Βάλσαμο για όλες τις αισθήσεις, Πεζοπορία στην Πελοπόννησο › diablog.eu

Πεζή περιήγηση στην Πελοπόννησο

Το ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4 στην Πελοπόννησο: Η Ντόρις Βίλερ μας αφήνει να ταξιδέψουμε μαζί της και περιγράφει ένα ιδιαίτερα όμορφο τμήμα του μονοπατιού. Σε δώδεκα ημέρες διανύει 180 χιλιόμετρα και φτάνει σε υψόμετρο μέχρι 1700 μέτρα από το Διακοφτό μέχρι την Καλαμάτα. Μας περιμένουν ιδιαίτερες εμπειρίες στη φύση, ωραία καταλύματα και γαστρονομικές εκπλήξεις … Περισσότερες πληροφορίες για την Ντόρις Βίλερ θα βρείτε εδώ.

2015_Mai_GR_b_E4Wandern_Tag9_TripolisPsiliVrisi_AgiosPetros_UnserGepaeck_20150514_0551

Το ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4 στην Πελοπόννησο, ©Doris Wieler

Είμαστε έξι και ξεκινάμε στο Διακοφτό, στη βόρεια ακτή της Πελοποννήσου μεταξύ Κορίνθου και Πάτρας. 12 ημέρες και 180 χιλιόμετρα αργότερα –έχοντας πατήσει μόνο λίγο σε άσφαλτο, περνώντας βουνά και λαγκάδια, υπερνικώντας ανηφόρες και κατηφόρες, κινούμενοι μεταξύ 0 και 1700 μέτρων υψομετρικής διαφοράς– ο χρόνος της πεζοπορίας πέρασε ασύλληπτα γρήγορα.

Οι πρώτες ημέρες είναι ασυνήθιστα ζεστές, ακόμη και σε υψόμετρο χιλίων μέτρων το θερμόμετρο δείχνει 30 βαθμούς. Αργότερα η θερμοκρασία υποχωρεί ευχάριστα. Μόνο το κολατσιό μας στο υψηλότερο σημείο της διαδρομής, στην οροσειρά του Μαίναλου, αναγκαζόμαστε να το συντομεύσουμε λόγω των παγωμένων ανέμων και της θερμοκρασίας που με το ζόρι είναι πάνω από το μηδέν.

2015_Mai_GR_b_E4Wandern_Tag5_DaraVytina_Mohnblumenfeld_20150510_0887

Το ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4 στην Πελοπόννησο, ©Doris Wieler

Η διαδρομή είναι ευκολόβρετη χάρη στην καλή σήμανση. Όπου κάποια φορά δεν μπορούμε να εντοπίσουμε τα συνήθως πολυάριθμα σήματα, μας βοηθούν οι συντεταγμένες του GPS που παρέχει ο Rolf Roost στην εξαιρετική του ιστοσελίδα. Έτσι η αναζήτηση της διαδρομής δεν μεταβάλλεται σε περιπέτεια. Μπορούμε να χαλαρώσουμε και να αφεθούμε στην πολυμορφία του τοπίου. Να παρατηρήσουμε γοητευμένοι τα λουλούδια. Να εισπνεύσουμε τις έντονες μυρωδιές των αγριοβοτάνων. Να απολαύσουμε πληθωρικά την απεριόριστη θέα. Να δούμε τον κόσμο πανοραμικά αφ’ υψηλού. Σαν να είμαστε εν πτήσει.

2015_Mai_GR_b_E4Wandern_Tag7_VytinaLevidiKapsia_Schmetterling_20150512_0795

Το ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4 στην Πελοπόννησο, ©Doris Wieler

Φέτος είμαι ακόμα πιο ανήσυχος απ’ ό,τι την προηγούμενη φορά πριν από δύο χρόνια. Πώς θα μας αντιμετωπίσουν ως Γερμανούς; Η καγκελάριος και ο υπουργός οικονομικών διαδραματίζουν για την ώρα καθοριστικό ρόλο στην αντιμετώπιση της ελληνικής κρίσης χρέους. Σκιρτώ κάθε φορά που μας ρωτούν από πού είμαστε. Ένα συναίσθημα που ευτυχώς μεταβάλλεται γρήγορα σε ευφορία. Δεν αισθανόμαστε καταφρονημένοι. Η Άνγκελα Μέρκελ και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε σχολιάζονται αυθόρμητα με κάποια ζωηρή παρατήρηση. Αλλά και οι ντόπιοι πολιτικοί δεν μένουν ασχολίαστοι. Κατά τα άλλα η συζήτηση στρέφεται γύρω από την προσωπική κατάσταση του καθενός. Αδιέξοδο. Ψυχική παραίτηση. Ανεργία των νέων. Μετανάστευση. Αυτά είναι τα θέματα.

2015_Mai_GR_b_E4Wandern_Tag12_KaryesSellasia_TavernaKaterina_Vresthena_20150517_0324

Το ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4 στην Πελοπόννησ, ©Doris Wieler

Μιλάμε κυρίως με όσους μας ταΐζουν και μας κοιμίζουν. Μια πολλαπλή εργασιακή απασχόληση για να τα φέρουν βόλτα δεν είναι σπάνια. Και παρ’ όλ’ αυτά μας αντιμετωπίζουν με πολύ ζεστασιά, γενναιοδωρία, ανοιχτό πνεύμα. Όλα αυτά συνοψίζονται θαυμάσια με την ελληνική λέξη «φιλοξενία» – φίλοι και ξένοι μονιασμένοι. Μας περιποιούνται συνέχεια. Μας φιλεύουν καφέ, μας στρογγυλεύουν τον λογαριασμό στο εστιατόριο, οι μαγαζάτορες έρχονται για κουβεντούλα κοντά μας. Μας τριγυρίζει η υποψία ότι είμαστε μέρος της ταινίας «Ζωντανή μετάδοση: The Truman Show», μέρος ενός σκηνοθετημένου θεάματος σε έναν φανταστικό κόσμο.

2015_Mai_GR_b_E4Wandern_Tag10_AgiosPetros_Karyes_RoteBeeteSalat_20150515_0540

Το ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4 στην Πελοπόννησο, ©Doris Wieler

Πολλές φορές μας προτρέπουν –όπως συνέβαινε παλιά– να μπούμε στην κουζίνα, να ρίξουμε μια ματιά στις κατσαρόλες. Για παράδειγμα στο Εστιατόριο του Κώστα στο Διακοφτό ή στο Εστιατόριον το Εθνικόν στην Πλατεία Αγίου Βασιλείου στην Τρίπολη. Θαυμάσια. Τα μαγειρευτά φαγητά. Η καρδιά μας ευφραίνεται. Πεινασμένοι όπως είμαστε από την πεζοπορία η προσμονή του φαγητού υπερβαίνει κάθε όριο. Και ο αριθμός βέβαια των εδεσμάτων που παραγγέλνουμε. Λαχανικά όλων των ειδών. Ολόκληρα. Γεμιστά με ρύζι ή κιμά. Σε συνδυασμό – μαγειρευτά με αρνί, μοσχάρι, χοιρινό, κατσίκι ή κουνέλι. Εξευγενισμένα με μπαχαρικά.

2015_Mai_GR_b_E4Wandern_Tag9_TripolisPsiliVrisi_AgiosPetros_weitblick_20150514_0624

Το ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4 στην Πελοπόννησο, ©Doris Wieler

Ας τα πάρουμε όμως με στη σειρά… Έχοντας τα δρομολόγια του οδοντωτού στην τσέπη, αρχίζουμε το πρώτο μέρος της οδοιπορίας μας στο Διακοφτό. Μοιραζόμαστε τις σιδηροτροχιές και τους κάθετους στρωτήρες με το τρένο. Τις καθημερινές η πεζοπορία είναι χαλαρή, δεν είναι ανάγκη να κατεβαίνουμε συνέχεια από τις γραμμές όταν πλησιάζει ο συρμός. Κυκλοφορούν μόνο λίγα τρένα. Μέσα στη λαύρα ο βηματισμός από στρωτήρα σε στρωτήρα είναι κουραστικός . Παρ’ όλ’ αυτά: είμαστε πολύ περισσότερο από μόνο ευχαριστημένοι. Μοναξιά. Μια διαδρομή όλο στροφές και εναλλαγή. Κατάφυτες βραχώδεις πλαγιές.

Πλούσια ανθοφορία της φύσης. Ευχάριστο αεράκι μέσα στις σήραγγες. Η βουή του νερού στο φαράγγι του Βουραϊκού. Μικροί καταρράκτες προσφέρουν μια σύντομη αναψυχή. Και στο τέλος της διαδρομής μας περιμένει στον σταθμό της Ζαχλωρούς ένα κεντράκι με σκιερά δέντρα. Για πρώτη μέρα μας αρκούν ως εισαγωγή τα σημερινά 13 χιλιόμετρα. Το δεύτερο μέρος της διαδρομής το απολαμβάνουμε πάνω στο τρένο μέχρι τα Καλάβρυτα. Ανοίγει μπροστά μας η κοιλάδα. Φτάσαμε σε υψόμετρο 750 μέτρων.

2015_Mai_GR_b_E4Wandern_Tag9_TripolisPsiliVrisi_AgiosPetros_Pinienfrucht_20150514_0571

Το ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4 στην Πελοπόννησο, ©Doris Wieler

Η φύση και οι άνθρωποι τραβούν τόσο πολύ το ενδιαφέρον μας, ώστε δεν νοιαζόμαστε για τις ιστορικές και πολιτιστικές μαρτυρίες της διαδρομής. Όχι όμως στα Καλάβρυτα:

Η πόλη και η γύρω περιοχή ήταν σκηνικό πολλών αψιμαχιών μεταξύ Ελλήνων ανταρτών και Γερμανών στρατιωτών κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Κατέληξαν στην εκτέλεση σχεδόν του συνόλου του ανδρικού πληθυσμού των Καλαβρύτων στις 13 Οκτωβρίου 1943. Τα γυναικόπαιδα μπόρεσαν να αποδράσουν την τελευταία στιγμή από το πυρπολημένο σχολείο, όπου τα είχαν κλείσει οι Γερμανοί. Μέχρι σήμερα ζητούνται αποζημιώσεις από το γερμανικό κράτος. Υπάρχει μουσείο στο πρώην σχολείο των Καλαβρύτων. Και μνημείο στον χώρο των εκτελέσεων. Σε φωτεινούς τοίχους από μπετόν είναι γραμμένα τα ονόματα των θυμάτων. Η μικρή ηλικία πολλών δολοφονημένων αναστατώνει. Και μας αφήνει άφωνους.

2015_Mai_GR_b_E4Wandern_Tag11_Karyes_Stalltor_Architektur_20150516_0412

Το ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4 στην Πελοπόννησο, ©Doris Wieler

Τη δεύτερη μέρα της πεζοπορίας ο ήλιος μας κτυπά πάλι ανελέητα. Μπροστά από το ξενοδοχείο-εστιατόριο Ο Σπέρχος στους Άνω Λουσούς μας υποδέχεται μια σκεπαστή βεράντα με ευχάριστη δροσιά. Χαιρόμαστε σαν τα παιδιά όταν απροσδόκητα βλέπουμε ότι σερβίρονται καφέδες και γλυκά.

Στην είσοδο του Πλανητέρου συναντάμε μια κυρία με τον εγγονό της. Οι δύο τους κλείνουν στα γρήγορα μια διανυκτέρευση για εμάς στον ξενώνα Μπελένη, χαμηλά στην κοιλάδα, στην πηγή του ποταμού Αροάνιου. Είναι δίπλα σε ένα μαγεμένο πλατανόδασος. Σε χρόνο μηδέν ετοιμάζουν 3 διαμερίσματα και φωνάζουν αποκλειστικά για μας τον σεφ του γειτονικού εστιατορίου Η Πηγή.

Τον είχαμε ήδη συναντήσει τις προάλλες ως φύλακα του εθνικού πάρκου. Μας ετοιμάζει νοστιμότατες, λαχταριστά φρέσκιες πέστροφες. Μια τοπική σπεσιαλιτέ.

2015_Mai_GR_b_E4Wandern_Tag6_AuszeitVytina_Bohnen_20150511_0842

Το ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4 στην Πελοπόννησο, ©Doris Wieler

Η τρίτη μας διαδρομή καταλήγει στα Κρινόφυτα. Ανοιχτό είναι μόνο το καφενείο της κυρα-Παρασκευής που έχει περάσει τα 80. Ο άντρας της πέθανε πριν από λίγες βδομάδες. Όπως συνηθίζεται στην ελληνορθόδοξη Εκκλησία στα σαραντάμερα καταφτάνουν οι συγγενείς. Ανάμεσά τους και η εγγονή. Ο ανοιχτός και ευχάριστός της τρόπος θυμίζουν τη γιαγιά της. Βοηθάει στη διερμηνεία. Στο καφενείο κάθονται διάσπαρτα μερικοί ηλικιωμένοι που παραμένουν ακόμα στο χωριό. Στη μέση του δωματίου ελίσσεται το μπουρί της σόμπας. Κυριαρχεί η υπνηλία του απομεσήμερου.

