημιουργήθηκε ως αποικία, καταβάλλει κατά καιρούς προσπάθειες να αλλάξει τη μοίρα του, αλλά εις μάτην, διαρκώς επανέρχεται στην πρότερη μορφή του. Το σοβιετικό μοντέλο διακυβέρνησης είναι κάτι που θα μπορούσε κάποιος να το ανεχτεί και να το συζητήσει, παρά το ότι απέτυχε ιστορικά, το σημερινό όμως κακέκτυπό του, που θα οδηγήσει μοιραίως την Ελλάδα ή ό,τι έχει απομείνει από αυτήν στην
ιστορική της εξαφάνιση, δεν αντέχεται.

Η Ελλάδα, λοιπόν, από τη γερμανική κατοχή και μετά, εγκατέλειψε τα (πιθανά) προπολεμικά πειράματα ανεξαρτητοποίησής της και ελέγχεται έκτοτε από μια ολιγομελή και στεγανή πολιτική και οικονομική νομενκλατούρα. Η οποία μάλιστα αποτελείται από οικογενειακές «πολιτικές επιχειρήσεις», όπου μόνο τα φυσικά μέλη των οικογενειών αυτών εισέρχονται. Ενίοτε βέβαια και τα υιοθετημένα, λόγω ιδιαίτερων οικονομικών συνθηκών που εξυπηρετούν το σύστημα[i], αλλά και άλλων πιο ιδιαίτερων. Μάλιστα οι οικογενειακές αυτές επιχειρήσεις δεν επηρεάζονται μήτε από τις παλαιότερες κρυφές ή και φανερές συνεργασίες των μελών τους με τους κατακτητές μας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τουναντίον μάλιστα.

Εδώ δεν αναφέρομαι μόνο στη γνωστή οικογένεια πρώην πρωθυπουργού, με πατέρα φυλακισθέντα ως δωσίλογο – που ατυχήσας δεν είχε άλλα παιδιά πρόθυμα να συνεχίσουν την ένδοξη πορεία του (προς τιμή τους), άλλωστε για την καταστροφή της ελληνικής γλώσσας, που αυτός ξεκίνησε, έχουν μεριμνήσει φιλοτίμως και όλοι οι επόμενοι διάδοχοί του – αλλά και σε υπουργούς και σε μεγάλο ποσοστό της υπόλοιπης πολιτικο-οικονομικής ελίτ της χώρας μας. Αναφέρομαι στην «οικονομικο-πολιτική» ελίτ, γιατί καταδήλως οι πολιτικοί βρίσκονται σε αγαστή – έως ταυτίσεως – συνεργασία με την οικονομική ελίτ: κατά κανόνα με ένα δύο βουλευτικές και ιδίως υπουργικές θητείες (παμ)πλουτίζουν, αν δεν συγγενέψουν και ασχοληθούν και αυτοί, από την πλευρά του χρήσιμου πολιτικού, με το μέλλον των (κοινών πλέον) καραβιών τους. Πόσο μάλλον όταν αναλάβουν υπουργεία με θεσμοθετημένα μυστικά κονδύλια, π.χ. το υπουργείο Εξωτερικών ή άλλα με πλούσιες συναλλαγές, π.χ. υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Αν μάλιστα τύχει και «καμιά στραβή», δεν ανησυχούμε, κλείνουμε τη Βουλή και καθαρίζουμε. Άλλωστε για τα μάτια του κόσμου έχουμε προηγουμένως κλείσει και τους απολύτως ψυχοπαθείς στη φυλακή, παριστάνοντας τους αγνούς και τους αδέκαστους.

