Ανύπαρκτη η πρόσβαση στα φτηνά φάρμακα στην Ελλάδα της κρίσης – NEWS247

Ανύπαρκτη η πρόσβαση στα φτηνά φάρμακα στην Ελλάδα της κρίσης – NEWS247.

Advertisements

Ακρόπολη 30 Μαΐου 1941 – Δύο φοιτητές αποκαθηλώνουν τη γερμανική σημαία

Ακρόπολη 30 Μαΐου 1941 – Δύο φοιτητές αποκαθηλώνουν τη γερμανική σημαία

Στα τέλη Μαΐου του 1941 είχε συμπληρωθεί ένας μήνας από την παράδοση της Αθήνας στους Γερμανούς, που ολοκλήρωναν τις επιχειρήσεις τους στην Ελλάδα με την κατάληψη της Κρήτης. Ο Μανώλης Γλέζος (9/9/1922) και ο Λάκης Σάντας (22/2/1922) ήταν δύο νεαροί φοιτητές, που δάκρυζαν, όπως και χιλιάδες Αθηναίοι, βλέποντας τη γερμανική σβάστικα να κυματίζει στην Ακρόπολη. Το χιτλερικό σύμβολο προκαλούσε την Ελληνική υπερηφάνεια. Έπρεπε, λοιπόν, να κατέβει…

Το παράτολμο σχέδιο γεννήθηκε στο μυαλό τους ένα ανοιξιάτικο σούρουπο στο Ζάππειο, καθώς αντίκριζαν την Ακρόπολη και στρώθηκαν στη δουλειά για να το υλοποιήσουν. Πήγαν στην Εθνική Βιβλιοθήκη και διάβασαν ό,τι σχετικό με τον Ιερό Βράχο. Στη Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια ανακάλυψαν όλες τις σπηλιές και τις τρύπες της Ακρόπολης. Γρήγορα, αντιλήφθηκαν ότι η μόνη διαδρομή που έπρεπε να ακολουθήσουν για να μην γίνουν αντιληπτοί από τους γερμανούς φρουρούς ήταν μέσω του Πανδρόσειου Άντρου.

Το πρωί της 30ής Μαϊου 1941, ο Γλέζος και ο Σάντας πληροφορήθηκαν από το ραδιόφωνο ότι η Κρήτη είχε πέσει. Οι Γερμανοί με προκηρύξεις κόμπαζαν για το κατόρθωμά τους. Οι δύο νέοι αποφάσισαν να δράσουν το ίδιο βράδυ. Όπλα δεν είχαν, παρά μόνο ένα φαναράκι κι ένα μαχαίρι. Η ώρα είχε φθάσει 9:30 το βράδυ. Η μικρή φρουρά της Ακρόπολης ήταν μαζεμένη στην είσοδο των Προπυλαίων και διασκέδαζε με νεαρές Ελληνίδες, που πουλούσαν τον ερωτά τους, πίνοντας μπύρες και μεθοκοπώντας.

Με άγνοια κινδύνου, πήδηξαν τα σύρματα, σύρθηκαν ως τη σπηλιά του Πανδρόσειου Άντρου και άρχισαν να σκαρφαλώνουν από τις σκαλωσιές, που είχαν φτιάξει οι αρχαιολόγοι για τις ανασκαφές. Φθάνοντας σε απόσταση ολίγων μέτρων από τον ιστό της σημαίας δεν αντιλήφθηκαν κανένα φρουρό και με γρήγορες κινήσεις κατέβασαν από τον ιστό το μισητό σύμβολο του ναζισμού.

Ήταν μία τεράστια σημαία, διαστάσεων 4×2 μ. Είχαν φθάσει πια μεσάνυχτα. Οι δύο «κομάντος» δίπλωσαν και πήραν μαζί τους τη σημαία και ακολουθώντας το ίδιο δρομολόγιο απομακρύνθηκαν από την Ακρόπολη, χωρίς και πάλι να γίνουν αντιληπτοί από τους Γερμανούς, που συνέχιζαν τη διασκέδασή τους.