2015_Mai_GR_b_E4Wandern_Tag4_KrinofitaLadonasQuellePagrati_Klitoria_HotelMountHelmos_20150509_1069

Το ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4 στην Πελοπόννησο, ©Doris Wieler

Τα Κρινόφυτα δεν έχουν πανδοχείο. Αποφασίζουμε να μείνουμε στο ξενοδοχείο Χελμόςστην Κλειτορία. Δύο ταξί, που τα παραγγέλνει η ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου, μας πάνε εκεί. Μια βουτιά στην άνετη πισίνα των 25 μέτρων χαλαρώνει το κουρασμένο μας σαρκίο στο τέλος της ημέρας.

Αυθόρμητα προκύπτει το επόμενο πρωί στο πρωινό η δυνατότητα να περάσουμε άλλη μια νύχτα στο ίδιο ξενοδοχείο. Έτσι τα σακίδιά μας δεν το κουνούν ρούπι. Θα κινηθούμε λοιπόν με ελαφρές αποσκευές, μαζί μας κυρίως άφθονο νερό. Με το ταξί επιστρέφουμε εκεί που είχαμε καταλήξει χθες, στα Κρινόφυτα. Μια καταιγίδα φέρνει το πρόωρο τέλος της σημερινής μας διαδρομής στην πηγή του Λάδωνα. Περιμένοντας τα ταξί βρίσκουμε καταφύγιο στο τοπικό τυροκομείο. Τύχη μεγάλη. Προστατευμένοι από τη κατακλυσμιαία βροχή περνάμε την ώρα μας όχι γλυκά, αλλά αλμυρά με φρέσκια φέτα.

2015_Mai_GR_b_E4Wandern_Tag12_KaryesSellasia_GinsterImAbendlicht_20150517_0368

Το ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4 στην Πελοπόννησο, ©Doris Wieler

Το βράδυ της πέμπτης μας διαδρομής οι δυο σοφέρ μάς πάνε μια τελευταία φορά στην διασταύρωση προς το Πράσινο επί της κεντρικής οδού Καλαβρύτων-Τρίπολης.

Πηγαίνουν μάλιστα και τις αποσκευές μας στο επόμενο κατάλυμα, τον ξενώνα Σινόηστη Βυτίνα. Η σημερινή διαδρομή είναι αρκετά άνετη, ανηφορίζει ήπια. Κουραστικό είναι το περπάτημα κυρίως στα ασφαλτοστρωμένα μονοπάτια. Μας το ξεπληρώνει όμως πολλαπλά μια εύφορη πεδιάδα. Γη στο καφετί της σκουριάς και λαμπερά βαθυκόκκινα λιβάδια της παπαρούνας. Κρυμμένα στο νερό φυτρώνουν κίτρινα κρίνα. Κελαηδούν τ’ αηδόνια. Διάλειμμα στο καφενείο της Καμενίτσας. Ένας Ελληνοκαναδός απολαμβάνει την κουβεντούλα με τους συνοδοιπόρους μας, ένα γερμανο-αμερικανικό ζευγάρι που ζει στη Χαβάη. Στο χωριό είναι εμφανώς πεντακάθαρο. Παντού υπάρχουν πινακίδες που προτρέπουν να διατηρηθεί το περιβάλλον καθαρό.

2015_Mai_GR_b_E4Wandern_Tag10_AgiosPetros_Karyes_Schildkroete_20150515_0450

Το ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4 στην Πελοπόννησο, ©Doris Wieler

Κάθε οικισμός έχει μια κεντρική πλατεία όπου σφύζει λίγο-πολύ η ζωή. Η πλατεία της Νυμφασίας είναι με τα δύο της ανοικτά κέντρα τόσο φιλόξενη, που κάνουμε στάση για καφέ, παρόλο που ο προορισμός μας, η Βυτίνα, απέχει πια μόλις 3 χιλιόμετρα.

Αυτή η ορεινή κωμόπολη βρίσκεται στο κέντρο της βόρειας Αρκαδίας στα 1000 μέτρα υψόμετρο και είναι σχετικά τουριστική. Στο εν μέρει πεζοδρομημένο κέντρο υπάρχουν πολλά ανακαινισμένα ή νεόδμητα λιθόκτιστα σπίτια. Πολλά καταστήματα προσφέρουν τοπικά προϊόντα. Μέλι, καρύδια, τσάι του βουνού, βότανα, ακόμα και ξύλινα σκαλιστά. Σκοπεύουν στους κατοίκους της πόλης. Πούλμαν ολόκληρα με ημερήσιους εκδρομείς καταφτάνουν τα Σαββατοκύριακα για μια μικρή στάση στη Νυμφασία και πλημμυρίζουν τα πολυάριθμα κέντρα. Κατά τα άλλα είναι κι εδώ ήσυχα. Όπως όλα τα ορεινά μέρη πάσχει και η Βυτίνα από τη μετανάστευση. Σύμφωνα με στοιχεία της Βικιπαίδειας ο πληθυσμός συρρικνώθηκε μεταξύ του 2001 και του 2012 κατά ένα τρίτο, από σχεδόν 1000 κατοίκους στους 670 περίπου. Πέρα από το τουριστικό κέντρο πολλά σπίτια παρακμάζουν.

2015_Mai_GR_b_E4Wandern_Tag5_DaraVytina_Vytina_Balkon_20150510_1008

Το ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4 στην Πελοπόννησο, ©Doris Wieler

Αποτελεί κυρίως χιονοδρομικό κέντρο. Από εδώ είναι κοντά οι αναβατήρες του σκι του Μαίναλου που βρίσκονται σε υψόμετρο 1600 και 1900 μέτρων.

Τα στοιχεία της φύσης προβλέπουν μέσω μιας –στην περίπτωση αυτή– αξιόπιστης app έντονες βροχές και καταιγίδες για το επόμενο απόγευμα. Καλά κάνουμε και αποφασίζουμε να πάρουμε ρεπό και αλλάζουμε για τη δεύτερη διανυκτέρευση τον ξενώνα μας. Βροχές και καταιγίδες ενσκήπτουν ακριβώς όπως ανακοινώθηκε. Στο μεταξύ ξεκουραζόμαστε στα άνετα δωμάτια μας στο Αρχοντικό Νικολοπούλου.

2015_Mai_GR_E4Wandern_Tag6_AuszeitVytina_LoukoumadesMeMeli_20150511_0846

Το ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4 στην Πελοπόννησο, ©Doris Wieler

Τώρα έχουμε χρόνο για έναν εκτενή περίπατο στη Βυτίνα. Και για μιαν ανάπαυλα στο κέντρο Λουκουμάδες με μέλι, όπου απολαμβάνουμε τη λιχουδιά αυτή – τηγανητές μπαλίτσες ζύμης με μέλι και κανέλα. Και για να τιμήσουμε τη δεύτερη βραδιά το πολύ άξιο εστιατόριο Το Κουτούκι του Γιάννη. Το φαγητό είναι πεντονόστιμο και – κανείς δεν καπνίζει. Παρά το γεγονός ότι στην Ελλάδα ισχύει ο ανάλογος νόμος, δεν λαμβάνεται συχνά υπόψη.

Είμαστε τόσο ευτυχείς για τη νέα δρομολόγηση του έκτης διαδρομής μέσα από το Μαίναλο! Αντί για άσφαλτο συναντάμε εκπληκτικές, μυστηριώδεις διαδρομές και μονοπάτια. Πυκνά φυλλοβόλα και αειθαλή δάση. Τελεμένα αιγοπρόβατα γίνονται βορά των κοράκων. Βρύα. Λειχήνες. Φωτεινά, πορτοκαλόχροα μανιτάρια. Ορχιδέες. Ξέφωτα. Καταπράσινα λιβάδια. Σκοτεινά δάση με ελάχιστες ανακλάσεις φωτός. Μοναξιά. Σιωπή. Στα 1700 μέτρα, στο ψηλότερο σημείο της διαδρομής μας, σταματάμε για λίγο και γινόμαστε έρμαιο των παγωμένων ανέμων. Γυμνές κορυφές. Ουλές του χιονοδρομικού τουρισμού. Λοφάκια αλμάτων για τους ορεινούς ποδηλάτες του τοπικού συλλόγου της Τρίπολης.

2015_Mai_GR_E4Wandern_Tag4_KrinofitaLadonasQuellePagrati_Blumen_20150509_1047

Το ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4 στην Πελοπόννησο, ©Doris Wieler

Εξαντλημένοι φτάνουμε το απόγευμα στον Καρδαρά. Είναι μάλλον μόνο ένα χιονοδρομικό κέντρο. Ούτε ανοιχτό ξενώνα βρίσκουμε, μήτε κάποια δυνατότητα να πιούμε έναν καφέ. Στα τελευταία χιλιόμετρα της ασφάλτου σερνόμαστε πάνω στον κεντρικό δρόμο, και είμαστε τρισευτυχισμένοι όταν βρίσκουμε κάτι σαν σταθμό εξυπηρέτησης αυτοκινητοδρόμου, το Σαλέ Μαίναλον. Το έχουμε σχεδόν αποκλειστικά για μας. Ένα γιγαντιαίο εστιατόριο, σχεδιασμένο για υπεραστικά λεωφορεία. Έχει καλό καφέ, ρυζόγαλο με κανέλα και προσφέρει τη δυνατότητα αγοράς τοπικών προϊόντων. Ζυμαρικά, τυρί, χαλβάς, βότανα, μέλι … Αντιστεκόμαστε στους πλείστους πειρασμούς και φεύγουμε με αναλλοίωτα ανάλαφρα σακίδια. Παίρνουμε ταξί για την κωμόπολη Λεβίδι. Με οδηγό τον Αυστραλό. Τον λένε έτσι γιατί κάποτε ζούσε εκεί. Ανεκτίμητη παραμένει η αξία των τηλεφωνικών αριθμών κλήσης ταξί που είναι καταχωρημένοι στην ιστοσελίδα του Ε4.

2015_Mai_GR_b_E4Wandern_Tag7_VytinaLevidiKapsia_Levidi_20150512_0823

Το ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4 στην Πελοπόννησο, ©Doris Wieler

Επιπλέον γλιτώνουμε και την αναζήτηση διαμονής. Στο Λεβίδι ξεμπαρκάρουμε μπροστά στο ξενοδοχείο Άρτεμις. Τέλεια έκπληξη για την ξενοδόχο που μας υποδέχεται ωστόσο θερμά σαν να μας περίμενε. Παρόλο που τον καιρό αυτό ανακαινίζει την αίθουσα πρωινού και το σαλόνι. Όντας σε άγνοια της αναστάτωσης καταλύουμε σε τεράστια, πολυτελή δωμάτια, σαν διαμερίσματα. Όταν ανοίγουμε τα παντζούρια και βγαίνουμε στο μπαλκόνι που κρέμεται πάνω από τον γκρεμό, μένουμε άφωνοι. Μπροστά μας ανοίγεται ένα ανυπέρβλητο πανόραμα 180 μοιρών προς την πόλη, την εύφορη πεδιάδα που την οριοθετεί – και τα βουνά. Από την πλευρά της εισόδου του ξενοδοχείου ούτε μπορεί να το φανταστεί κανείς. Είναι να κάθεσαι, να αγναντεύεις και να θαυμάζεις αιώνια… Πόσο θα ήθελα να παρατείνω την παραμονή μας για μέρες.

Παρ’ όλα αυτά, αναχωρούμε με τα πόδια την επόμενη μέρα από τα Κάψια. Μέχρι την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου το έδαφος είναι ελαφρά ανηφορικό, μέσα από λουλουδιασμένα λιβάδια, κάτι θάμνους και λίγα δέντρα. Όλο νέες προοπτικές της πάντα υπέροχης και απεριόριστης θέας. Κι εδώ το ίδιο όπως και στην ως τώρα διαδρομή: ψυχή πουθενά, εκτός από κάποιον βοσκό εδώ και εκεί με αιγοπρόβατα και τσοπανόσκυλα.

2015_Mai_GR_b_E4Wandern_Tag5_DaraVytina_Bienenstoecke_20150510_0910

Το ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4 στην Πελοπόννησο, ©Doris Wieler

Με ανησυχεί κάπως η σκέψη ότι η σημερινή διαδρομή μας θα καταλήξει σε πόλη. Μέσα στη μοναξιά φτάνουμε ξαφνικά στην Τρίπολη, που είναι μια ζωντανή φοιτητούπολη. Πεζόδρομοι, καταστήματα, ένας εντυπωσιακός αριθμός αρτοπωλείων. Περνάμε τη νύχτα στο παραδοσιακό ξενοδοχείο Ανακτορικόν στο ήπιας κυκλοφορίας κέντρο της πόλης. Απέριττα δωμάτια, ωραία αίθουσα πρωινού, καλό πρωινό. Οι ανησυχίες μας αποδεικνύονται αβάσιμες. Ακόμη κι αυτή η πόλη δεν είναι θορυβώδης.