Ένα πανίσχυρο, λοιπόν, ολιγομελές και στεγανό πολιτικο-οικονομικό σύστημα διαφεντεύει τα πάντα. Πρώτα απ’ όλα, καταπατούν τη συνταγματική επιταγή περί διάκρισης των εξουσιών σε νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική. Έτσι, κατά κανόνα οι βουλευτές είναι αυτοί που γίνονται υπουργοί, σε σημείο να το έχουμε αποδεχτεί σαν αυτονόητο. Πέραν του ότι είναι σαφές πως η νομοθετική είναι διακριτή από την εκτελεστική εξουσία – και άρα όταν υπουργός ψηφίζει νόμους, οι νόμοι αυτοί είναι συνταγματικώς άκυροι – αυτή η παραβίαση του Συντάγματος από τον εκάστοτε πρωθυπουργό οδηγεί σε τραγέλαφους. Ο κάθε βουλευτής δικαιωματικά μπορεί να αναλάβει το οποιοδήποτε υπουργείο και ας είναι άσχετος με το αντικείμενό του (ενίοτε και γενικώς άσχετος – αφήνω κατά μέρος και τον τρόπο με τον οποίον αυτός εξελέγη βουλευτής, π.χ. το γεγονός ότι εξελέγη άνετα βουλευτής τέκνον πολιτικού με μεγάλη εκλογική πελατεία και καταδικασθέντος για υπόθαλψη χασισοκαλλιεργητή) και έτσι γίνεται κατά κανόνα. Ασχέτως αν αυτός ο υπουργός δεν έχει δουλέψει ποτέ του και ποτέ του δεν έχει διοικήσει μήτε περίπτερο. Θα μου πείτε έχει σπουδές, ναι αλλά ξέρετε πόσοι έχουν τις ίδιες σπουδές – μάλιστα περισσότερο ανόθευτες – και επί πλέον επαγγελματική αλλά και ειδικότερη κοινωνική αναγνώριση και καταξίωση; Με ποια κριτήρια άραγε ο εκάστοτε πρωθυπουργός ορίζει υπουργό Παιδείας έναν επικοινωνιολόγο μετρίων σπουδών ή έναν μηχανικό που δεν έχει δουλέψει ποτέ του (της) παρά σαν ορισμένη σε πολιτικές θέσεις από το κόμμα της (ούτε και κατάφερε τόσα χρόνια τώρα να πάρει διδακτορικό), έναν δημοσιογράφο υπουργό Πολιτισμού, έναν βιβλιοπώλη υπουργό Υγείας και Πρόνοιας, έναν μπασκετμπολίστα υπουργό Προστασίας του Πολίτη, έναν δεν ξέρω τι υπουργό Ναυτιλίας, που η μόνη σχέση του με τη ναυτιλία είναι το φουσκωτό του, κ.ο.κ. Έχουμε μάλιστα φτάσει στο σημείο να εκτιμούμε τον υπουργό εκείνον που δεν τα έκανε εμφανώς μπάχαλο, ασχέτως αν απλώς ευνοήθηκε από τις εν πολλοίς διεθνείς συγκυρίες – π.χ. από τη μεγάλη έλευση τουριστών στη χώρα μας, που οφείλονται σε λόγους άσχετους με το υπουργείο Τουρισμού – αλλά και μη όντας πληροφορημένοι για τα τεκταινόμενα πίσω από τα φαινόμενα. Βεβαίως η πραγματική πολιτική εξουσία δεν εμπιστεύεται το καθοριστικό υπουργείο Οικονομικών σε άσχετους με τα οικονομικά και έτσι τον τελευταίο καιρό το υπουργείο αυτό αναλαμβάνουν εξωκοινοβουλευτικοί – κάτι που βάσει του Συντάγματος θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον ο κανόνας. Σημειωτέον πως καταδήλως η πολιτική εξουσία της χώρας μας δεν είναι αυτή που φαίνεται, αλλά ορίζεται και ελέγχεται – τελευταία απροκάλυπτα – από έξωθεν αρχές. Το καταλαβαίνουν οι πάντες αυτό και δείχνουν πως σχεδόν το αποδέχονται, αν κρίνουμε από τα αργυρώνητα ΜΜΕ (π.χ. μία από τις «έγκριτες» εφημερίδες μας, πρόσφατα σε πρωτοσέλιδό της, μας πληροφορούσε πως «η τρόικα είναι ενήμερη» για την απομάκρυνση μεσαίου κρατικού στελέχους, μη εκπλησσόμενη γι’ αυτό και μη διαμαρτυρόμενη για την υπαλληλική ιδιότητα της εγχώριας πολιτικής εξουσίας. Έξωθεν αρχές δηλαδή ορίζουν και το παραμικρό στοιχείο που αφορά τη διακυβέρνησή μας[ii]).