Με έκπληξη η γερμανική φρουρά αντιλήφθηκε νωρίς το πρωί ότι η σβάστικα έλειπε από τον ιστό. Οι γερμανικές αρχές πανικοβλημένες διέταξαν ανακρίσεις. Μόλις στις 11 το πρωί ανάρτησαν μια νέα σημαία στον κενό ιστό.

Γλέζος και Σάντας καταδικάσθηκαν ερήμην σε θάνατο, οι άνδρες της φρουράς εκτελέστηκαν, οι Έλληνες διοικητές των αστυνομικών τμημάτων της περιοχής απαλλάχθηκαν από τα καθήκοντά τους, ενώ για τους φύλακες της Ακρόπολης δεν προέκυψε κάποιο ενοχοποιητικό στοιχείο.

Η υποστολή της σβάστικας από την Ακρόπολη αποτέλεσε ουσιαστικά την πρώτη αντιστασιακή πράξη στην κατεχόμενη Αθήνα, μία ενέργεια με συμβολικό χαρακτήρα, αλλά τεράστια απήχηση στο ηθικό των δοκιμαζόμενων Ελλήνων. Το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς ιδρύθηκαν οι δύο μεγάλες αντιστασιακές οργανώσεις ΕΑΜ και ΕΔΕΣ.

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ο Μανώλης Γλέζος συνελήφθη τρεις φορές από τους Γερμανούς, φυλακίστηκε και κατόρθωσε να δραπετεύσει, ενώ ο Λάκης Σάντας ξέφυγε από τους διώκτες του και κατετάγη στον ΕΛΑΣ.

sansimera.gr

ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ: ΗΠΑ ΚΑΙ ΚΙΝΑ ΝΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΟΥΝ ΓΙΑ ΜΙΑ «ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΑΞΗ» ΒΙΝΤΕΟ

ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ: ΗΠΑ ΚΑΙ ΚΙΝΑ ΝΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΟΥΝ ΓΙΑ ΜΙΑ «ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΑΞΗ» ΒΙΝΤΕΟ

»Είναι πρόκληση,» είπε ο Κίσινγκερ στην Asia Society την περασμένη εβδομάδα, «πώς να χτίσουμε μια παγκόσμια τάξη, για πρώτη φορά στην ιστορία σε παγκόσμια βάση.

Μιλάμε πολύ για την παγκόσμια κοινότητα, αλλά το γεγονός είναι ότι δεν υπήρξε ποτέ πριν μια παγκόσμια κοινότητα «προτείνοντας στην Κίνα και τις ΗΠΑ να συνεργαστούν για μια τέτοια προσπάθεια.

Ο David Rockefeller απαίτησε φόρο τιμής προς τον κομμουνιστή πρόεδρο Μάο, τον πιο παραγωγικό μαζικό δολοφόνο του 20ου αιώνα (υπεύθυνος για την εξολόθρευση 49-78,000,000 κινέζων).

Ο Rockefeller θεωρεί τον Μάο ως ένα ιδανικό ηγέτη, και την κομμουνιστική επανάσταση και τις δολοφονικές πολιτικές αφανισμού, ως πρότυπο για τηνπαγκόσμια κυβέρνηση.

Ζητείται λογική, χαρίζονται προσόντα | Άρθρα | Protagon

Ζητείται λογική, χαρίζονται προσόντα

Λόγοι δυσκολίας κάλυψης θέσεων εργασίαςΛόγοι δυσκολίας κάλυψης θέσεων εργασίας

Η Ελλάδα πέρα από τα Τέρατα
Γιατί η πραγματικότητα δεν είναι πάντα αυτή που νομίζουμε.
Υποδείξτε τα θέματα που θέλετε να ερευνήσουμε στοterata@protagon.gr

Τέρας: Δεν καλύπτονται οι θέσεις εργασίας, γιατί δεν υπάρχουν οι υποψήφιοι με τα κατάλληλα προσόντα.