Όπως μας συνιστάται, πάμε για την όγδοη διαδρομή μας με ταξί στην Ψιλή Βρύση. Μια κυρία που μιλά άπταιστα αγγλικά –εργάζεται στο κτήμα της– χαίρεται για την απροσδόκητη εναλλαγή, πιάνουμε κουβεντούλα και μας δείχνει τη σωστή αφετηρία της διαδρομής. Μας υποδέχονται αχνοπράσινα φύλλα καστανιάς και ανθοφορεμένα πεύκα. Στις κερασιές κρέμονται ήδη οι μικροί πράσινοι καρποί. Ατενίζουμε από μακριά το οροπέδιο της Τρίπολης. Στο σχεδόν εγκαταλελειμμένο ορεινό χωριό Άνω Δολιανά μας υποδέχεται η ογδοντατετράχρονη ταβερνιάρισσα του Πλάτανου – ο άντρας της πέθανε πριν από έναν χρόνο. Απολαμβάνουμε τη σκιά, έναν καλό ελληνικό καφέ και την κουβέντα μαζί της. Μας εκθειάζει το εύγευστο νερό της πηγής, τον φρέσκο αέρα, τη σιωπή. Και δεν καταλαβαίνει γιατί όλοι θέλουν να φύγουν. Ένας κουρέας προσφέρει τουλάχιστον περιστασιακά τις υπηρεσίες του εδώ. Συνεχίζουμε την πεζοπορία χορεύοντας, μας συνοδεύει δημοτική μουσική από ένα μεγάφωνο τοποθετημένο σε κάποιο μπαλκόνι. Αντηχεί για ώρα ακόμα πίσω μας…

2015_Mai_GR_b_E4Wandern_Tag9_TripolisPsiliVrisi_AgiosPetros_Friedhofskapelle_20150514_0641

Το ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4 στην Πελοπόννησο, ©Doris Wieler

Μετά από κάτι παραπάνω από 20 χιλιόμετρα διαδρομή είναι κύριο μέλημά μας –φτάνοντας στον προορισμό μας, τον Άγιο Πέτρο– να πιούμε έναν καφέ στην πλατεία. Όταν ζητάμε τον λογαριασμό μας λένε ότι έχει ήδη πληρωθεί από δυο άλλους πελάτες που στο μεταξύ έχουν φύγει. Τους συναντάμε αργότερα στο μοναδικό ξενοδοχείο του Άγιου Πέτρου, το Πάρνων, όπου θα διανυκτερεύσουμε όλοι μας. Είναι συνοδοί μιας τεράστιας σχολικής τάξης βουτηγμένης στην εφηβεία. Η νύχτα προκύπτει για τον λόγο αυτό κάπως πιο ζωντανή απ’ ό,τι συνήθως. Το δείπνο μας το είχαμε απολαύσει νωρίτερα –ως μόνοι πελάτες– στον Άγιο Πέτρο, μια από τις ταβέρνες του χωριού, όπου μας περιποιήθηκε εγκάρδια η Βουλγάρα την καταγωγή Μαρία.

Η επόμενη μέρα τα 9 χιλιόμετρα μέχρι τις Καριές είναι ένας χαλαρός περίπατος. Εκεί μας περιμένει μια ζωντανή, πεντάμορφη πλατεία. Οι άνθρωποι είναι ανοιχτόκαρδοι. Τα διαμερίσματά μας στον ξενώνα Τα Πέτρινα είναι απολύτως της αρεσκείας μας. Δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά, αυθόρμητα αποφασίζουμε να πάρουμε άλλη μια μέρα ρεπό. Για καλή μας τύχη.

2015_Mai_GR_b_E4Wandern_Tag10_AgiosPetros_Karyes_Karyatiden_20150515_0518

Το ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4 στην Πελοπόννησο, ©Doris Wieler

Έτσι έχουμε τον χρόνο να δούμε καλύτερα το χωριό με τον πάνω και τον κάτω μαχαλά και τα πανέμορφα ιστορικά, πέτρινα σπίτια. Το σχολείο έχει σήμερα ακόμα 20 παιδιά. Ανακαλύπτουμε ένα αντίγραφο του Ερεχθείου με Καρυάτιδες που στηρίζουν καρτερικά τη βαριά σκεπή. Σύμφωνα με το μύθο ήταν σκλαβωμένες γυναίκες από τις Καρυές. Το κατά πολύ μεγαλύτερο πρωτότυπο μπορεί να το θαυμάσει κανείς στην Ακρόπολη της Αθήνας. Και συναπαντάμε κι άλλο ένα μαγικό μέρος: μια εκκλησία μ’ ένα κελαρυστό ρυάκι δίπλα της και τρία αιωνόβια πλατάνια. Τις δύο βραδιές θα έχουμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε τουλάχιστον δύο από τα κεντράκια των Καρυών. Το ένα είναι καλύτερο από τ’ άλλο.

Έτσι αντλούμε εδώ στις Καρυές την απαραίτητη δύναμη για το τελευταίο τμήμα της διαδρομής μας, που με τα 27 του χιλιόμετρα είναι από τα πιο μεγάλα. Μετά τα πρώτα 10 χιλιόμετρα κάνουμε στα Βρέσθενα και πάλι ένα μεγάλο διάλειμμα. Αρχικά σε μια καφετέρια, στη συνέχεια στη σκιερή πλατεία. Εκεί κελαρύζει μια βρύση με πηγήσιο νερό.

2015_Mai_GR_E4Wandern_Tag12_KaryesSellasia_UnserWeg_20150517_0360

Το ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4 στην Πελοπόννησο, ©Doris Wieler

Στη συνέχεια περπατάμε ορισμένα τμήματα της διαδρομής στο ανώμαλο έδαφος κατά μήκος της όχθης του ποταμού ή με σαγιονάρες και ξυπόλυτοι στην κοίτη του. Είναι κουραστικό αλλά και απερίγραπτα όμορφο. Ένα ανόθευτο τοπίο απλώνεται μπροστά μας. Ορμητικά νερά, χελώνες κι εμείς, τίποτ’ άλλο. Ούτε ψυχή γύρω μας, μόνο πυκνό δάσος με αιωνόβια δέντρα.

Καταλήγουμε στη Σελλασία, στα δυτικά του μονοπατιού Ε4. Προτού καν φτάσουμε στο κέντρο, σταματάει κάποιος με τη βέσπα του. Μας προσφέρει διαμερίσματα που βρίσκονται έξω από το χωριό. Είμαστε τόσο εξαντλημένοι και κουρασμένοι που δεν μπορούμε να φανταστούμε να κάνουμε ούτε μέτρο παραπάνω για το βραδινό. Παρ’ όλ’ αυτά δεν χάνουμε τίποτα να ρίξουμε μια ματιά. Επιτόπου, στην άκρη του δρόμου, περιμένουμε να έρθει να μας πάρει ο συμπαθής ενοικιαστής και να μας πάει στο ονειρεμένο μέρος όπου βρίσκεται το συγκρότημα διαμερισμάτων Το Σέλας.

2015_Mai_GR_b_E4Wandern_Tag9_TripolisPsiliVrisi_AgiosPetros_WanderRadelZeichen_20150514_0609

Το ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4 στην Πελοπόννησο, ©Doris Wieler

Μπαίνουμε στα ευρύχωρα διαμερίσματα. Με θέα τον Ταΰγετο, τα μεσαιωνικά ερείπια του Μυστρά, τη σύγχρονη Σπάρτη πέρα στην πεδιάδα και το χωριό Σελλασία. Γύρω από το κτήριο φυτρώνουν αγκινάρες, φασκόμηλο, λεβάντα και πολλά μικρά δεντράκια ελιάς. Στο σκοτάδι τα φώτα των οικισμών συναγωνίζονται στη λάμψη τ’ αστέρια. Ο ενοικιαστής μάς παραχωρεί απλόχερα το αυτοκίνητό του για να πάμε για βραδινό. Το επόμενο πρωί παίρνουμε πρωινό στη βεράντα μας. Είναι σαν να καθόμαστε σε βασιλικό θρόνο, απολαμβάνουμε μια τελευταία φορά το πανόραμα που απλώνεται μπροστά μας, προτού ο ενοικιαστής μας μάς μεταφέρει στον σταθμό λεωφορείων της ολοζώντανης Σπάρτης.

Ένας, ευτυχώς, πολύ συνετός οδηγός μας μεταφέρει στην Καλαμάτα. Μια εκπληκτική διαδρομή: μετά μια αλλαγή λεωφορείου στην Αρτεμισία διασχίζουμε τον Ταΰγετο μέσα από το στενό της Λαγκάδας.

Το βράδυ ολοκληρώνουμε το απερίγραπτα όμορφο τουρ της πεζοπορίας μας με ζωντανή ρεμπέτικη μουσική. Σε μια πλατεία που σου δίνει την εντύπωση καθιστικού δωματίου. Η Καλαμάτα αξίζει δικό της, ξεχωριστό ταξίδι, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία …

Κείμενο: Doris Wieler. Μετάφραση: Α. Τσίγκας. Φωτό: Doris Wieler.

Advertisements

Όταν ο ελληνικός τουρισμός είχε αισθητική και κύρος: 33 από τις ομορφότερες αφίσες του ΕΟΤ

EOTΤο 1929 ιδρύεται ο Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού, μια κίνηση που σηματοδοτεί επίσημα την πρώτη οργανωμένη προσπάθεια διεθνούς προβολής της Ελλάδας στο εξωτερικό. Την ίδια χρονιά αρχίζουν να εμφανίζονται και οι πρώτες αφίσες του ΕΟΤ, μιας και η αφίσα ήταν το κύριο διαφημιστικό μέσο εκείνη τη περίοδο.

Οι αρχικές επιρροές είναι αναμενόμενες: γραφικά ελληνικά τοπία, ιστορικά μνημεία, φύση και καθημερινή ζωή. Όσο συνηθισμένα κι αν είναι όμως αυτά που παρουσιάζουν όμως, και παρά την ερασιτεχνική αντιμετώπιση του σχεδιασμού τους -σε σχέση με τα σημερινά δεδομένα όπου η διαφήμιση έχει εξελιχθεί σε κανονική επιστήμη- είναι ο τρόπος δημιουργίας τους που γοητεύει το θεατή και ανεβάζει κατακόρυφα την αξία τους. Σχεδόν όλες οι αφίσες είναι ζωγραφικοί πίνακες φιλοτεχνημένοι από εξέχοντες εικαστικούς και ζωγράφους, όπως οιΠολυχρονιάδης, Βιτσώρης, Παπαγεωργίου, με την πρώτη χρονολογημένη αφίσα να είναι μια φωτογραφία της διάσημης Ελληνίδας φωτογράφου Nelly’s (Έλλη Σεραϊδάρη) η οποία απεικονίζει τον Παρθενώνα από τα Προπύλαια, λουσμένο στον ήλιο.

eot

Από το 1930 και μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’70 οι τουριστικές αφίσες της χώρας αφήνονται στα έμπειρα χέρια μεγάλων ονομάτων: Μόραλης, Τέτσης, Μυταράς, Φασιανός, Τσόκλης, Takis, Βασιλείου, Βακιρτζής, Βυζαντίου, Ορφανού, Βήττου, Περράκη, Κωστόπουλος, Λιάσκας, είναι μόνο μερικοί από τους μεγάλους καλλιτέχνες που δέχονται την πρό(σ)κληση του ΕΟΤ να απεικονίσουν την Ελλάδα του ατελείωτου καλοκαιριού, του φωτός, της θάλασσας, του αρχαίου πολιτισμού. Το αποτέλεσμα εντυπωσιάζει και συγκινεί τόσο εντός όσο και εκτός των συνόρων, με τις αφίσες να δίνουν -μεταξύ άλλων- το καλλιτεχνικό στίγμα της κάθε εποχής. Μάλιστα από το 1959 μέχρι και το 1967, οι Μιχάλης Κατζουράκης και Φρέντυ Κάραμποτ συντέλεσαν καλλιτεχνικοί σύμβουλοι του ΕΟΤ ως ειδικοί στην οπτική επικοινωνία και οι αφίσες που φιλοτεχνήθηκαν υπό τη καθοδήγησή τους έφεραν πληθώρα βραβείων στο θεσμό από διαγωνισμούς του εξωτερικού. Ειδικά οι αφίσες που κάνουν αναφορά στο Φεστιβάλ Αθηνών και τις παραστάσεις που παρουσιάζονταν εκείνη την περίοδο (όπως η «Νόρμα» με την Μαρία Κάλλας το 1960 και η «Μήδεια» το 1961) μπορούν κάλλιστα να χαρακτηριστούν μουσειακά κομμάτια. Δεν απεικονίζουν μόνο σημαντικά καλλιτεχνικά γεγονότα αλλά και μια περίοδο που έμελλε να μείνει στην ιστορία του θεάτρου της Επιδαύρου.

eot

Με την είσοδο των ’80s οι αφίσες αρχίζουν να αλλάζουν χαρακτήρα, με τις προκάτ φωτογραφίες τοπίων να κερδίζουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο και τη βασική θεματολογία να περιορίζεται σε ασβεστωμένα νησιώτικα σπίτια, χαμογελαστούς παππούδες και γιαγιάδες κάτοικους νησιών και αγάλματα-λείψανα του παρελθόντος.Από το τέλος του ’80 και καθόλη τη διάρκεια του ’90 και των ’00s οι αφίσες του ΕΟΤ έχουν χάσει κάθε έμπνευση μοναδικότητα, καθώς παρατηρείται μια συνεχής επανάληψη των ίδιων γραφικών τοποθεσιών και μοτίβων, με ελάχιστες εξαιρέσεις χάρη στα ξεσπάσματα δημιουργικότητας και φαντασίας που προσφέρει το Φεστιβάλ Αθηνών.