Προξενεί εντύπωση που τον τελευταίο καιρό ο νυν πρωθυπουργός εξαγγέλλει αλλαγή του Συντάγματος, με διάταξη που δεν θα επιτρέπει την υπουργοποίηση βουλευτών. Μα και το ισχύον Σύνταγμα αυτό προβλέπει. Αν πάντως πιστεύει πως αυτό είναι το σωστό, γιατί υπουργοποιεί συλλήβδην τους βουλευτές του και δεν κάνει αυτό που θεωρεί σωστό; Μα γιατί το κομματικό-φεουδαρχικό σύστημα της χώρας μας είναι πανίσχυρο και έτσι πρέπει να παραμείνει. Για την εξυπηρέτηση των αποικιοκρατών μας πρώτα απ’ όλα. Γι’ αυτό και όλο το κράτος ελέγχεται από αυτό.

Από τα (εκτελεστικά) υπουργεία με τους βουλευτές (νομοθέτες) υπουργούς και υφυπουργούς, που ο καθένας φέρνει μαζί του και δεκάδες συμβούλων στο υπουργείο που αναλαμβάνει – σε σημείο απόλυτου ελέγχου του εκτελεστικού αυτού οργάνου – μέχρι τις Διοικήσεις όλων των δημόσιων και ημιδημόσιων Οργανισμών, δηλαδή όλης της κρατικής λειτουργίας. Το ίδιο ισχύει και με την απόλυτα ελεγχόμενη «δικαστική εξουσία», ενίοτε και αυτό απροκάλυπτα.

 

Βεβαίως αυτό το σοβιετικού τύπου σύστημα σε μας εφαρμόζεται, όπως είπαμε, ως κακέκτυπο: η Σοβιετική Ένωση υπήρξε ανεξάρτητη και ισχυρή χώρα, εμείς εδώ είμαστε αποικία και πρέπει να είμαστε εύκολα ελέγξιμοι, ταυτίζοντας το σύστημα αυτό με έξωθεν εξαρτημένες εγχώριες στεγανές πολιτικο-οικονομικές και εν πολλοίς οικογενειακές επιχειρήσεις. Αν μάλιστα με τον έναν ή τον άλλο τρόπο κάτι πάει να αλλάξει, μας επαναφέρουν βιαίως… όπως καλή ώρα τώρα.



[i] Νικήτας Χιωτίνης «Η παντοδυναμία του κομματικού συστήματος», Το Ποντίκι, 14 Μαΐου 2014

[ii] Για όλα τα αναφερόμενα έχω τα απαραίτητα στοιχεία στη διάθεση κάθε ενδιαφερομένου

* Ο Δρ. Νικήτας Χιωτίνης είναι Αρχιτέκτων, Καθηγητής ΤΕΙ, Τμήματος Εσωτερικής Αρχιτεκτονικής και Σχεδιασμού Αντικειμένων

Όλα για το κέρδος των πολυεθνικών – ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

 

 

 

Το Ποντίκι

Όλα για το κέρδος των πολυεθνικών


Εκστρατεία ενημέρωσης πολιτών και φορέων για τη Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων (TTIP), μια συμφωνία που βρίσκεται υπό διαπραγμάτευση μεταξύ ΗΠΑ και Ευρωπαϊκής Ένωσης κάτω από άκρα μυστικότητα, ανέλαβε το Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ και το Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς.