Το ρεπορτάζ

Η αδυναμία πρόσβασης ή επανένταξης στην αγορά εργασίας και η ανεργία είναι ο πρώτος λόγος που ωθεί τους Έλληνες στην αναζήτηση εισιτηρίων για το εξωτερικό. Όχι για διακοπές, αλλά για ένα καλύτερο επαγγελματικό αύριο. Δεν είναι, όμως, τόσο υψηλό όσο φαντάζεστε το ποσοστό αυτό που απαντά πως αυτή είναι η βασική αιτία για την αναζήτηση καλύτερης τύχης. Είναι, μόλις, το 36%. Υπάρχει ακόμη ένα 29% που μιλά για την έλλειψη προοπτικής και ένα 18% που αναφέρεται στην έλλειψη αξιοκρατίας. Αθροιστικά, ξεπερνούν την ανεργία. Ταυτόχρονα, όσοι σκέφτονται τα ξένα προσβλέπουν σε καλύτερο μισθό και σε επαγγελματική εξέλιξη (σελ. 4).

Η έρευνα της Manpower για τη δυσκολία στον εργασιακό στίβο έχει άλλη ανάγνωση από τη συνηθισμένη. Μιλά για τα εμπόδια που έχουν οι εργοδότες στο να βρουν τον κατάλληλο άνθρωπο για την κατάλληλη θέση και όχι για το πόσο εύκολα το σημάδι του μαρκαδόρου στην εφημερίδα γίνεται, από κύκλος, «τικ». Το βασικό πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη προσόντων, τίτλων σπουδών ή εργατικότητας, όπως παρουσιάζεται. Το πρόβλημα είναι οι απαιτήσεις των εργοδοτών. Διαβάστε την, συγκρίνετε τα αποτελέσματά της με τα αντίστοιχα για τις άλλες χώρες στον πλανήτη και θα καταλάβετε.

Θα δείτε πως οι Έλληνες εργοδότες ζητούν εμπειρία. Μπόλικη εμπειρία, πριν αποφασίσουν να κάνουν υποχωρήσεις ή πριν περιμένουν τον κατάλληλο υποψήφιο (60% σε σχέση με το 24% στον υπόλοιπο κόσμο). Η έλλειψή της είναι σε μεγάλο βαθμό εξηγήσιμη εξαιτίας της μειωμένης προσφοράς από το 2008 και μετά και θυμίζει το σωφρονιστικό σύστημα. Η επανένταξη δεν γίνεται ποτέ, λίγοι δίνουν δουλειά σε κάποιον μετά τη φυλακή. Έτσι και με την εμπειρία. Απαιτείται σε μια περίοδο που δεν υπάρχει κάποιος να στρώσει το έδαφος για να την αποκτήσει ο εργαζόμενος.

Υπάρχει και κάτι άλλο. Οι τεχνικές δεξιότητες απασχολούν τους Έλληνες εργοδότες σε ποσοστό 15% (34% στο εξωτερικό) και είναι το πέμπτο πράγμα που κοιτούν. Αντίθετα, η προσαρμοστικότητα είναι το τέταρτο (16%) όταν στο εξωτερικό είναι από τα τελευταία πράγματα που τους απασχολούν (4%, τέσσερις φορές κάτω δηλαδή). Θα βρείτε κι άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία στον πίνακα. Όπως για παράδειγμα το ότι στο εξωτερικό υπάρχει σχεδόν διπλάσια έλλειψη υποψηφίων (17%-32%).

