Μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα σε αυτό το Μπάχαλο;

 

Π  Ω  Σ. Γιατί δ ε ν αντέχεται

Πολιτισμένος διάλογος επί τω έργω

Καταδικαστέο: Ο κ. Τζιφόπουλος, πρόεδρος της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και αντιπρύτανης του εν λόγω ιδρύματος, σε συνέντευξη που έδωσε σε τηλεοπτικό σταθμό της Κατερίνης είπε πως εκεί που έχουν φτάσει τα πράγματα πρέπει και οι αρχές του Πανεπιστημίου να «φασιστοποιηθούν και να ρίχνουν και καμιά σφαλιάρα».

Λίγο πριν την εν λόγω απαράδεκτη δήλωση του κ. Τζιφόπουλου, συνέβη το εξής ισάξιο σε  «αγωνιστική ποιότητα» περιστατικό, το οποίο είναι εξ ίσου Καταδικαστέο: Φοιτητές από το Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών εισέβαλαν σήμερα στην Πρυτανεία, αδειάζοντας δύο σακούλες με σκουπίδια πάνω στο γραφείο του αντιπρύτανη, κ. Αντώνη Καλοκαιρινού…

Η εικόνα, μιας επαίσχυντης, γραφικής πράξης ασήμαντης μειοψηφίας φοιτητών, και η απάντηση-αντίδραση από πρύτανη και μάλιστα της Φιλοσοφικής(!), προσφέρεται απλόχερα για να κατανοήσει(;) κανείς την ποιότητα της κοινωνίας μας. Γιατί τα δύο αυτά περιστατικά δεν είναι ουρανοκατέβατα. Το φαντασιακό του μεν (πρύτανη) και των δε (μερικών γραφικών φοιτητών) είναι αυθαίρετο. Δεν χρειάζεται καμία φασιστοποίηση και καμία σφαλιάρα προς ανυπάκουους φοιτητές-ο συλλογισμός είναι ολωσδιόλου ηλίθιος, και δεν μπορεί να ονομαστεί «αντίσταση» το παιδικό, άκρως γραφικό κι επικίνδυνο ως πράξη, το άδειασμα σακούλας σκουπιδιών σε γραφείο αντιπρύτανη, όσο και αν τα απερίγραπτα λόγια του κ. Τζιφόπουλου «…πρέπει να φασιστοποιηθούμε όσοι είμαστε σε θέση εξουσίας γιατί αλλιώς δεν αλλάζει ο Έλληνας» παραπέμπουν στο ανιστόρητο, και ευρέως διαδεδομένο «ένας Παπαδόπουλος μας χρειάζεται!».

Πολλοί γραμματείς, φαρισαίοι, επιφυλλιδογράφοι, αγωνιστές της αριστεράς, κομματάρχες, συνδικαλιστές του γλυκού φοιτητικού νερού, θεωρητικοί  κ.λπ. προσέφεραν απλόχερα τα εύσημα προς τον μεν αλλά και προς τους δε. Το βρίσκω λογικό. Αυτή είναι η γενικευμένη συνειδησιακή μας υπόσταση ως κοινωνία. Επόμενο είναι ο σύλλογος φοιτητών της Φιλοσοφικής με ανακοίνωσή του, να ζητά την παραίτηση όχι μόνο του κ. Τζιφόπουλου, αλλά του κ. Φορτσάκη και των συν αυτώ. «Ελευθερία» ανακοινώσεων έχουμε, ό,τι θέλουμε ανακοινώνουμε, φτάνει να φουσκώνει, να επιβεβαιώνει το ιδεολογικό μας νεφελώδες φαντασιακό.

Λογικά θεωρούνται τα πάντα σε αυτό τον τόπο, εκτός από τα λογικώς αυτονόητα.

Ας πάρουμε ως παράδειγμα ένα στιγμιότυπο από μια ολομέλεια στη Βουλή, ας μοιραστούμε μαζί τη βροχή των τροπολογιών σε ένα νομοσχέδιο του υπ. Παιδείας:

«Ρυθμίσεις ευνοϊκές για αυθαίρετες κατασκευές καταστημάτων στο Μικρολίμανο, ζητήματα σχετικά με «επιλέξιμες βοσκήσιμες εκτάσεις», θέματα ΝΕΡΙΤ αλλά και υποθέσεις ειδικού ενδιαφέροντος για τους εθελοντές μακράς θητείας στις Ενοπλες Δυνάμεις, είναι μεταξύ εκείνων που υπουργοί και βουλευτές ζητούν να ψηφιστούν σήμερα, μέσω τροπολογιών που κατέθεσαν στο πλαίσιο συζήτησης νομοσχεδίου του υπουργείου Παιδείας, αντικείμενο του οποίου είναι η «Ερευνα, η Τεχνολογική Ανάπτυξη και η Καινοτομία»! Ο αριθμός των τροπολογιών, έως χθες το απόγευμα κατά την έναρξη της συζήτησης του σχεδίου νόμου ήταν 61: Εξ αυτών ήταν δέκα υπουργικές και όλες οι υπόλοιπες βουλευτικές. Πιθανόν δε, να διευρυνθεί έως τη στιγμή της σημερινής ψηφοφορίας η «λίστα» που άνοιξε με την κατάθεση της πρώτης τροπολογίας τα πρώτα 24ωρα Νοεμβρίου και με την 61η να κατατίθεται στις 6 χθες το απόγευμα.

Οι παλαιότεροι εκ των κοινοβουλευτικών θυμήθηκαν ότι σε παλαιότερο χρόνο το «ρεκόρ» ήταν περίπου 100 τροπολογίες σε νομοσχέδιο. Αλλά και ο χθεσινός αριθμός κάθε άλλο παρά απαρατήρητος μπορεί να περάσει. Πέραν του ποσοτικού στοιχείου, αρνητικά φορτισμένα είναι και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά αρκετών εξ αυτών. Οι περισσότερες, βεβαίως, αφορούν θέματα σχετικά με το νομοσχέδιο (όπως ζητήματα για τη λειτουργία ερευνητικών κέντρων στην Ελλάδα κ.λπ.). Ωστόσο, υπάρχουν και ορισμένες με περιεχόμενο που όχι μόνο είναι εντελώς άσχετο με το υπό συζήτηση νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας -κάτι το οποίο απαγορεύεται εκ του Συντάγματος- αλλά και που σε κάποιες περιπτώσεις παραπέμπουν σε καταστάσεις ανταπόκρισης έναντι αιτημάτων εκλογικής πελατείας». [οι υπογραμμίσεις δικές μου].

Δηλαδή αυθαιρεσίας το κάγκελο. Μπάχαλο. Στη Βουλή αυτά. Ας κατέβουμε λίγο ποιο κάτω, στη κοινωνία των… πολιτών.

Αυθαίρετα παρκάρουμε στα πεζοδρόμια, αυθαίρετα ρίχνουμε τα σκουπίδια όπου βρούμε, αυθαίρετα καταλαμβάνουμε δημόσια κτίρια. Για 49 αυθαίρετες χωματερές, πληρώνουμε 22 εκατ. πρόστιμο στους «κουτόφραγκους». Αυθαίρετα καταλαμβάνουν κτίρια στην Πλάκα οι υπάλληλοι του ΥΠΠΟ. [Γουσέτης –Καθημερινή 26.11.14]

Όλα λογικά τα τεκταινόμενα εν Ελλάδι. Σε ποια χώρα του πλανήτη, είτε αυτή ανήκει στον Πρώτο, Δεύτερο, Τρίτο ή ακόμα και Τέταρτο κόσμο διαθέτουν συνδικαλιστικά όργανα ιδιοκτήτες αυθαιρέτων, οι γνωστοί ως «Οικιστές»; Σε ποια χώρα διαλέγει κάποιος ένα κομμάτι γης της αρεσκείας του –έτσι επειδή γουστάρει- και χτίζει το μικρό ή μεγάλο σπίτι του, γίνεται μέλος του τοπικού συλλόγου των «οικιστών» και εάν δεν νομιμοποιηθεί το σπιτάκι του (που νομιμοποιείται, πάντα!), κατεβαίνει σε διαδήλωση διεκδικώντας «κεκτημένα»; Οι υπόλοιποι, οι νόμιμοι, αυτοί που αγόρασαν νομίμως ακίνητο, τι πρέπει να κάνουν; Ποια πολιτική παράταξη προάσπισε τα δικαιώματα αυτών, των ελάχιστων εντίμων; Βρείτε μου μια παράταξη.