Στόχος είναι να αναδειχθεί το μείζον θέμα που παραμένει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας στη χώρα μας, αν και αφορά το μέλλον των χωρών της Ευρώπης σε όλα τα επίπεδα. Ένα θέμα που έχει προκαλέσει πλείστες αντιδράσεις και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού, με χιλιάδες πολίτες και οργανώσεις να κινητοποιούνται προκειμένου να αποτελέσουν την άλλη πηγή ενημέρωσης για ένα ζήτημα που χτυπάει την καρδιά της δημοκρατίας και τοποθετεί στην κορυφή της πυραμίδας της διακυβέρνησης τις πολυεθνικές.

Όπως επισήμανε η Γερμανίδα δημοσιογράφος Ούρλικε Χέρμαν στο ειδικό σεμινάριο που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα με πρωτοβουλία του Ιδρύματος Ρόζα Λούξεμπουργκ και του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς, η TTIP δεν αφορά την ανάπτυξη, δεν αφορά τη ρύθμιση των εμπορικών σχέσεων μέσα από την κατάργηση δασμών, αλλά την αποθέωση των επενδυτών μέσα από την κατάργηση κανόνων και νόμων που διέπουν όλους τους τομείς, από την ασφάλεια τροφίμων και το περιβάλλον έως τα φάρμακα, τα προσωπικά δεδομένα, την προστασία των επενδυτών. Είναι χαρακτηριστικό ότι επιχειρείται η υιοθέτηση παγκόσμιων προτύπων, με αποτέλεσμα οποιαδήποτε νέα νομοθεσία, πριν φθάσει στο Κοινοβούλιο μιας χώρας, να πρέπει πρώτα να εξετάζεται εάν είναι σύμφωνη με τις επιταγές της TTIP.

Ειδικά για τη χώρα μας, όπως επισήμανε η Ούρλικε Χέρμαν, οι ρήτρες προστασίας των επενδυτών θα αποτελούν το πιο σοβαρό πρόβλημα, αφού επί της ουσίας τα προνόμια των πολυεθνικών θα αποκτήσουν την ισχύ νόμου και οι πολυεθνικές θα μπορούν ανά πάσα στιγμή να σύρουν κράτη στη διεθνή διαιτησία για διαφυγόντα κέρδη στην περίπτωση που τα κράτη ψηφίζουν νόμους για την προστασία της δημόσιας υγείας, του περιβάλλοντος ή του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Για αργό αλλά σταθερό πραξικόπημα που δίνει το δικαίωμα σε μια πολυεθνική να αλλάξει την πορεία των συναλλαγών έκανε λόγο η Ντέμπι Μπάρκερ, διευθύντρια διεθνούς προγράμματος στο Center for Food Safety της Ουάσιγκτον, υπογραμμίζοντας ιδιαίτερα την πρωτοφανή μυστικότητα που διέπει τις διαπραγματεύσεις. Όπως χαρακτηριστικά είπε, σε κάθε συμφωνία τέτοιου είδους μετά την ολοκλήρωση κάθε κύκλου δίνονται στη δημοσιότητα κάποια στοιχεία. Η TTIP είναι η μοναδική συμφωνία που, αν και έχει ολοκληρωθεί ο 5ος κύκλος διαβουλεύσεων, δεν έχει δοθεί τίποτε στη δημοσιότητα. Πρωτοφανές είναι επίσης το γεγονός ότι, αν και περίπου 500-600 σύμβουλοι επιχειρήσεων έχουν πρόσβαση στα κείμενα, δεν έχουν πρόσβαση τα μέλη του Κογκρέσου όπως επίσης οι ευρωβουλευτές ή οι βουλευτές των εθνικών Κοινοβουλίων των κρατών – μελών.

Το Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ, στην προσπάθεια ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης πολιτών και φορέων κυκλοφόρησε και στην ελληνική γλώσσα την ειδική έκδοση του Τζον Χίλαρι, εκτελεστικού διευθυντή της οργάνωσης War on Want, για το τι είναι η συμφωνία ΤΤΙΡ, ποιους τομείς αφορά, ποιους κινδύνους κρύβει αλλά και το κύμα αντίστασης που μεγαλώνει και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού. Το «Π» παρουσιάζει από την ειδική έκδοση τις επισημάνσεις για την απορρύθμιση στον τομέα της ασφάλειας τροφίμων, την απορρύθμιση στον τομέα του περιβάλλοντος και την απειλή για τη δημοκρατία που συνεπάγεται η ειδική ρύθμιση για τις διαφορές επενδυτών – κρατών.