Τι άλλο λέει η έρευνα της Manpower; Πως δεν είναι τα πράγματα όλο και χειρότερα, αλλά κάθε χρόνο αλλάζουν τα δεδομένα. Προσέξτε το διάγραμμα και θα παρατηρήσετε πως μετά τη συνεχή πτώση της δυσκολίας κάλυψης κενών θέσεων εργασίας (2008-2010) υπήρξε μια θεαματική αύξηση που επανέφερε τα ποσοστά στα προ κρίσης επίπεδα, σχεδόν. Και μετά πάλι τα ίδια (πτώση) για να έρθει και πάλι αύξηση. Σαν καρδιογράφημα, δηλαδή. Αντίθετα, στο εξωτερικό παρατηρείται μια σταθεροποιητική τάση, με αυξητική τάση. Σε αυτό αντικατοπτρίζονται και οι συνεχείς αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις, όσον αφορά τις νομικές συμβάσεις που τις διέπουν.

Οι Έλληνες εργοδότες απαντούν πως δυσκολεύονται να βρουν τους κατάλληλους. Οι Έλληνες εργαζόμενοι απαντούν πως δυσκολεύονται να φτάσουν από την αγγελία στο γραφείο της συνέντευξης. Τα νούμερα δείχνουν επιμονή σε ένα μοντέλο εντελώς διαφορετικό από τις υπόλοιπες χώρες. Ευέλικτο, πιεστικό, μπουκωμένο και αναποτελεσματικό.

Πώς να καταστρέψετε την κόρη σας σε 5 ακόμα πιο εύκολα στάδια | Άρθρα | Protagon

Πώς να καταστρέψετε την κόρη σας σε 5 ακόμα πιο εύκολα στάδια

Πρώτα απ’ όλα θέλω να σας ενημερώσω, παίδες μου αγαπημένοι, ότι μελετάω εμβριθώς όλα σας τα σχόλια για να διαπιστώσω αν μιλάω σε τσίγκινα αυτιά ή όχι. Λοιπόν, από τον έλεγχο των σχολίων της προηγούμενης εβδομάδας ένα μπήκε κατευθείαν στο μάτι μου και το εξόρυξε. Ήταν ένας χοντρός που ζούσε με τη μάνα του και περίμενε, λέει, μια ζωή να βρει ένα όμορφο και καλό κορίτσι να παντρευτεί (για να σηκωθεί να φύγει επιτέλους από τη μάνα του) αλλά δυστυχώς πέφτει συνεχώς πάνω στα κορίτσια του διπλανού πόρταλ, δηλαδή σε κάτι μυστήριες δυσκολέτες σαν τα μούτρα μου!

Λατρεμένε μου, χοντρέ φίλε, έχω δύο ερωτήσεις για σένα: 1) Δεν σου πέρασε ποτέ από το μυαλό να φύγεις από τη μάνα σου χωρίς να βρεις την όμορφη και την καλή κοπέλα που θα σε αναλάβει εργολαβικά; 2) έχεις δει εσύ καμιά χοντρή που να μένει με τη μάνα της ελπίζοντας ότι θα βρει ένα όμορφο και καλό παιδί να την κάνει κορώνα στο κεφάλι του; Γιατί εγώ δεν ξέρω καμιά τέτοια. Οι χοντρές σεταρισμένες με μαμά που ξέρω εγώ χτυπάνε κάθε πρωί το κεφάλι τους στην ντουλάπα (έχουν μια οικειότητα αφού είναι σαν δίδυμη αδερφή τους) ακούγοντας τη μάνατζερ από την κουζίνα να τις κράζει: «Τι ψάχνεις, μωρή, την ντουλάπα; Στα είδη κάμπινγκ να ψάξεις. Εκεί τα πουλάνε τα αντίσκηνα!» και αυτή τη διαφορά ακριβώς θα αναπτύξω σήμερα, φίλε χοντρέ, ώστε να γίνει επιτέλους κοινό κτήμα της ανθρωπότητος η απάντηση στην ερώτηση: «Γιατί η μαμά του χοντρού τον βλέπει σαν μπαμπάτσικο ημίθεο και η μαμά της χοντρής τη βλέπει σαν… χοντρή;». (Και όχι, η «αντικειμενικότητα» δεν είναι η απάντηση. Εκτός αν η αντικειμενικότητα φύεται στο μυαλό της μαμάς μαζί με τη λέξη «κόρη» και εξαλείφεται κατευθείαν με την εμφάνιση του γιου)