Λογικά. Όλα. Δεν βλέπει το συνδικαλιστικό «κίνημα» ότι τα τελευταία 5-6 χρόνια αυτοί που κινητοποιούνται για τα, πράγματι δίκαια (τις περισσότερες φορές) αιτήματά τους, μειώνονται συνεχώς; Αναρωτήθηκε κανείς γιατί, ενώ τα εργασιακά δικαιώματα έχουν καταρρακωθεί, οι εργασιακές συμβάσεις σβήστηκαν από τον χάρτη με συγκριμένους ακριβείς αντεργατικούς νόμους χωρίς να ματώσει ρουθούνι. Ταυτόχρονα οι αντίστοιχες με τα απάνθρωπα αυτά μέτρα κινητοποιήσεις βρίσκονται στο χαμηλότερο επίπεδο της τελευταίας πεντηκονταετίας(!). Γιατί. Ανέλυσε κάποιο κόμμα ή παράταξη σοβαρά το φαινόμενο;

Ομως το θέμα είναι μεγάλο, πολυπλόκαμο και δεν είναι αντικείμενο αυτού του σχολίου. Εστιαζόμαστε, λοιπόν, στη «γλώσσα» και στα «αιτήματα», ενδεικτικά και τα δύο της καθήλωσης στον χρόνο ή μήπως άρνησης ή, εν τέλει, αδυναμίας να αντιληφθούν οι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι ότι η κοινωνία λειτουργεί πλέον με διαφορετικά ανακλαστικά. Οτι μέσα στο μαξιμαλιστικό και εξωπραγματικό να αλλάξουν όλα «τώρα» και «αμέσως», ενισχύεται απλώς η αδράνεια και υπονομεύεται το κύρος αλλά και η αποτελεσματικότητα ακόμα και μιας δίκαιης απεργιακής κινητοποίησης. Δεν απασχολεί κανέναν η χαμηλή συσπείρωση των κινητοποιήσεων; Με μια οικονομική κρίση, όπως περιγράφεται, και μια κοινωνία πάσχουσα, με τη φτώχεια και την ανεργία να εμφανίζουν ιστορικά υψηλά ποσοστά, δεν θα έπρεπε να είναι «μαζική» και, κυρίως, πραγματική η συμμετοχή; Αρα κάτι συμβαίνει, που είναι πιο διαλυτικό από τον «ταξικό εχθρό».

Λογικά λοιπόν όλα. Η συμμετοχή στις φοιτητικές συνελεύσεις που παίρνονται οι… αποφάσεις των κινητοποιήσεων (βλ. καταλήψεων λόγω λειψής φαντασίας, δεν «υπάρχει άλλο μέσο πίεσης¨…), παίρνονται με λιγότερο από το 5% του συνόλου των φοιτητών. Άρα και εδώ, κάτι συμβαίνει. Ισχύει ή δεν ισχύει ο αυταρχισμός των διοικούντων και της εξουσίας; Και εάν ισχύει πόσοι το έχουν κατανοήσει. Πάντως το 95%, άντε το 90%, των φοιτητών δεν συμμετέχει σε όλον αυτόν το θόρυβο και τον προβληματισμό. Πιστεύω ότι θα έπρεπε. Συμβαίνει πάντως. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια.

Τι φταίει για όλα τα προαναφερόμενα του κειμένου. Γιατί αυτό το μπάχαλο κι η αυθαιρεσία που κυβερνά τον τόπο; Πως μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα;

Διαλέγω μία από τις προϋποθέσεις, ίσως η σημαντικότερη, όπως μας τη λέει ο Καστοριάδης:

«Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι μια δημοκρατία τέλεια, ολοκληρωμένη κ.λπ. μας πέφτει από τον ουρανό, είναι σίγουρο ότι δεν θα μπορέσει να επιζήσει περισσότερο από μερικά χρόνια, αν δεν δημιουργήσει τα άτομα που της αντιστοιχούν και που είναι, πρώτα και πάνω απ’ όλα, ικανά να την κάνουν να λειτουργήσει και να την αναπαράγουν. Δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατική κοινωνία χωρίς δημοκρατική παιδεία».

ΥΓ:
Δεν αναφέρθηκα στη (μη)λειτουργία της Δικαιοσύνης που συμβάλει καθοριστικά σε όλο αυτό το νεοελληνικό αλαλούμ, διότι αποτελεί ένα τουλάχιστον ξεχωριστό ζήτημα από μόνο του. Το ίδιο και το μείζον ζήτημα της Εκκλησιαστικής παρέμβασης, τόσο πρακτικής όσο και στη διαμόρφωση μαζικών στρεβλών ανορθολογικών συνειδήσεων. Άλλωστε μία ανάρτηση δεν λέει, δεν μπορεί, να καλύψει περισσότερα ζητήματα, πόσο μάλλον να τα αναπτύξει επαρκώς. Τα γράφουμε άλλωστε καιρό τώρα…

Advertisements