Ασφάλεια τροφίμων

Η κατάργηση των ευρωπαϊκών κανονισμών για την ασφάλεια των τροφίμων αποτελεί προτεραιότητα των επιχειρηματικών λόμπι στις διαπραγματεύσεις για το ΤΤΙΡ. Από τη λίστα τους δεν λείπουν και οι περιορισμοί που αφορούν τους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς (ΓΤΟ), τα φυτοφάρμακα, το βοδινό κρέας με ορμόνες και τις αυξητικές ουσίες. Οι Αμερικανοί παραγωγοί τροφίμων δεν υποχρεούνται να τηρούν τα ίδια πρότυπα για το περιβάλλον και για τη μεταχείριση των ζώων με τους Ευρωπαίους ομολόγους τους, και προσπαθούν εδώ και καιρό να καταργήσουν τους ελέγχους της Ε.Ε. που περιορίζουν την πώληση των προϊόντων τους στις ευρωπαϊκές αγορές.

Από την πρώτη στιγμή, η κυβέρνηση των ΗΠΑ δήλωσε ρητά ότι θα χρησιμοποιήσει τις διαπραγματεύσεις του ΤΤΙΡ για να βάλει στο στόχαστρο τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς που θέτουν φραγμούς στις αμερικανικές εξαγωγές τροφίμων και ειδικά τους κανονισμούς για την ασφάλεια των τροφίμων, τους οποίους υπερασπίστηκαν επί δεκαετίες οι Ευρωπαίοι πολίτες με τους αγώνες τους.

Στο επίκεντρο αυτής της διαμάχης βρίσκεται η χρήση της «αρχής της προφύλαξης» εκ μέρους της Ε.Ε. για τον καθορισμό των προτύπων στον τομέα της ασφάλειας τροφίμων. Δυνάμει αυτής της αρχής, είναι δυνατόν να αποσυρθεί ένα προϊόν από την αγορά αν υπάρχει πιθανότητα να αποτελεί κίνδυνο για την ανθρώπινη υγεία, ακόμη και χωρίς επαρκή επιστημονικά στοιχεία που να επιτρέπουν την πλήρη αξιολόγηση του κινδύνου.

Το κρίσιμο στοιχείο ωστόσο στην αρχή της προφύλαξης είναι ότι μεταφέρει το βάρος της απόδειξης στην εταιρεία που θέλει να κυκλοφορήσει στην αγορά ένα εν δυνάμει επικίνδυνο προϊόν. Αντί, δηλαδή, οι κρατικές αρχές να αποδείξουν ότι το προϊόν είναι επικίνδυνο, υποχρεώνεται η εταιρεία να αποδείξει ότι είναι ασφαλές.

Η αμερικανική κυβέρνηση δεν εφαρμόζει την αρχή της προφύλαξης και τα επιχειρηματικά συμφέροντα έχουν κατορθώσει να επιβάλουν στις ΗΠΑ πρότυπα ασφάλειας τροφίμων πολύ κατώτερα από εκείνα της Ευρώπης. Καθώς όμως η ατζέντα «ρυθμιστικής σύγκλισης» του ΤΤΙΡ έχει στόχο να φέρει τα πρότυπα της Ε.Ε. κοντά σ’ εκείνα των ΗΠΑ, ας δούμε μερικά παραδείγματα ενδεικτικά του κινδύνου:

ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΑ: Περίπου το 70% όλων των μεταποιημένων τροφίμων που πωλούνται στα αμερικανικά σουπερμάρκετ περιέχουν πλέον γενετικά τροποποιημένα συστατικά. Αντιθέτως, λόγω της σθεναρής αντίστασης εκ μέρους των πολιτών, τα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα απουσιάζουν σχεδόν ολοκληρωτικά από τα ευρωπαϊκά σουπερμάρκετ, ενώ τα τρόφιμα που περιέχουν κάποιο γενετικά τροποποιημένο συστατικό πρέπει να φέρουν σαφές διακριτικό σήμα. Οι αμερικανικές εταιρείες βιοτεχνολογίας χρησιμοποιούν το ΤΤΙΡ για να επιτεθούν στους κανονισμούς της Ε.Ε. και η κυβέρνηση των ΗΠΑ προσπαθεί να εξουδετερώσει την πολιτική υποχρεωτικής σήμανσης της Ε.Ε. Η ευρωπαϊκή βιομηχανία βιοτεχνολογίας συνεργάζεται στενά με την αμερικανική για την περαιτέρω εξάπλωση των γενετικά τροποποιημένων οργανισμών στην Ευρώπη μέσω του ΤΤΙΡ.

ΦΥΤΟΦΑΡΜΑΚΑ: Για τους παραγωγούς τροφίμων των ΗΠΑ, το ευρωπαϊκό σύστημα ελέγχου για τη χρήση των φυτοφαρμάκων είναι ένα από τα βασικά πρότυπα προς υποβάθμιση στο πλαίσιο του ΤΤΙΡ. Με τους κανονισμούς του 2009, η αρχή της προφύλαξης τέθηκε στον πυρήνα του ευρωπαϊκού συστήματος για τον έλεγχο των φυτοφαρμάκων προκειμένου να προστατευτεί η ανθρώπινη υγεία και το περιβάλλον.

Ωστόσο, οι κορυφαίοι διαπραγματευτές αποκάλυψαν ότι έχουν ήδη βάλει τους συγκεκριμένους κανονισμούς στην ατζέντα του ΤΤΙΡ: σκοπός τους είναι να προκαλέσουν ακόμη μεγαλύτερη απορρύθμιση απ’ ό,τι με τους κανόνες του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου και να περιορίσουν τους υφιστάμενους ευρωπαϊκούς κανονισμούς στην ελάχιστη δυνατή επιβάρυνση για τις επιχειρήσεις.

Νέες αλλαγές στις δικλίδες ασφαλείας της Ε.Ε. για ενδοκρινικούς διαταράκτες (χημικά που αποδεδειγμένα διαταράσσουν το ορμονικό σύστημα του ανθρώπου) θέτουν ανώτατα επιτρεπτά επίπεδα μόλυνσης που μπλοκάρουν το 40% όλων των εξαγωγών τροφίμων των ΗΠΑ στην Ευρώπη. Τα αμερικανικά βιομηχανικά λόμπι επιδιώκουν να χρησιμοποιήσουν το ΤΤΙΡ για να καταργήσουν αυτές τις δικλίδες ασφαλείας.

ΟΡΜΟΝΕΣ, ΚΟΤΟΠΟΥΛΑ ΜΕ ΧΛΩΡΙΟ: Πάνω από το 90% του βοδινού κρέατος στις ΗΠΑ παράγεται με τη χρήση βόειων αυξητικών ορμονών, οι οποίες έχουν συνδεθεί με διάφορα είδη καρκίνων στον άνθρωπο. Οι περιορισμοί της Ε.Ε. στην εισαγωγή τέτοιου κρέατος υπάρχουν από το 1988. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει ήδη αμφισβητήσει αυτούς τους περιορισμούς στον ΠΟΕ και τα επιχειρηματικά λόμπι ζητούν την άρση τους μέσω του ΤΤΙΡ χαρακτηρίζοντάς τους «περιττούς» φραγμούς για τις εμπορικές συναλλαγές.