ΣΤΑΔΙΟ ΠΡΩΤΟ

Από τη στιγμή που το ατυχής κορίτσι γεννηθεί εντός μιας γαμάτης ελληνικής οικογένειας, η μανούλα θα σπεύσει να του βάλει, αντί για πετσετέ φορμάκια, οργάτζες ροζ με βελούδινους φιόγκους μεγαλύτερους απ΄ το μπόι του μην τυχόν και περάσει κανείς το μωρό για αγόρι έτσι καραφλό που είναι και του καταστρέψει άπαξ δια παντός την πιθανότητα να γίνει η επόμενη Ατζελίνα Τζολί (ει δυνατόν χωρίς το καταραμένο γονίδιο και τη ροπή προς το αφρικανικό φιλανθρωπικό έργο). Στη συνέχεια θα το βομβαρδίσει με μπιμπιμπόδες και σετ κουζίνας με μαχαιροπήρουνα μην τυχόν κι αρπάξει κατά λάθος καμιά μπάλα του ποδοσφαίρου το βρέφος και εξελιχτεί σε Ντέμη Νικολαΐδη αντί για Δέσποινα Βανδή.

ΣΤΑΔΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ

Στη συνέχεια το καλό κορίτσι πρέπει να εγγραφεί σε καλό σχολείο και να γίνει καλή (αλλά προσοχή: και καλλίγραμμη) μαθήτρια. Η μάνατζερ αρχίζει αμέσως ανένδοτο αγώνα ώστε να πείσει το κορίτσι α) να ξεπεράσει τη Σούλα την ξαδέρφη της που έχει σε όλα 10 γιατί δεν αντέχει να ακούει την κουνιάδα της να κοκορεύεται για τα κατορθώματα του βλαμμένου της β) να μη σαβουρώνει τσιπς και σοκοφρέτες γιατί τώρα δημιουργούνται τα λιποκύτταρα και σε 10 χρόνια θα τρέχουμε για λιποαναρροφήσεις. Ο πατέρας δεν πολυασχολείται αν και βρίσκει την κόρη του ακαταμάχητη. Θα ήθελε, αλλά τα κοριτσάκια δεν ξέρει πώς να τα χειριστεί. Την παίζει λίγο και κάθε τόσο αναφωνεί: «είναι μια μαλαγάνα αυτή, ό,τι θέλει με κάνει με την τσαχπινιά της», υπογραμμίζοντας έτσι στο κορίτσι τον μοναδικό τρόπο με τον οποίο δικαιούται να διεκδικεί ένα κορίτσι: την πουτανιά.