Η Ελλάδα εκείνης της περιόδου ζούσε το απατηλό όνειρο της ευημερίας που θα κρατούσε για πάντα, μιας ευημερίας που συντηρούταν από τον πλούτο που έφερνε ο τουρισμός, τους παχυλούς μισθούς, τα ανύπαρκτα τραπεζικά όρια και το αθάνατο ελληνικό καλοκαίρι που έδιωχνε κάθε έγνοια και καημό και το είχαμε στη διάθεσή μας σχεδόν 8 μήνες το χρόνο. Κάπως έτσι η τουριστική διαφήμιση μπήκε στον αυτόματο -γιατί να δημιουργήσεις κάτι νέο και ευφάνταστο όταν η συνταγή που ξέρεις και εμπιστεύεσαι συνεχίζει να αποδίδει; Φυσικά, τα αποτελέσματα αυτού του τρόπου διαχείρισης του ελληνικού τουρισμού φάνηκαν μέσα στη δεκαετία του 2010 και συνεχίζουν να φαίνονται στις τωρινές τουριστικές καμπάνιες του ΕΟΤ, οι οποίες μόνο πεζές και κοινότυπες μπορούν να χαρακτηριστούν (και αυτό αν κάποιος θέλει να διατηρήσει μια σχετική ευγένεια στον τρόπο έκφρασης).

Παρακάτω μπορείτε να δείτε μερικές από τις ομορφότερες τουριστικές αφίσες του ΕΟΤ από το 1929 μέχρι και το 2009, ενώ αν μπείτε στο επίσημο site του οργανισμούμπορείτε να κατεβάσετε σε μορφή αρχείου zip ολόκληρους τους καταλόγους κάθε δεκαετίας.

  • 1930
  • 1940
  • 1950
  • 1960
  • 1970
  • 1980
  • 1990
  • 2000

ΠΡΟΔΟΣΙΑ: ΠΡΩΤΟΣ ο Σημίτης, απο το ’96 οργάνωσε την προδοσία της Στρογγύλης ! Απαγόρευσε με νόμο να κατοικηθουν τα μικρά νησιά από Έλληνες! Σήμερα η Στρογγύλη ΚΑΤΑΚΛΥΖΕΤΑΙ από ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ!

https://crockorozistas.files.wordpress.com/2016/02/0300431001355063997.jpg?w=400&h=300Το παρόν κέιμενο αποτελεί ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑ της ανάρτησης ΕΔΩ: Δεν είναι μόνο ο Παναγιωτόπουλος ο Προδότης, αυτός έρχεται Δεύτερος! ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ Μακράν ο Αρχιερέας ΣΗΜΙΤΗΣ στη σιωπηλή θυσία της Στρογγύλης.

Σημείωση: Αποφεύγουμε ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ να χρησιμοποιήσουμε τη λέξη “Βραχονησίδα” για τη Στρογγύλη, Ρώ, Ίμια και όλα τα μικρά νησιά. Τα αποκαλούμε “Νήσους”.

prodosia_protos_o_simitis_apo_to_a96_organose_tin_prodosia_tis_stroggulis__apagoreuse_me_nomo_na_katoiki8oun_ta_mikra_nisia_apo_ellines_simera_i_strogguli_kataklyzetai_apo_la8rometanastes-1.jpg

Στις αρχές Οκτωβρίου 2012 γινόταν πολύς ντόρος για την “Εκκένωση” νησιών που είχε ζητήσει η Τρόϊκα από την Κυβέρνηση…. Στην πραγματικότητα την Εκκένωση αυτή, την είχε σχεδιάσει και νομοθετήσει ο Σημίτης το 1996. Συγκεκριμένα:

Τη διετία 1994-1995, ένας Έλληνας αξιωματούχος είχε μια φοβερή ιδέα: Ο τότε υφυπουργός Εθνικής Άμυνας, Μανώλης Μπεντενιώτης, πρότεινε στον Ανδρέα Παπανδρέου να κάνει η Ελλάδα ένα πρόγραμμα αξιοποίησης των βραχονησίδων. Το πρόγραμμα, προέτρεπε να δοθούν κίνητρα να κατοικηθούν βραχονησίδες, επάνω στις οποίες θα είχαν τοποθετηθεί -εκτός του κτίσματος στο οποίο θα διέμεναν οι άνθρωποι: Ένα εκκλησάκι, ένας ιστός σημαίας, μια δεξαμενή υδάτων και ένα μικρό λιμανάκι, με ταυτόχρονη στήριξη της χλωρίδας και της πανίδας. Ο Αντρέας Παπανδρέου λέγεται πως ξετρελάθηκε με την ιδέα και έδωσε αμέσως το “ΟΚ”. Το συντονισμό του προγράμματος ανέλαβε και ο εμπνευστής του.

Σε μια πρωτόγνωρη για τα ελληνικά δεδομένα επιχείρηση, ο κ. Μπεντενιώτης κατάφερε να αποσπάσει άμεσα τη συνεργασία των τότε Υπουργείων Εξωτερικών (Κάρολος Παπούλιας), Αιγαίου, Γεωργίας και Εθνικής Οικονομίας. Το πρόγραμμα ξεκίνησε άμεσα και αφορούσε 18 μικρές νήσους (αναφέρουμε ενδεικτικά την Ρω, το Φαρμακονήσι, την Ψέριμμο, τη Στρογγύλη). Το Υπουργείο Γεωργίας ανέλαβε να φέρει δέντρα, φυτά και πουλιά που έδιναν ζωή στα νησιά, με τη συμπαράσταση του Υπουργείου Αιγαίου.

Ένα ειδικό πλοιάριο του Πολεμικού Ναυτικού περιόδευε στις βραχονησίδες και επιμελείτο τα έργα ανάπλασης. Από το 1994, μέχρι το ’95, το πρόγραμμα προχωρούσε ταχύτατα και μάλιστα αρκετές απο τις νήσους κατοικήθηκαν. Οι δε αιτήσεις από Έλληνες, απόδημους Έλληνες, αλλά και εκατοντάδες αλλοδαπούς που ήθελαν να ζήσουν μια ζωή- όνειρο “φυλάσσοντας Θερμοπύλες” στη μέση του καταγάλανου Αιγαίου, έπεφταν βροχή.

prodosia_protos_o_simitis_apo_to_a96_organose_tin_prodosia_tis_stroggulis__apagoreuse_me_nomo_na_katoiki8oun_ta_mikra_nisia_apo_ellines_simera_i_strogguli_kataklyzetai_apo_la8rometanastes-2.jpg

Ένας μικρός παράδεισος η Στρογγύλη μας! Φωτογραφία Τουρίστα από το Panoramio

Τα διεθνή ειδησεογραφικά δίκτυα Reuters και CNN το “μυρίστηκαν” και έκαναν -διθυραμβικά- ρεπορτάζ για το “πανέξυπνο πρόγραμμα της ελληνικής κυβέρνησης”. Το δε ΥΕΘΑ, ανέθεσε στο ΥΠΟΙΚ να ζητήσει από την ΕΕ να υπαχθεί το πρόγραμμα στα κοινοτικά προγράμματα στήριξης. Η ΕΕ, έδειξε αμέσως προθυμία.

Και τότε, ήρθε το ’96. Πρωθυπουργός πια ο Κώστας Σημίτης, ενδίδει στις πιέσεις των Τούρκων στους οποίους δεν άρεσε η ιδέα και, για να σταματήσει “αναίμακτα” την εμμονή Μπεντενιώτη, Παπούλια και άλλων να συνεχιστεί το πρόγραμμα, “ξηλώνει” τον Μπεντενιώτη από το Υπουργείο Άμυνας και τον τοποθετεί υφυπουργό Εθνικής Οικονομίας. Παράλληλα, διακόπτει το πρόγραμμα επειδή “άλλα ζητήματα” ήταν σημαντικότερα. Κάπως έτσι, το πρόγραμμα τελειώνει μια για πάντα.

Το ρεπορτάζ είναι της itabloid ΕΔΩ : (από τον Οκτώβριο του 2012…)

Σήμερα, όπως διαβάζουμε στη Ροδιακή, η Στρογγύλη κατακλύζεται από Λαθρομετανάστες εκ Τουρκίας, που μεταφέρονται στη Ρόδο. Ως πότε; Η ροή της μετανάστευσης με την κατάσταση στη Συρία θα αυξηθεί. Ως πότε το κέντρο Φιλοξενίας της Ρόδου θα τους αντέχει;;; Κάποια στιγμή θα ΕΠΟΙΚΗΣΟΥΝ….

Θα ισχύει ΚΑΙ ΤΟΤΕ ο προστατευόμενος “Αρχαιολογικός χώρος” κε Παναγιωτόπουλε; Δεν θα αφήσετε τους αγαπημένους σας Λαθρομετανάστες να κατοικήσουν; Ή μήπως η “εκκένωση” ισχύει μόνο για τους Έλληνες;

Άρα εκτός απο τον Παναγιωτόπουλο και την Προδοτική Κυβέρνηση Σαμαρά, ο Αρχι-Μεγαλο-Προδότης Σημίτης είχε προλάβει να Συλλάβει και να Οργανώσει το σχέδιο “εκκένωσης” των μικρών νησιών πέριξ του Καστελλορίζου (και όχι μόνο). Δικαιωματικά του ΑΝΗΚΕΙ η ΠΡΩΤΟΚΑΘΕΔΡΙΑ στην ΠΡΟΔΟΣΙΑ της ΣΤΡΟΓΓΥΛΗΣ, και στην παράδοση του ΦΙΛΕΤΟΥ της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΟΖ στους Τούρκους. Ο Παναγιωτόπουλος (με το ΚΑΣ-υποκατάστημα του ΚΙΣ…) ακολουθεί…. αφού έδωσε την τελική μαχαιριά, την ανακήρυξη της Στρογγύλης σε αρχαιολογικό χώρο… Με την προδοσία τους, παύει να ακουμπά η Ελληνική ΑΟΖ με την Κυπριακή, και η Τουρκία αποκτά ένα φιλέτο στο ΑΙΓΑΙΟ….

prodosia_protos_o_simitis_apo_to_a96_organose_tin_prodosia_tis_stroggulis__apagoreuse_me_nomo_na_katoiki8oun_ta_mikra_nisia_apo_ellines_simera_i_strogguli_kataklyzetai_apo_la8rometanastes-3.jpg

H προδοσία είναι διακομματική και διαχρονική. 

anoxhtelos

Η απάντηση του Κώστα Βαξεβάνη στον Ανδρέα Βγενόπουλο (ΒΙΝΤΕΟ) | Το Κουτί της Πανδώρας

27 Φεβρουαρίου

Ο Κώστας Βαξεβάνης απαντά στις καταγγελίες που εξαπέλυσε εναντίον του και εναντίον του HOT DOC ο Ανδρέας Βγενόπουλος.

Δείτε το βίντεο:

 

 

Διαβάστε επίσης τη γραπτή απάντηση του Κώστα Βαξεβάνη εδώ: Ο βρώμικος δεν χρειάζεται να αποδείξει κάτι. Απλώς, να απλώσει τα χέρια να σε ακουμπήσει

Η ORIANA FALLACI ΚΟΝΙΟΡΤΟΠΟΙΕΙ ΤΟ ΓΕΛΟΙΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ «ΗΜΑΣΤΑΝ & ΕΜΕΙΣ ΚΑΠΟΤΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ» – ithesis

Ξυπνήστε, άνθρωποι μου, ξυπνήστε! Μέσα στο φόβο σας να βαδίσετε ενάντια στο ρεύμα, μην τυχόν και σας περάσουν για ρατσιστές, δεν καταλαβαίνετε ή δεν θέλετε να καταλάβετε ότι μια Αντίστροφη Σταυροφορία έχει ήδη αρχίσει. Φυσικά τα λόγια ανήκουν στην ασυμβίβαστη και ορμητική ORIANA FALLACI . Μια γυναίκα σύμβολο την δεκαετία του 60 και για 20 χρόνια, μια Ιταλίδα δημοσιογράφο, με ειλικρίνεια που πολλές φορές σόκαρε.

Πριν από μία δεκαετία, με τα γραπτά της μας προειδοποίησε για τα αποτελέσματα της μαζικής μετανάστευσης μουσουλμάνων στη Γηραιά Ήπειρο, τα δεινά που επέρχονται εξαιτίας του φαινομένου, αλλά και για μια σύγκρουση η οποία αποκτά ολοένα και περισσότερο θρησκευτική χροιά.
Oriana_Fallaci_2

Μετά το κτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου, η Φαλάτσι στράφηκε με δυνατή φωνή εναντίον των μουσουλμάνων και της μετανάστευσης τους στην Ευρώπη. Οι απόψεις και οι σκέψεις της είναι αποτυπωμένες στο βιβλίο της, «Η Οργή και η Υπερηφάνεια», ένα βιβλίο καταπέλτης.