Στις ΗΠΑ οι παραγωγοί κοτόπουλου και γαλοπούλας επεξεργάζονται τακτικά με χλώριο τα σφάγια των πουλερικών προτού τα πουλήσουν στους καταναλωτές – μια πρακτική απαγορευμένη από το 1997 στην Ε.Ε. Και πάλι, η κυβέρνηση των ΗΠΑ εναντιώθηκε σε αυτήν την απαγόρευση μέσω του ΠΟΕ, και οι αμερικανικές εταιρείες ζητούν τώρα την άρση της μέσω του ΤΤΙΡ. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προσπάθησε στο παρελθόν να άρει την απαγόρευση, αλλά σταμάτησε όταν βρέθηκε αντιμέτωπη με την αντίσταση που προέβαλαν κτηνίατροι και ευρωβουλευτές.

Περιβάλλον

Το απορρυθμιστικό πρόγραμμα του ΤΤΙΡ απειλεί αρκετούς σημαντικούς περιβαλλοντικούς κανονισμούς. Οι απαιτήσεις αειφορίας της Ευρωπαϊκής Οδηγίας για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας μπήκαν στο στόχαστρο των Αμερικανών παραγωγών αγροκαυσίμων, οι οποίοι επιθυμούν διακαώς να «εναρμονίσουν» τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς με τα χαμηλότερα πρότυπα των ΗΠΑ. Η αμερικανική κυβέρνηση χρησιμοποιεί επίσης το ΤΤΙΡ για να αποδυναμώσει την Ευρωπαϊκή Οδηγία για την Ποιότητα των Καυσίμων: σκοπός της είναι να διευκολύνει τα αμερικανικά διυλιστήρια να εξάγουν στην Ευρώπη καναδικό πετρέλαιο που εξορύσσεται από κοιτάσματα ασφαλτούχας άμμου, με ολέθριες συνέπειες για το περιβάλλον. Επιπλέον, η εφαρμογή του ΤΤΙΡ θα ανοίξει την πόρτα στις μαζικές εξαγωγές σχιστολιθικού φυσικού αερίου από τις ΗΠΑ στην Ευρώπη, οδηγώντας στην επέκταση της υδραυλικής ρωγμάτωσης (γνωστής ως «fracking») στις ΗΠΑ και δίνοντας παράλληλα τη δυνατότητα στις αμερικανικές εταιρείες να κινηθούν ενάντια σε ευρωπαϊκές χώρες που έχουν απαγορεύσει αυτήν την τεχνική – ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που η αμερικανική εταιρεία ενέργειας Lone Pine Resources χρησιμοποιεί τώρα τους κανόνες της NAFTA για να προσφύγει κατά της κυβέρνησης του Καναδά με αφορμή την απόφαση του Κεμπέκ να απαγορεύσει προσωρινά τις εργασίες υδραυλικής ρωγμάτωσης.

Υπόκλιση στον επενδυτή

Η μεγαλύτερη ίσως απειλή του ΤΤΙΡ είναι ότι επιδιώκει να δώσει στις υπερεθνικές επιχειρήσεις την εξουσία να προσφεύγουν κατά συγκεκριμένων χωρών για ζημιές τις οποίες υπέστησαν κατόπιν αποφάσεων δημόσιας πολιτικής. Η πρόβλεψη για ένα σύστημα Επίλυσης Διαφορών Επενδυτή – Κράτους (Investor – State Dispute Settlement, ISDS) έχει πρωτοφανείς επιπτώσεις διότι αποδίδει στο υπερεθνικό κεφάλαιο νομική υπόσταση ισοδύναμη με εκείνη του έθνους – κράτους. Έτσι, στο πλαίσιο του ΤΤΙΡ, οι αμερικανικές και ευρωπαϊκές επιχειρήσεις αποκτούν τη δυνατότητα να αμφισβητούν τις δημοκρατικές αποφάσεις κυρίαρχων κρατών και να διεκδικούν αποζημίωση όταν αυτές οι αποφάσεις επηρεάζουν αρνητικά τα κέρδη τους.