Μερικά κορίτσια στρώνουν αμέσως. Διαβάζουν και δέκα τόμους Κάντι-Κάντι/ Μανίνα/ Κατερίνα/whateverstupidglossy για να πάρουν γραμμή και ισοπεδώνουν την ξαδέρφη τη Σούλα με τις επιδόσεις τους στα αγγλικά παίρνοντας Lower πριν πάνε στην Τρίτη δημοτικού. Μερικά κορίτσια όμως σκαλώνουν. Τρελαίνονται από την υπόγεια πίεση και παίρνουν τον λάθος δρόμο. Μπορεί να γίνουν από μικρά φρίκουλα, γλωσσούδες, μελλοντικά μέλη εξεγερμένου 15μελούς, ντεθάκια/μεταλλάκια τύπου αντίφα με τατού. Να ξεκαθαρίσουμε κάτι: Αυτά ΔΕΝ είναι κορίτσια που μπορούν να γίνουν μάνες. Αυτά είναι ο σταυρός της μάνας. Αυτά σε μια ευνομούμενη κοινωνία θα στειρώνονταν κανονικά. Σ’ αυτή την περίπτωση η μάνα αναφωνεί “Τι σταυρό σηκώνω, Παναγία μου;» και ο πατέρας «μωρέ, θες ένα χέρι ξύλο να στρώσεις εσύ. Ίδια η μάνα σου έγινες». Το ανεξήγητο είναι τι διάολο είδε ο πατέρας αφού τα φρίκουλα αυτά έγιναν φρίκουλα ακριβώς για να ΜΗ μοιάζουν με τη μάνα τους. (Αυτά, παίδες μου αγαπημένοι, είναι τα μυστήρια του σύμπαντος. Κρίμα που δεν έχουμε στο ΠΡΟΤΑΓΚΟΝ έναν δημοσιογράφο-ερευνητή του διαμετρήματος του Κώστα Καββαθά να το ψάξει το θέμα.)

ΣΤΑΔΙΟ ΤΡΙΤΟ

Όταν μπει για τα καλά στην εφηβεία τα πράγματα μπαίνουν πια σε επικίνδυνη τροχιά για την ατυχής κορίτσι, πράγμα που σημαίνει ότι σηκώνει τα μανίκια και την αναλαμβάνει ως full time project η μάνατζερ. Πρώτα απ’ όλα την τσεκάρει από πάνω μέχρι κάτω με μάτι σκάνερ για να ξετρυπώσει κάθε μισοκρυμμένο κουσούρι της κόρης της. Έχει πεταχτά αυτιά; Έχει κάπως στραβή γάμπα; Έχει λιπαρό μαλλί; Όλα αυτά είναι κουσούρια που απομειώνουν την εμπορική αξία της κόρης της, οπότε οφείλει σα μάνα α) να της τα υπογραμμίσει και β) να της τα εξαφανίσει. Άμα το κορίτσι τα παίρνει τα γράμματα, αμέσως πιάνει το υπονοούμενο: τα κορίτσια είναι εμπόρευμα και μάλιστα ευαίσθητο, σαν το αχλάδι. Πρέπει να είναι καλοσχηματισμένο, γυαλισμένο και στη σωστή συσκευασία. Άμα είναι ελαττωματικό δεν θα το πάρει κανείς. («Μα κι ο Τάκης έχει μεγάλα αυτιά», ίσως ψελλίσει. Τον αδερφό της εννοεί η αφελής κορίτσι αλλά γρήγορα παίρνει την πληρωμένη απάντηση: «Μην κοιτάς τον Τάκη, μωρή. Ο Τάκης είναι ο πελάτης. Είδες εσύ σε κανένα μανάβικο τα αχλάδια να κρίνουν τον πελάτη;»)

Υπάρχει όμως το σοβαρό ενδεχόμενο το κορίτσι να είναι πνεύμα αντιλογίας και να αντιστέκεται σθεναρά στην προοπτική της αχλαδοποίησής του, οπότε η μάνατζερ πιάνει τα πυρηνικά όπλα: Από το πρωί που θα το ξυπνήσει για πάει στο ρημαδοσχολείο της (όπου πρέπει να παραμένει σταθερά πρώτη μαθήτρια), μέχρι να αποσυρθεί κάτω από το πάπλωμα για να ξεραθεί, μια ένρινη φωνή βοά μέσα στο αυτί της. Η φωνή αυτή λέει τα εξής: «Χόντρυνες πάλι. Πάλι σαβούρωνες σοκοφρέτες, μωρή άχρηστη; Δε βλέπεις τη Μαρία-Νεφέλη των αποκάτω; Κούκλα ζωντανή είναι. Και πήρε και 20 στα Αρχαία που εσύ κόλλησες στο 19, δυο χρόνια. Τι έχει αυτή παραπάνω από μας, μωρή; Ε; Δε μιλάς; Δε μιλάς, ε; Αχ, Παναγία μου, τι λάθη έκανα και τα πληρώνω τώρα μ’ αυτό το παιδί; Και μ’ αυτόν τον αγριάνθρωπο με το μαλλί, να τα κόψεις τα σούρτα-φέρτα. Το ξέρεις ότι ο πατέρας του είναι ταξιτζής; Εμείς είμαστε δημοκρατική οικογένεια, δεν μου μαζέψεις τους χρυσαυγίτες εδώ μέσα. Άμα θες να βγεις, να βγεις με τη Χριστιάνα και τον αδερφό της που ξέρουμε και την οικογένεια. Δεκαεφτά ακίνητα έχουν μόνο στην Κηφισιά, σου λέει».