Ας δούμε αποσπάσματα από το βιβλίο της «H Οργή και η Περηφάνια» μέσα από το οποίο μίλησε για τον κίνδυνο της εξάπλωσης των μουσουλμάνων και θέλησε να προειδοποιήσει ανοικτά τους Ευρωπαίους έτσι ώστε να συνειδητοποιήσουν τον κίνδυνο :

No-democracy-just-islam

“ Όχι εδώ και πολύ καιρό άκουσα κάποιον από τους αναρίθμητους πρώην κυρίους Πρωθυπουργούς, που έχουν ταλαιπωρήσει την Ιταλία τις τελευταίες δεκαετίες, να λέει στην τηλεόραση: «Κι ο θείος μου ήταν μετανάστης. Ακόμη θυμάμαι τη στιγμή που έφευγε για την Αμερική με μια βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι». Δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα, κύριε παραπληροφορημένε ή αναξιόπιστε πρώην Πρωθυπουργέ.

Εκτός από το ότι είναι πρακτικά αδύνατον να έχετε θείο, που πήγε στην Αμερική με μια βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι, για τον απλό λόγο ότι οι θείοι με τις βαλίτσες από χαρτόνι στο χέρι πήγαιναν στην Αμερική στις αρχές του εικοστού αιώνα, δηλαδή τότε που εσείς δεν ήσασταν ακόμη γεννημένος, δεν είναι καθόλου το ίδιο. Και είναι δυο φαινόμενα άσχετα μεταξύ τους για ορισμένους λόγους, που εσείς αγνοείτε ή κάνετε, πως αγνοείτε. Οι λόγοι αυτοί είναι οι εξής:

Πρώτον: Η Αμερική είναι μια ήπειρος με έκταση 3.618.770 τετραγωνικών μιλίων. Τεράστιες περιοχές αυτής της έκτασης είναι ακόμη και σήμερα ακατοίκητες ή τόσο αραιά κατοικημένες, ώστε σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να περπατάει κανείς για ολόκληρους μήνες χωρίς να συναντήσει ψυχή. Και σας πληροφορώ, ότι στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα αυτές οι περιοχές ήταν ακόμη πιο έρημες και σχεδόν εντελώς ακατοίκητες.

Δεν υπήρχαν πόλεις, ούτε κωμοπόλεις, ούτε δρόμοι, ούτε καν οικισμοί. Το πολύ πολύ να υπήρχαν κάποια φυλάκια ή κάποια καταλύματα για ξεκούραση και για αλλαγή αλόγων.

Η πλειονότητα των κατοίκων ήταν ουσιαστικά συγκεντρωμένη στις ανατολικές Πολιτείες. Στις Μεσοδυτικές εκτάσεις ζούσαν μονάχα λίγοι θαρραλέοι τυχοδιώκτες, καθώς και οι φυλές των ιθαγενών Ινδιάνων, που τους ονόμαζαν Ερυθρόδερμους. Πιο δυτικά, στην λεγόμενη Άγρια Δύση, υπήρχαν ακόμη λιγότεροι κάτοικοι: Το Κυνήγι του Χρυσού μόλις είχε αρχίσει. Λοιπόν: Η Ιταλία δεν αποτελεί ήπειρο.

Είναι μια μικρή σχετικά χώρα, τριάντα δύο φορές μικρότερη από την Αμερική και υπερβολικά πυκνοκατοικημένη: ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 58 εκατομμύρια κατοίκους έναντι των 282 εκατομμυρίων της Αμερικής. Συνεπώς, αν τριακόσιες ή τετρακόσιες χιλιάδες γιοι του Αλλάχ μεταναστεύουν στην Ιταλία κάθε χρόνο (όπως γίνεται στην πραγματικότητα), για μας είναι σαν να μετανάστευαν τρία ή τέσσερα εκατομμύρια Μεξικανοί στο Τέξας, στην Αριζόνα ή στην Καλιφόρνια κάθε χρόνο.

 

Δεύτερον: Για έναν ολόκληρο αιώνα, δηλαδή από τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας μέχρι το 1875, η Αμερική ήταν χώρα ελεύθερης προσπέλασης. Τα σύνορα και οι ακτές της παρέμεναν αφύλακτα, οποιοσδήποτε ξένος μπορούσε να μπει ελεύθερα στην χώρα και οι μετανάστες ήταν κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτοι.

Για να αναπτυχθεί και να ακμάσει το νεοσύστατο έθνος, έπρεπε να αξιοποιηθούν όλα τα διαθέσιμα εδάφη του και ο εν δυνάμει πλούτος του. Γι′ αυτό ακριβώς στις 20 Μαΐου του 1862 ο Αβραάμ Λίνκολν υπέγραψε την Homestead Act. Σύμφωνα με την Πράξη αυτή, θα δωρίζονταν 810 εκατομμύρια τ.μ. ομοσπονδιακής γης στην Οκλαχόμα, στην Μοντάνα, στην Νεμπράσκα, στο Κολοράντο, στο Κάνσας, στην Βόρεια και Νότια Ντακότα κ.ά. Επιπλέον η «Πράξη» δεν ωφελούσε μονάχα τους Αμερικανούς.

Με εξαίρεση τους Κινέζους, που γενικότερα τύχαιναν κακομεταχείρισης, καθώς και τους καταδιωκόμενους γηγενείς Ινδιάνους, οποιοσδήποτε (άντρας ή γυναίκα) μπορούσε να κάνει αίτηση και να λάβει ως δωρεά 480 τ.μ. γης. Οι προϋποθέσεις ήταν: ο αιτών να έχει συμπληρώσει το εικοστό πρώτο έτος, να εγκατασταθεί στον συγκεκριμένο τόπο για τουλάχιστον πέντε χρόνια, να μετατρέψει την άγρια γη σε φάρμα και κατοικία, να δημιουργήσει οικογένεια και, αν δεν ήταν Αμερικανός, να ζητήσει αμερικανική ιθαγένεια.

Ακολουθώντας τα σλόγκαν «Το Αμερικανικό Όνειρο», «Αμερική, η Χώρα των Ευκαιριών», οι περισσότεροι από αυτούς, που απέκτησαν έτσι γη, ήταν Ευρωπαίοι. Ο αριθμός των μεταναστών ήταν τόσο μεγάλος, ώστε ολόκληρες φυλές γηγενών (Τσερόκι, Κρικ, Σεμινόλ, Τσικασό, Τσεγιέν, κ.α.) εκτοπίσθηκαν βίαια και περιορίσθηκαν με επαίσχυντο τρόπο σε καταυλισμούς.

Λοιπόν, στην Ιταλία δεν υπήρξε ποτέ ανάλογη «Πράξη» που να προσκαλεί τους ξένους να έρθουν και να εγκατασταθούν στην χώρα μας: «Ελάτε ξένοι, ελάτε! Αν έρθετε, θα σας δώσουμε ένα καλό κομμάτι γης στο Κιάντι, στη Βαλ Παντάνα ή στην Ριβιέρα.

Για χάρη σας θα διώξουμε τους γηγενείς, δηλαδή τους Τοσκανούς, τους Λομβάρδας και τους Λιγουριανούς, θα τους κλείσουμε σε καταυλισμούς». Όπως στην υπόλοιπη Ευρώπη, έτσι και στην Ιταλία, όλοι αυτοί οι μετανάστες που μας ταλαιπωρούν, έχουν έρθει με δική τους πρωτοβουλία. Με τα αναθεματισμένα σκάφη τους, τα καταραμένα φουσκωτά σκάφη της αλβανικής μαφίας, αποφεύγοντας τις περιπόλους της ακτοφυλακής, που προσπαθούν να τους στείλουνε πίσω.

Δεν είμαστε μια χώρα με ανοιχτά σύνορα, αγαπητέ κύριε Πρώην Πρωθυπουργέ και υποτιθέμενε ανιψιέ του θείου με την βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι. Εμείς, δεν έχουμε τεμάχια γης να χαρίσουμε στους ξένους. Δεν έχουμε έρημες περιοχές, που πρέπει να κατοικηθούν. Ούτε φυλές Τσερόκι, Κρικ, Σεμινόλ, Τσικασό, και Τσεγιέν για να εκτοπίσουμε.

Τρίτον: Ακόμη κι η Αμερική η Χώρα των Ευκαιριών έπαψε κάποια στιγμή να δείχνει στους ξένους την ίδια επιείκεια, που έδειχνε μέχρι και την προεδρία του Λίνκολν. Το 1875, για παράδειγμα, η Αμερικανική Κυβέρνηση συνειδητοποίησε, ότι έπρεπε να μπουν κάποια όρια, με αποτέλεσμα η Βουλή των Αντιπροσώπων να υιοθετήσει νόμο, που απαγόρευε την είσοδο στη Χώρα σε Πρώην κατάδικους και σε πόρνες. Το 1882 ένας δεύτερος νόμος απέκλειε από το δικαίωμα αυτό ψυχασθενείς και άτομα, για τα οποία υπήρχαν υποψίες, ότι θα βλάψουν την δημόσια ζωή της χώρας.

Το 1903, ψηφίστηκε ακόμη ένας νόμος που απαγόρευε την είσοδο στην χώρα σε επιληπτικούς, σε επαγγελματίες ζητιάνους, σε ασθενείς με μεταδοτικές αρρώστιες και σε αναρχικούς. (Ο τελευταίος ήταν ένας ανακριβής χαρακτηρισμός, που αποδιδόταν τόσο σε παλαβούς, που δολοφονούσαν Προέδρους, όσο και σε ριζοσπαστικούς που προκαλούσαν γενική αναστάτωση και οργάνωναν απεργίες).

Από εκεί και πέρα η μεταναστευτική πολιτική έγινε πιο αυστηρή και οι παράνομοι μετανάστες απελαύνονταν αμέσως. Στην σημερινή Ιταλία και Ευρώπη, όμως, οι μετανάστες έρχονται, όποτε τους αρέσει και όποτε θέλουν. Τρομοκράτες, κλέφτες, βιαστές, πρώην κατάδικοι, πόρνες, ζητιάνοι, έμποροι ναρκωτικών, άτομα με μεταδοτικές ασθένειες. Δεν ελέγχεται το ιστορικό ούτε καν εκείνων που παίρνουν άδεια εργασίας.

Από την στιγμή, που περνούν τα σύνορα, τους παρέχεται φιλοξενία, τροφή και ιατρική περίθαλψη, με επιβάρυνση των γηγενών. Εννοώ των Ιταλών φορολογουμένων. Λαμβάνουν ακόμη και ένα μικρό ποσό χρημάτων για τα τρέχοντα μικροέξοδά τους. Όσο για τους παράνομους μετανάστες, ακόμη κι αν απελαθούν επειδή έχουν διαπράξει κάποιο φριχτό έγκλημα, πάντοτε καταφέρνουν να επιστρέψουν.

Αν απελαθούν ξανά, πάλι γυρίζουν πίσω. Φυσικά, για να διαπράξουν κι άλλα εγκλήματα. Και οι πολιτικοί μας δεν κάνουν τίποτε. Ανάθεμά τους!

 

Δε θα ξεχάσω ποτέ τις διαδηλώσεις, που έκαναν πέρυσι οι παράνομοι, κατακλύζοντας τις πλατείες μας, για να απαιτήσουν με αυθάδεια άδειες παραμονής. (Οι περισσότεροι ανέμιζαν τις σημαίες της χώρας τους ή κόκκινες σημαίες).

Αυτά τα παμπόνηρα, παραμορφωμένα πρόσωπα. Αυτές οι υψωμένες γροθιές, έτοιμες να μας χτυπήσουν, εμάς τους γηγενείς, να μας κλείσουν σε καταυλισμούς. Αυτές οι κραυγές, που έφερναν στο νου τις κραυγές των οπαδών του Χομεινί στο Ιράν, του Μπιν Λάντεν στην Ινδονησία, Μαλαισία, Πακιστάν, Ιράκ, Σενεγάλη, Σομαλία, Νιγηρία κ.ο.κ… Δε θα το ξεχάσω ποτέ, γιατί εκτός από προσβεβλημένη ένιωσα και εξαπατημένη από τους πολιτικούς, που έλεγαν: «Θα θέλαμε να τους απελάσουμε, να τους στείλουμε πίσω στις πατρίδες τους. Αλλά δε γνωρίζουμε, πού κρύβονται». Πού κρύβονται;!;

Ελεεινοί καραγκιόζηδες!Είχαν κατεβεί κατά χιλιάδες στις πλατείες και δεν κρύβονταν διόλου. Για να τους απελάσετε, για να τους διώξετε, θα αρκούσε να τους περικυκλώσετε με λίγους ένοπλους αστυνομικούς ή στρατιώτες, να τους φορτώσετε σε φορτηγά, να τους οδηγήσετε σ’ ένα αεροδρόμιο ή ένα λιμάνι και να τους στείλετε πίσω στις πατρίδες τους.

islam

Όσο για τον τελευταίο λόγο, που θα σας αναφέρω, αγαπητέ μου κύριε πρώην Πρωθυπουργέ και υποτιθέμενε ανιψιέ του θείου με την βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι, είναι τόσο απλός, που ακόμη και ένα διανοητικά καθυστερημένο μωρό θα μπορούσε να τον καταλάβει. Η Αμερική είναι ένα νεοσύστατο έθνος, μια πολύ νέα χώρα.