Οι ΗΠΑ επέμειναν να συμπεριληφθεί το ISDS σε όλες σχεδόν τις διμερείς συνθήκες επενδύσεων που έχουν υπογράψει μέχρι στιγμής, και μόνο η Αυστραλία κατόρθωσε να εξασφαλίσει την εξαίρεσή της από τον κανόνα. Με το σύστημα ISDS, οι εταιρείες έχουν τη δυνατότητα να καταθέτουν αγωγές για αποζημιώσεις κατά της χώρας υποδοχής, ακόμα και αν δεν έχουν συνάψει σύμβαση με την κυβέρνησή της.

Επιπλέον, επιτρέπεται στους επενδυτές να παρακάμπτουν τα τοπικά δικαστήρια και να καταθέτουν τις αγωγές τους απευθείας σε διεθνή διαιτητικά δικαστήρια, παραβιάζοντας τη συνήθη απαίτηση εξάντλησης των τοπικών ένδικων μέσων πριν από την προσφυγή σε διεθνή όργανα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι εγχώριες εταιρείες «μεταμφιέστηκαν» σε ξένους επενδυτές προκειμένου να επωφεληθούν των προνομίων του ISDS και να κινήσουν διαδικασία διαιτησίας ενάντια στη δική τους κυβέρνηση.

Τα διαιτητικά δικαστήρια αυτά καθαυτά λίγο διαφέρουν από δικαστήρια – παρωδία. Οι δικαστές δεν είναι μόνιμοι δημόσιοι λειτουργοί, όπως στα εθνικά δικαστικά συστήματα, αλλά μια μικρή κλίκα δικηγόρων εταιρικού δικαίου, οι οποίοι διορίζονται κατά περίπτωση και έχουν ίδιο συμφέρον να αποφανθούν υπέρ των επιχειρήσεων.

Θέλει η πουτ@ν@ να κρυφτεί και ο Τόμσεν δεν την αφήνει – ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

Θέλει η πουτ@ν@ να κρυφτεί και ο Τόμσεν δεν την αφήνει

 
Ο κατακρεουργισμός των μισθών και των συντάξεων είναι μια ανάσα από το να γίνει πραγματικότητα…

Τα τζιμάνια της Κυβέρνησης προσπαθούν να το κρατήσουν κρυφό έως και την τελευταία στιγμή αλλά η ρημαδοτρόικα δεν τους αφήνει να  αγιάσουν με τα success story τους και τα πλεονάσματα, ώστε να κάνουν την δουλειά τους με την ησυχία τους και όπως αυτοί ξέρουν!!!

Βγήκε ο εξυπνάκιας ο Τόμσεν στο Κυριακάτικό φύλλο του Έθνους και άνοιξε τεχνηέντως το θέμα λέγοντας χαρακτηριστικά:  «Υποστηρίζουμε την επιθυμία των Αρχών να αποφευχθούν οριζόντιες περικοπές στους μισθούς και τις συντάξεις»… Δηλαδή ο άνθρωπος είπε  με λίγα λόγια ότι  ναι μεν δεν συζητάνε για  « οριζόντιες περικοπές αλλά, για περικοπές γενικώς…

Έβαλε τα πράγματα στη θέση τους ο άνθρωπος αποφεύγοντας βέβαια να πει και το τι ακριβώς συζητάνε πίσω από τις κλειστές τις πόρτες… όταν οι φωστήρες της Κυβέρνησης μην θέλοντας να πατάξουν την φοροδιαφυγή κατευθύνουν τους δανειστές στο μονόδρομο της Εθνικής σύνταξης των 300 ευρώ, από τις αρχές του 2015, η οποία έχει κολλήσει σαν τσίχλα στο μυαλό τους, ώστε να αποφύγουν τις πιέσεις για τα θέματα της φοροδιαφυγής!!!

Μάλιστα επιμένουν ότι ο ολοένα αυξανόμενος αριθμός των συνταξιούχων στην χώρα μας επιτάσσει  τη μείωση των συντάξεων «ώστε να λαμβάνουν όλοι από κάτι».

Τα παλικάρια αγωνίζονται για τη σωτηρία…Την δική τους όμως!!! Εμείς είμαστε δευτεράτζα, αναλώσιμοι…