Αν αναλογιστείτε, ότι η σύσταση του αμερικανικού έθνους έγινε στα τέλη του δεκάτου όγδοου αιώνα, θα συμπεράνετε εύκολα, ότι σήμερα (έτος 2002) συμπληρώνει μόλις δύο αιώνες ζωής.Επίσης είναι έθνος μεταναστών. Από την εποχή του Mayflower, από την εποχή των δεκατριών αποικιών, δηλαδή από πάντα, όλοι οι κάτοικοι της Αμερικής ήταν μετανάστες.

Παιδιά, εγγόνια, εγγύτεροι ή απώτεροι απόγονοι κάποιων μεταναστών. Ως έθνος μεταναστών αποτελεί το πιο δυναμικό, το πιο πλούσιο μείγμα φυλών, θρησκειών και γλωσσών, που υπήρξε ποτέ σε τούτο τον πλανήτη. Ως νεοσύστατο έθνος έχει πολύ σύντομη ιστορία. Γι′ αυτό η πολιτιστική της ταυτότητα δεν έχει ακόμη κατασταλάξει σε κάτι ενιαίο. Αντίθετα, η Ιταλία είναι ένα πολύ παλαιό έθνος.

Με εξαίρεση την Ελλάδα, θα έλεγα πως είναι το παλαιότερο της Δύσης. Η καταγεγραμμένη ιστορία της ξεκινά πριν τρεις χιλιάδες χρόνια, όταν ιδρύθηκε η Ρώμη. Ή, καλύτερα, από την εποχή που οι Ετρούσκοι αποτελούσαν ήδη πολιτισμένη κοινωνία. Σ’ αυτές τις τρεις χιλιετίες, παρ’ όλη την εξάπλωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, παρ’ όλες τις εισβολές, που προκάλεσαν την Πτώση αυτού του εκπληκτικού επιτεύγματος, παρ’ όλες τις κατακτήσεις που μας είχαν διαμελίσει για πολλούς αιώνες, η Ιταλία δεν υπήρξε ποτέ έθνος μεταναστών. Δηλαδή, ένα μείγμα από φυλές, θρησκείες και γλώσσες. Ούτε αλλοιώθηκε η ταυτότητά της από τις επιδράσεις των κατακτητών της.

 

Κανένα από τα ξένα έθνη, που μας είχαν κατακτήσει και διαμελίσει (και Γερμανοί και Σκανδιναβοί και Ισπανοί και Γάλλοι και Αυστριακοί) δεν κατάφεραν να μεταβάλουν την οντότητά μας.

Αντίθετα, εκείνοι απορροφήθηκαν από εμάς, σαν το νερό από το σφουγγάρι. .. Συνεπώς, η δική μας πολιτιστική ταυτότητα είναι ενιαία. Και, παρ’ όλο που περιέχει κάποια στοιχεία, που έχει απορροφήσει το σφουγγάρι (σκεφτείτε τις πολλές διαλέκτους μας, τις συνήθειές μας, την μαγειρική μας), ποτέ δεν υιοθέτησε συνήθειες του μουσουλμανικού κόσμου. Με κανέναν τρόπο δεν έχει επηρεαστεί από αυτόν.

Επίσης, για δυο χιλιάδες χρόνια, η ενότητά μας ήταν βασισμένη σε μια θρησκεία, που ονομάζεται Χριστιανισμός, σε μια εκκλησία που ονομάζεται Καθολική Εκκλησία… Πάρτε εμένα σαν παράδειγμα. «Είμαι άθεη και αντικληρικών αντιλήψεων, δεν έχω τίποτε κοινό με την Καθολική Εκκλησία», δηλώνω πάντοτε. Κι αυτό είναι αλήθεια. Αλλά ταυτόχρονα είναι και ψέμα.

Γιατί, είτε μου αρέσει είτε όχι, έχω αρκετά κοινά με την Καθολική Εκκλησία. Πιστέψτε με, γαμώτο! Πώς θα μπορούσα να μην έχω; Γεννήθηκα σ’ έναν τοπίο γεμάτο τρούλους εκκλησιών, μοναστήρια, Χριστούς, Μαντόνες, Αγίους, σταυρούς και καμπάνες. Οι πρώτες μελωδίες που άκουσα, όταν γεννήθηκα, ήταν οι μελωδίες από τις καμπάνες.

 

Τι καμπάνες του Καθεδρικού της Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε, που τον Καιρό του Αντίσκηνου, ο μουεζίνης προσβλητικά κατέπνιγε με τα δικά του Αλλάχ-ακμπάρ. Γεννήθηκα και μεγάλωσα με αυτή την μουσική, με αυτό το τοπίο γύρω μου, με αυτή την Εκκλησία, που την έχουν προσκυνήσει ακόμη και μεγάλα μυαλά, όπως ο Ντάντε Αλιγκιέρι, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, ο Μιχαήλ Άγγελος και ο Γαλιλαίος Γαλιλέι.

Μέσα από αυτήν έχω μάθει, τι είναι γλυπτική, αρχιτεκτονική, ζωγραφική, ποίηση και λογοτεχνία, καθώς και τι σημαίνει ο συνδυασμός της ομορφιάς με την γνώση. Χάρη σ’ αυτήν άρχισα κάποτε ν’ αναρωτιέμαι, τι είναι το Καλό και το Κακό, αν υπάρχει Θεός. Αν μας έπλασε Εκείνος ή εμείς Εκείνον και αν η ψυχή είναι μια χημική ένωση, που μπορεί να υποστεί επεξεργασία σε εργαστήρια ή είναι κάτι περισσότερο από αυτό. Και μα τον Θεό…

Βλέπετε; Πάλι χρησιμοποίησα την λέξη «Θεός». Παρ’ όλες τις λαϊκές και αντικληρικές μου αντιλήψεις, παρ’ όλο τον αθεϊσμό μου, είμαι τόσο διαποτισμένη από τον Καθολικό πολιτισμό, ώστε αυτός να είναι αναπόσπαστο μέρος του γραπτού και προφορικού μου λόγου. Μα τον Θεό, για όνομα του Θεού, προς Θεού, δόξα τω Θεώ, Θεέ και Κύριε, Παναγία μου, έλα Παναγία μου, Χριστέ και Παναγιά μου, στην ευχή του Χριστού. Χριστέ μου… Τέτοιες εκφράσεις μου έρχονται τόσο αυθόρμητα, που δε συνειδητοποιώ, ότι τις λέω ή ότι τις γράφω. Και να σας τα πω όλα;

Παρ’ όλο που ποτέ δε συγχώρεσα την Καθολική Εκκλησία για τα αίσχη που μου επέβαλε, με πρωταρχικό εκείνο της γ…ς Ιεράς Εξέτασης, που τον δέκατο έβδομο αιώνα έκαψε ζωντανή την προγιαγιά μου Ιλντεμπράντα, την κακόμοιρη την Ιλντεμπράντα, παρ’ όλ’ αυτά, οι μελωδίες από τις καμπάνες συνεχίζουν να γλυκαίνουν την καρδιά μου. Μου αρέσουν. Επίσης, μ’ αρέσουν όλες αυτές οι όμορφες αγιογραφίες με τον Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους.

Είμαι μάλιστα συλλέκτρια παλαιών εικονισμάτων. Επίσης μου αρέσουν τα αβαεία και τα μοναστήρια και τα περιβόλια τους. Μου δημιουργούν μια ακαταμάχητη αίσθηση γαλήνης και συχνά ζηλεύω αυτούς, που μένουν σ’ αυτά.

Και εν τέλει ας το παραδεχτούμε: οι καθεδρικοί ναοί μας είναι πιο όμορφοι από τα τζαμιά, τις συναγωγές, τους βουδιστικούς ναούς και τις άχρωμες εκκλησίες των Διαμαρτυρομένων. .. Όλ’ αυτά τα συμβολικά στολίδια, που ανήκαν στην δική μου ζωή, στον δικό μου πολιτισμό. Ξέρετε, στον κήπο του εξοχικού σπιτιού μου στην Τοσκάνη υπάρχει ένα μικρό, παλιό ξωκλήσι.

Δυστυχώς, είναι πάντοτε κλειστό. Από τότε, που πέθανε η μητέρα μου, κανείς δεν το φροντίζει. Κάθε φορά που επιστρέφω στην πατρίδα, πηγαίνω και το ανοίγω. Ξεσκονίζω την Αγία Τράπεζα, προσέχω να μην έχουν κάνει φωλιές τα ποντίκια ή να μην έχουν φάει καμιά σελίδα από την Σύνοψη. Και παρά τον λαϊκισμό μου, τον αθεϊσμό μου, εκεί μέσα νιώθω άνετα.

Παρά τις αντικληρικές απόψεις μου εκεί μέσα νιώθω γαλήνη. Και βάζω στοίχημα ότι οι περισσότεροι Ιταλοί θα εκμυστηρεύονταν το ίδιο πράγμα! Σε μένα το έχει εκμυστηρευθεί, Θεέ και Κύριε, ο ίδιος ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, ο Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας, ο άνθρωπος που εισήγαγε τον ιστορικό συμβιβασμό μεταξύ μαρξιστών και καθολικών…

Για όνομα του Θεού, για άλλη μια φορά, αυτό που θέλω να πω είναι, ότι εμείς oι Ιταλοί δε βρισκόμαστε στην ίδια θέση με τους Αμερικανούς. Δεν είμαστε ένα χωνευτήρι πολλών και διαφόρων ειδών, δεν είμαστε ένα μωσαϊκό από ανομοιομορφίες, συγκολλημένες μονάχα με μια ιθαγένεια.

Εννοώ, ότι ακριβώς επειδή η πολιτιστική μας ταυτότητα είναι ήδη προσδιορισμένη από την χιλιόχρονη ιστορία μας, δεν μπορούμε ν’ αντέξουμε ένα κύμα μεταναστών, που δεν έχουν καμιά σχέση μ’ εμάς… και που δε θέλουν να γίνουν σαν εμάς, να απορροφηθούν από εμάς.

Αντίθετα, μάλιστα, θέλουν να μας απορροφήσουν εκείνοι. Θέλουν ν’ αλλάξουν τις αρχές μας, τις αξίες μας, την ταυτότητά μας, τον τρόπο ζωής μας. Και στο μεταξύ, μας αναστατώνουν με την οπισθοδρομική άγνοιά τους, με την οπισθοδρομική μισαλλοδοξία τους, με την οπισθοδρομική θρησκεία τους.

Αυτό που εννοώ είναι, ότι στον δικό μας πολιτισμό δεν υπάρχει χώρος για μουεζίνηδες και μιναρέδες, για ψευτο-εγκράτειες, για το ταπεινωτικό τσαντόρ, για την εξευτελιστική μπούρκα. Ακόμη κι αν υπήρχε χώρος γι′ αυτούς τους ανθρώπους, εγώ δεν θα τους τον παραχωρούσα.

Γιατί θα ήταν σαν να έσβηνα την ταυτότητά μας, σαν να εκμηδένιζα τα επιτεύγματά μας. Θα ήταν σαν να έφτυνα κατάμουτρα την ελευθερία, την οποία κερδίσαμε, τον πολιτισμό που έχουμε αναπτύξει, την ευημερία που έχουμε αποκτήσει. Θα ήταν σαν να ξεπουλούσα την χώρα μου, την πατρίδα μου. Κι η χώρα μου, η πατρίδα μου δεν είναι προς πώληση.

 της Αλεξάνδρας Ιωαννίδου

πηγή: mononews.gr

Το χρηματιστηριακό 2015

Το χρηματιστηριακό 2015

 Σε μία εποχή που οι τράπεζες υποφέρουν, που δεν δίνουν μεγάλους τόκους και υπάρχει το θέμα της δραχμής, πιστεύω πως οι ελληνικές μετοχές δεν είναι κακές. Τι θα κέρδιζα ή θα έχανα παγκοσμίως το 2015, εάν είχα επενδύσει 100.000 €

.Επειδή γράφω άρθρα που αφορούν μετοχές, τα περισσότερα σχόλια που παίρνω αναφέρουν πως κανένας Έλληνας δεν ενδιαφέρεται, αφού δεν υπάρχουν χρήματα για να επενδύσει. Βλέπω επίσης μία εχθρότητα απέναντι στα χρηματιστήρια, πιθανολογώ λόγω της εποχής που ζούμε. Λογικό θα έλεγα, επειδή έχουν χαθεί πολλά χρήματα τον τελευταίο καιρό από τις τράπεζες, έχει προηγηθεί η φούσκα του 1999 και όλα τα υπόλοιπα.

Όμως, το χρηματιστήριο κάθε χώρας είναι πολύ σημαντικό για την ανάπτυξη και για την ευημερία της. Το πρόβλημα του δεν είναι οι μετοχές των εταιριών, αλλά τα παράγωγα και όλα τα υπόλοιπα όπλα μαζικής καταστροφής, όπως τα αποκάλεσε ο W. Buffet. Εάν δεν υπήρχαν τα χρηματιστήρια, οι επιχειρήσεις δεν θα μπορούσαν να βρουν εύκολα τα κεφάλαια που χρειάζονται και ειδικά οι νέες. Όσο για τους επενδυτές, έχουν έτσι τη δυνατότητα να είναι μέτοχοι εταιριών με όσα χρήματα τους περισσεύουν, αποκομίζοντας οφέλη από τη λειτουργία τους.

Από την άλλη πλευρά προωθείται η επιχειρηματικότητα, μπαίνουν κεφάλαια σε μία χώρα και αυτοί που δεν διαθέτουν πολλά χρήματα έχουν εναλλακτικές λύσεις τοποθέτησης τους. Πιστεύω πως σε μία εποχή που οι τράπεζες υποφέρουν και που δεν δίνουν καθόλου τόκους στους καταθέτες τους, όταν το ρίσκο τους έχει αυξηθεί (Bail in, κόκκινα δάνεια), οι επενδύσεις σε μετοχές είναι ακόμη πιο ενδιαφέρουσες.

Δεν εννοώ βέβαια σε τραπεζικές ή σε άλλου είδους μεγάλου ρίσκου μετοχές, αλλά σε εκείνες τις υγιείς παραγωγικές και εμπορικές επιχειρήσεις που υπάρχουν ακόμη στην Ελλάδα. Έτσι και θα βοηθιούνταν αυτές οι επιχειρήσεις και οι αποταμιευτές θα τοποθετούσαν με μεγαλύτερη ασφάλεια και με καλύτερες προοπτικές τα χρήματα που τους περισσεύουν. Θα ήταν επίσης πιο ήσυχοι στη θεωρητική περίπτωση της δραχμής, αφού οι μετοχές δεν θα είχαν τον κίνδυνο της υποτίμησης, όπως το νόμισμα.

Δεν ξέρω πόσοι καταλαβαίνουν πως η κεφαλαιοποίηση του ελληνικού χρηματιστηρίου σήμερα είναι μόλις 36 δις € ενώ θα έπρεπε να ήταν 200 δις € μεγαλύτερη, πως αυτά τα χρήματα λείπουν από τις επιχειρήσεις, ότι αυτή η έλλειψη δεν επιτρέπει τις επενδύσεις, άρα την ανάπτυξη, την καταπολέμηση της ανεργίας, τη διευκόλυνση του ασφαλιστικού και όλα τα υπόλοιπα.

Η μεγάλη αυτή πτώση πάντως, όταν τα ακίνητα έχουν χάσει «μόλις» το 50% της τιμής τους, οφείλεται κυρίως στις συνθήκες χρεοκοπίας που ζει η Ελλάδα τα τελευταία έξι χρόνια, στην ύφεση, στην πολιτική αστάθεια και στις τράπεζες. Όταν με το καλό επανέλθει η χώρα, κάτι που συμβαίνει πάντοτε, τότε το χρηματιστήριο θα αλλάξει εντελώς εικόνα. Θα πετάξει, όπως φαίνεται από το δείκτη της Ιρλανδίας που «αποσυνδέθηκε» το 2012 από τον ελληνικό.

105

Δεν θέλω να επεκταθώ άλλο στο θέμα, αλλά ίσως επανέλθω στο μέλλον. Θα αναφερθώ εδώ στις επενδύσεις σε παγκόσμιο επίπεδο, με το παράδειγμα του πόσα θα κέρδιζε κανείς εάν είχε τοποθετήσει 100.000 € σε διάφορες αγορές και άλλα προϊόντα στην αρχή του 2015, πουλώντας στα τέλη του 2015 και με πηγή τη Bloomberg. Θα ξεκινήσω από τις χειρότερες επενδύσεις, φτάνοντας στο τέλος στις καλύτερες.

.

(25) Ουκρανικές μετοχές: Λόγω των προβλημάτων με τη Ρωσία και την υπαγωγή της χώρας στο ΔΝΤ, ο δείκτης της έχασε το 2015 περισσότερο από το 35% της αξίας του και το νόμισμα της υποτιμήθηκε πάρα πολύ. Εάν είχε τοποθετήσει κανείς 100.000 € στις αρχές του 2015, σήμερα θα του έμεναν μόλις 44.950 €. Μεγαλύτερες ζημίες δεν θα είχε πουθενά αλλού στον κόσμο.

(24) Βραζιλιάνικες μετοχές: Η Βραζιλία βιώνει μία από τις μεγαλύτερες κρίσεις στην ιστορία της. Ο πληθωρισμός είναι ήδη διψήφιος και η ύφεση υπολογίζεται στο -8% έως το 2017. Ο δείκτης του χρηματιστηρίου της έχασε το -12% της αξίας του και ταυτόχρονα το Ρέαλ υποτιμήθηκε απέναντι στο δολάριο και το ευρώ, αυξάνοντας τις ζημίες των επενδυτών. Έτσι από τα 100.000 € θα έμεναν μόλις 66.200 €.

(23) Πετρέλαιο (Brent): Όλοι γνωρίζουν την κατάρρευση των τιμών του και τους λόγους. Οι ετήσιες ζημίες σε δολάρια υπολογίζονται στο -35% και σε ευρώ στο -28,16%. Από τα 100.000 € λοιπόν θα έμεναν τα 71.850 €.

(22) Ελληνικές μετοχές: Ο δείκτης έχασε το 25,37% της αξίας του, οπότε από τα 100.000 € θα έμεναν τα 74.630 €. Εάν όμως είχε κανείς μετοχές ορισμένων τραπεζών, τότε κυριολεκτικά θα καταστρεφόταν (άρθρο κυρίας Νομικού), επειδή από τα 100.000 € θα έχανε περίπου τα 99.980 €, οπότε θα του έμεναν μόλις 20 €!

(21) Κτηνοτροφικά: Όλα τα γεωργικά προϊόντα έχασαν σε αξία, στο χρηματιστήριο εμπορευμάτων του Σικάγο. Στην κτηνοτροφία τα χοιρινά, για παράδειγμα, φτήνυναν κατά 27% σε δολάρια και κατά 19,34% σε ευρώ. Έτσι τα 100.000 € θα γίνονταν 80.660 €.

(20) Καφές: Ο μεγαλύτερος παραγωγός είναι η Βραζιλία, οπότε είναι λογικό να υποφέρει η τιμή του. Σε ευρώ έπεσε κατά 19,28% οπότε τα 100.000 € θα γινόντουσαν 80.720 €.

(19) Ομόλογα υψηλού ρίσκου (Junk Bonds) στην ενέργεια: Σε δολάρια έχασαν το 23,9% αλλά σε ευρώ περίπου 15%. Τα 100.000 € θα γινόντουσαν 84.440 €.

(18) Μετοχές αναπτυσσομένων οικονομιών: Ο δείκτης τους (MSCI) έπεσε κατά 16%. Και εδώ η ανατίμηση του δολαρίου ήταν ωφέλιμη για το ευρώ, αφού έπεσαν κατά 7,44% σε €. Τα 100.000 € έγιναν λοιπόν 92.560 €.

(17) Χρυσός: Σε δολάρια έχασε το 9,8% της αξίας του (από το 2016 ανεβαίνει), ενώ σε ευρώ μόλις το 0,12%. Επομένως τα 100.000 € έγιναν 99.880 €.

(16) Γερμανικά ομόλογα: Η Γερμανία είναι η μεγάλη κερδισμένη της κρίσης. Οι επενδυτές όμως δεν ωφελήθηκαν, αφού τα ομόλογα έχασαν το μεγαλύτερο μέρος της απόδοσης τους, μολονότι αυξήθηκε στο τέλος. Τα 100.000 € θα γινόντουσαν 100.310 €, οπότε θα κέρδιζε κανείς λιγότερα, από ότι με τους τόκους όψεως.

(15) Γερμανικοί τόκοι όψεως: Διαμορφώθηκαν στο 0,43% με αποτέλεσμα τα 100.000 € να απέβαιναν 100.430 €.

(14) Ευρωπαϊκά ομόλογα υψηλού ρίσκου (Junk Bonds): Εδώ υπάγονται τα ομόλογα που έχουν χαμηλή αξιολόγηση από τις γνωστές εταιρείες. Τα 100.000 € θα έφταναν στα 101.260 € στον ανάλογο δείκτη τους.

(13) Μετοχές Ευρωζώνης: Ο δείκτης τους (Euro Stoxx 50) κέρδισε 5,1% οπότε τα 100.000 € έγιναν 105.100 €.

(12) Μετοχές Ελβετίας: Μετά το σοκάρισμα της κεντρικής τράπεζας τον Ιανουάριο, όπου αποσύνδεσε το φράγκο από το ευρώ, οι τιμές των μετοχών επανήλθαν. Σε ετήσιο επίπεδο ο βασικός δείκτης (SMI) έχασε το 1% της αξίας του, αλλά ταυτόχρονα ανατιμήθηκε το φράγκο απέναντι στο ευρώ. Έτσι οι επενδυτές σε ευρώ κέρδισαν 9,95% και τα 100.000 € έγιναν 109.950 €.

(11) Μετοχές Γερμανίας: Ο δείκτης DAX αυξήθηκε κατά 10,26%, οπότε τα 100.000 € έγιναν 110.260 €. Ο μεσαίος όμως (MDAX) κέρδισε 23% και ο τεχνολογικός (TECDAX) 34%.

(10) Μετοχές Ρωσίας: Παρά τα προβλήματα της χώρας και την τεράστια πτώση του ρουβλίου, ο δείκτης της (Micex) αυξήθηκε κατά σχεδόν 26%. Λόγω της υποτίμησης όμως του νομίσματος, οι επενδυτές σε ευρώ κέρδισαν μόλις 11,10% με αποτέλεσμα τα 100.000 € να γίνουν 111.010 €.

(9) Δολάριο: Το αμερικάνικο νόμισμα ανατιμήθηκε το 2015 κατά 11,2% σε σχέση με το δολάριο. Έτσι τα 100.000 € είχαν συναλλαγματικά οφέλη και έγιναν 111.200 €.

(8) Αμερικανικά ομόλογα: Η απόδοση των επενδυτών από τους τόκους και από τις τιμές τους ήταν μόλις 1%. Επειδή όμως το δολάριο ανατιμήθηκε, οι επενδυτές σε ευρώ κέρδισαν 11,65% με αποτέλεσμα τα 100.000 € να γίνουν 111.650 €.

(7) Μετοχές ΗΠΑ: Ο βασικός δείκτης S&P αυξήθηκε σε ευρώ κατά 11,81%, οπότε τα 100.000 € έγιναν 111.810 €, πάντοτε στα τέλη του 2015. Εάν βέβαια οι επενδυτές είχαν διασφαλιστεί απέναντι στις συναλλαγματικές διακυμάνσεις, θα είχαν μεγαλύτερες αποδόσεις.

(6) Μετοχές Κίνας: Παρά το ότι τα χρηματιστήρια της χώρας βρισκόταν στο μάτι του κυκλώνα το 2015, κάτι που συνεχίζεται, λόγω της ραγδαίας ανόδου τους έως το Μάρτη, ήταν τελικά κερδοφόρα, ενώ το γουάν ανατιμήθηκε σε σχέση με το ευρώ. Στο δείκτη λοιπόν της Σαγκάης, τα 100.000 € θα γινόντουσαν 116.980 €.

(5) Μετοχές Ιαπωνίας: Η κεντρική τράπεζα της χώρας συνέχισε να τυπώνει αφειδώς χρήματα, οπότε ήταν λογική η αύξηση των τιμών των μετοχών. Έτσι ο NIKKEI 225 κέρδισε 9%, ενώ ταυτόχρονα ανατιμήθηκε ισχυρά το γεν απέναντι στο ευρώ. Τα 100.000 € λοιπόν έγιναν 120.020 €.

(4) Ελληνικά ομόλογα: Η μεγάλη έκπληξη της χρονιάς, για τους πραγματικά τολμηρούς. Όταν εγκρίθηκε το τρίτο μνημόνιο, ανέκαμψαν αμέσως, με αποτέλεσμα η ετήσια απόδοση τους να διαμορφωθεί στο 21,19%. ‘Έτσι, τα 100.000 € έγιναν 121.190 €.

(3) Μετοχές Ιρλανδίας: Είχαν την καλύτερη εξέλιξη σε όλη την Ευρωζώνη, λόγω του ρυθμού ανάπτυξης που έφτασε στο 6%. Ο δείκτης αυξήθηκε κατά 30,64% και τα 100.000 € έγιναν 130.260 €.

(2) Μετοχές Τζαμάικας: Λόγω της εξόδου της από την ύφεση, σε ένα μικρό χρηματιστήριο με ημερήσιες συναλλαγές της τάξης των 700.000 $ (για σύγκριση, 7 δις $ διαπραγματεύονται καθημερινά μόνο στον αμερικάνικο Dow Jones), ο δείκτης του χρηματιστηρίου της (JSE Market) υπερδιπλασιάστηκε. Έτσι τα 100.000 € έφτασαν στο αστρονομικό συγκριτικά 204.680 €.

(1) Μετοχές Βενεζουέλας: Η μεγάλη έκπληξη και ο νικητής των αποδόσεων το 2015 ήταν το χρηματιστήριο του Καράκας. Αυτό παρά το ότι η χώρα είναι βυθισμένη στην ύφεση, με τεράστια προβλήματα επιβίωσης και με την απειλή της χρεοκοπίας. Οι ημερήσιες συναλλαγές είναι βέβαια μηδαμινές, μερικές χιλιάδες δολάρια. Εν τούτοις, οι μετοχές αποτελούν τη μοναδική δυνατότητα των αποταμιευτών να διασώσουν τα χρήματα τους από την τρομακτική υποτίμηση του νομίσματος λόγω του πληθωρισμού 160%. Μόνο οι εγχώριοι επενδυτές βέβαια εμπιστεύονται εκεί τα χρήματα τους. Θεωρητικά όμως τα 100.000 € θα γινόντουσαν 361.800 € στο δείκτη IBC.

Borago officinalis ,Αγγουρίτσα | ΒΙΟΠΟΙΚΙΛΟΤΗΤΑ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΘΟΥΡΙΑΣ

Borago officinalis ,Αγγουρίτσα

Αγγουρίτσα ,περιοχή Μυκηναϊκής Άνθειας ,κήπος Δημήτρη Ζέρβα

Αγγουρίτσα ,περιοχή Μυκηναϊκής Άνθειας ,κήπος Δημήτρη Ζέρβα

Η αγγουρίτσα ή μπουράντζα αναπτύσσεται σε ύψος από 60 έως 100 cm.Ο μίσχος και τα φύλλα του καλύπτονται από τριχίδια. Τα φύλλα του είναι απλά και έχουν μήκος από 5 έως 15 cm. Τα άνθη της είναι τέλεια και έχουν πέντε τριγωνικού σχήματος πέταλα. Τα άνθη της είναι κυρίως μπλε χρώματος αν και έχουν παρατηρηθεί και ροζ, επίσης υπάρχουν ποικιλίες με λευκά άνθη.

34257794Σχηματίζει μεγάλες ταξιανθίες με πολλά άνθη να ανθίζουν ταυτόχρονα, αυτό προκαλεί τη μπουράντζα να έχει μεγάλο ποσοστό γειτονογαμίας (επικονίαση από άνθη του ίδιου φυτού). Η αγγουρίτσα έχει σχετικά μεγάλη περίοδο ανθοφορίας, σε ήπια κλίματα μπορεί να ανθίζει το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου. Φυτρώνει από μόνη της στην ευρύτερη περιοχή της Αρχαίας Θουρίας.

Ιστορικά στοιχεία:
Οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι θεωρούσαν ότι το βότανο ανακούφιζε αλλά και έδινε κουράγιο. Πίστευαν ακόμη ότι το φυτό είχε τη δύναμη να μετριάζει την μελαγχολία μερικών υποχονδριακών. Η θεραπεία τέτοιων ασθενών γινόταν με εντυπωσιακό και υποβλητικό τρόπο. Τους έδιναν πρώτα ένα δυνατό καθάρσιο και ύστερα τους τοποθετούσαν μερικές βδέλλες στον πρωκτό, ελαττώνοντας έτσι κατά ένα τρόπο τις αιμορροϊδικές υπεραιμίες. Στη συνέχεια τους έδιναν να πίνουν κάθε πρωί μερικά κύπελλα αφεψήματος Μποράγκο με μέλι.
Ο Διοσκουρίδης και ο Πλίνιος αναφέρουν ότι τα φύλλα του φυτού «τοποθετημένα στο κρασί κάνουν άνδρες και γυναίκες ευτυχισμένους και χαρούμενους και διώχνουν σκοτούρες, στεναχώρια και μελαγχολίες. Τα σιρόπια που φτιάχνονται από τα άνθη του φυτού ανακουφίζουν την καρδιά και ηρεμούν τους σχιζοφρενείς και ψυχασθενείς ανθρώπους».
Borago_officinalis_Sturm11007Το Μποράγκο είχε γοητεύσει με την ομορφιά του και τον Λουδοβίκο τον 14ο ο οποίος είχε διατάξει να φυτέψουν το βότανο στις Βερσαλλίες. Στην Ουαλία το ονομάζουν το «βότανο της χαράς» και στα αραβικά «πατέρα του ιδρώτα» προφανώς λόγω της δράσης του ως εφιδρωτικό.
Χαρακτηριστικό είναι ότι στο ποτό των σταυροφόρων όταν έφευγαν για τους Άγιους Τόπους, έριχναν άνθη Μποράγκο για να αποκτήσουν θάρρος.

nDSC_0347Ο γνωστός βοτανολόγος Τζον Γκέραντ έγραψε το 1597 για το βότανο. « Εγώ το Βοράγκο, δίνω πάντα κουράγιο» Η σύγχρονη έρευνα έχει δώσει καινούρια έννοια στο ρητό αυτό αποκαλύπτοντας ότι το βότανο διεγείρει τους αδένες των επινεφριδίων προωθώντας την παραγωγή αδρεναλίνης, της ορμόνης που εκκρίνεται όταν επίκειται μάχη ή φυγή και εξοπλίζει το σώμα για δράση σε πιεστικές καταστάσεις.Στη λαϊκή ιατρική εδώ και εκατονταετίες το Μποράγκο χρησιμοποιήθηκε από τον λαό σαν φάρμακο μαλακτικό, διουρητικό και εφιδρωτικό. Το χρησιμοποιούσαν κατά των πυρετών, των παθήσεων της χολής, των πνευμονικών κατάρρων, της πνευμονίας, των οξέων ρευματισμών, της ιλαράς, της οστρακιάς και της ευλογιάς και μάλιστα κατά ειδικό τρόπο. Έβραζαν το φυτό και το σούρωναν με ένα κομμάτι λεπτό βαμβακερό ύφασμα. Πρόσθεταν μέλι και έπιναν τρία κύπελλα την ημέρα.

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:

Η μπουράντζα καλλιεργείται κυρίως για μαγειρικούς και φαρμακευτικούς σκοπούς. Σήμερα η μόνη εμπορική καλλιέργεια μπουράντζας είναι για το έλαιο των σπόρων του. Το έλαιο αυτό είναι πηγή γ-λινολενικού οξέος για το οποίο η μπουράντζα είναι η μεγαλύτερη γνωστή φυτική πηγή (17-28%). Η περιεκτικότητα του σπόρου σε έλαιο είναι 26-38%. Επίσης περιέχει λιπαρά οξέα όπως παλμιτικό οξύ (10-11%), Στεατικό οξύ (3,5-4,5%), ελαικό οξύ (16-20%), εικοσενοϊκό οξύ (3,5-5,5%),΄ερουκικό οξύ (1,5-3,5%) και Νερβονικό οξύ (1,5%). Το έλαιο χρησιμοποιείται σαν συμπλήρωμα γ-λινολενικού οξέος.

Η μπουράντζα τρώγεται φρέσκια σαν λαχανικό ή αποξηραμένη σαν βότανο. Η μπουράντζα έχει γεύση σαν αγγούρι και τρώγεται μέσα σε σαλάτες ή σαν γαρνιτούρα.Τα άνθη του που περιέχουν το μη τοξικό αλκαλοειδές θεσινίνη, έχουν γλυκιά γεύση και είναι από τα ελάχιστα βρώσιμα άνθη μπλε χρώματος.
Μερικές φορές χρησιμοποιούνται για εδώδιμη διακόσμηση σε διάφορα πιάτα. Έχει βρεθεί ότι τα φύλλα του περιέχουν πολύ μικρή ποσότητα (10 Ppm) από τα υπατοτοξικά αλκαλοειδή ιντερμεδίνη, λυκοψαμίνη, αμαβιλίνη και σουπινίνη. Αυτά τα αλκαλοειδή υπάρχουν σε εξαιρετικά χαμηλό ποσοστό και δεν αποτελούν κίνδυνο για την υγεία.
saata_augotaraxoΗ μπουράντζα χρησιμοποιείται στην γερμανική, Ισπανική, Ελληνική και Ιταλική κουζίνα. Στην Ελλάδα μπαίνει σε λαδερά όπως γεμιστά και ντολμάδες.

Στην Γερμανία και στην Ισπανία φτιάχνεται μια πράσινη σάλτσα με βάση η μπουράντζα.

Στην Ιταλία χρησιμοποιείται στον χρωματισμό ζυμαρικών όπως ραβιόλια. Στην Πολωνία χρησιμοποιείται για να αρωματίζει τουρσί.

Στο Ιράν βράζεται και πίνεται σαν τσάι.

 

Συνταγές:
Πράσινη σαλάτα με μποράντζα και αυγοτάραχο

Oven baked pollock with radishes, borage flowers and lardo

Red mullet, seared cucumber, borage and beurre blanc

Σαλάτα λουλουδιών μποράγκο

 

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
file_feb01c6426e9633288bf84ce1e186ae3_LΗ αγγουρίτσα χρησιμοποιείται σαν θεραπεία σεκαρδιαγγειακές διαταραχές. Χρησιμοποιέιται επίσης και σε γαστρεντερικές παθήσεις (διάρροια, κράμπες και κολικό του εντέρου), αναπνευστικές διαταραχές (άσθμα, βρογχίτιδα) καιουροποιητικές διαταραχές.
Οι φυσικοπαθητικοί ιατροί χρησιμοποιούν τη μπουράντζα για την ρύθμιση του μεταβολισμού και του ορμονικού συστήματος και θεωρούν ότι είναι καλή θεραπεία για το ροεμμηνορροϊκό σύνδρομο και τα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης, όπως η έξαψη.
Δρα ως εφιδρωτικό, αποχρεμπτικό, τονωτικό, αντιφλεγμονώδες, γαλακταγωγό. Το Μποράγκο δρα σαν αποκαταστατικός παράγοντας στον φλοιό των επινεφριδίων, πράγμα που σημαίνει ότι αναζωογονεί και ανανεώνει τα επινεφρίδια μετά από ιατρική αγωγή με κορτιζόνη ή στεροειδή. Το Μποράγκο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως τονωτικό των επινεφριδίων για μεγάλο χρονικό διάστημα. Μπορεί ακόμη να χορηγηθεί στη διάρκεια πυρετών και ιδιαίτερα κατά την ανάρρωση. Έχει τη φήμη αντιφλεγμονώδους βοτάνου για καταστάσεις όπως η πλευρίτιδα.
VLUU L100, M100  / Samsung L100, M100Τα φύλλα και οι σπόροι ενισχύουν τη ροή του γάλακτος κατά τον θηλασμό.

Ο χυμός τοΤα φύλλα και οι σπόροι ενισχύουν τη ροή του γάλακτος κατά τον θηλασμό.υ βοτάνου, που παρασκευάζεται από τα νωπά φύλλα, θεωρείται χρήσιμος στη νευρική κατάθλιψη ή την ψυχική οδύνη. Από αυτόν παρασκευάζεται και μία μαλακτική λοσιόν για ξηροδερμία με φαγούρα.

Το έλαιο που εξάγεται από τους σπόρους του φυτού χρησιμοποιείται και ως εναλλακτικό αντί του ελαίου της οινοθήρας για τους ρευματισμούς ή τις διαταραχές περιόδου και μπορεί να χρησιμοποιηθεί εξωτερικά για το έκζεμα.

 

 

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Θεωρείται  ιδιαίτερα μελισσοκομικό φυτό.

721959467_c8c7fd542d

Με βάση το λάδι του φυτού παρασκευάζεταιμεγάλος αριθμός καλυντικών:
Κρεμα Νυκτος με Μποραγκο:διαθέτει υψηλή συγκέντρωση σε λάδι borage . Το Borage Oil έχει τη μεγαλύτερη συγκέντρωση σε γάμμα λινολενικό οξύ (GLA)ν από οποιοδήποτε φυτικό έλαιο. Το GLA είναι ωμέγα-6 λιπαρό οξύ απαραίτητο για τη λειτουργία του εγκεφάλου, τη ρύθμιση του μεταβολισμού, καθώς και την ανάπτυξη και υγεία των οστών, των μαλλιών και του δέρματος.
Το Λαδι Μποραντζας ή Μποραγκο (Borage Oil) προέρχεται από την έκθλιψη των σπόρων του όμορφου φυτού Borage (Borago officinalis). Το Borage Oil έχει τη μεγαλύτερη συγκέντρωση σε γάμμα λινολενικό οξύ (GLA)ν από οποιοδήποτε φυτικό έλαιο. Το GLA είναι ωμέγα-6 λιπαρό οξύ απαραίτητο για τη λειτουργία του εγκεφάλου,τη ρύθμιση του μεταβολισμού, καθώς και την ανάπτυξη και υγεία των οστών, των μαλλιών και του δέρματος. Το λαδι μποραγκο έχει αποδειχθεί οτι έχει την ικανότητά να ηρεμήσει και να μειώσει μια φλεγμονή και έχει χρησιμοποιηθεί επιτυχώς για να ανακουφίσει τον πόνο, πρήξιμο και δυσκαμψία των αρθρώσεων εξαιτίας ρευματοειδούς αρθρίτιδας. Το Λαδι Borage έχει χρησιμοποιηθεί επίσης με θετικά αποτελέσματα για πολλές διαφορετικές δερματικές διαταραχές, όπως ψωρίαση, έκζεμα, ακμή και πρόωρα γερασμένο δέρμα. Το λαδι μποραντζας είναι τόσο σημαντική πηγή γάμμα λινολενικού οξέως που μπορεί να αποδειχθεί πολύτιμο για πολλές διαφορετικές ασθένειες. Ωστόσο, είναι αναμφισβήτητα ευεργετικό για την υγεία ολόκληρου του σώματος και την ευεξία του.

 

US National Library of Medicine

EurekaMag

International Journal of Pharmaceutical Sciences Review & Research

ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Δίανθος

sensities