Τότε η αφελής κορίτσι βγάζει το κεφάλι από το πάπλωμα και ψελλίζει «ο Τάκης γιατί βγαίνει με τη Μαρία;». «Ο Τάκης είναι άντρας, μωρή. Τι θες να βγαίνει, με τον Μήτσο, να μας τόνε πούνε αδερφή;». Ηττημένη ξαναχώνει το κεφάλι στο πάπλωμα και δεν το ξαναβγάζει παρά μόνο α) για να βάψει το νύχι πράσινο, με το μανό που βρήκε μέσα στο cosmogirl β) να κάνει ξανθές ανταύγειες που αρέσουν στον αδερφό της Χριστιάνας με τα 17 ακίνητα και γ) για να πάει στο φροντιστήριο μπας και περάσει στο πανεπιστήμιο.

ΣΤΑΔΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ

Όταν είναι να δηλώσει τις σχολές της προτίμησής της, η ατυχής κορίτσι (που θα γούσταρε σαν τρελή να γίνει γιατρός χωρίς σύνορα και να εξαφανιστεί στη Σομαλία), ακούει τη φωνή της μάνατζερ να κράζει: «Τι τη θες την ιατρική εσύ, παιδί μου; Θα σπουδάζεις 18 χρόνια για να δουλεύεις μετά 12 ώρες το 24ωρο; Και μάνα πότε θα γίνεις εσύ, μου λες; Στα 40 σαν την κυρία Νίτσα απέναντι που έκανε 18 εξωσωματικές; Να δω τι θα το κάνουμε μετά το μόγγολο που θα βγάλεις». Λέγε-λέγε η ατυχής κορίτσι έχει ήδη μπει στην πιο χαμένη μάχη όλων των εποχών: Τη μάχη με τον χρόνο. Της το λένε από όλες τις μεριές, έχει ημερομηνία λήξεως σαν το γιαούρτι, οπότε τρομάζει, αγχώνεται και υποχωρεί. Θα γίνει νηπιαγωγός που είναι εύκολη σχολή και σετάρεται ωραιότατα με τη γυναικεία της φύση.

Στο τρίτο έτος γνωρίζει τον Μιχαλάκη, τελειόφοιτο Ιατρικής. Τα φτιάχνουν. Καλό παλικάρι ο Μιχαλάκης – αρέσει και στη μαμά. Είναι βέβαια λίγο φιλόδοξος, λίγο φλώρος και λίγο κολλημένος με τη μανούλα, αλλά ποιος δεν είναι; Μια ροπή που είχε να του τη λέει την πρόσεξε ΑΜΕΣΩΣ η μάνα της και το ρύθμισε το θέμα. «Γιατί κάνεις συνέχεια την έξυπνη, παιδί μου; Τι κουσούρι είναι αυτό; Τι θες να αποδείξεις, δηλαδή; Ότι είσαι καλύτερη απ΄ αυτόν; Είσαι καλύτερη, αλλά ακριβώς γι’ αυτό πρέπει να το κρύβεις. Οι άντρες είναι ευαίσθητοι σ’ αυτά. Οπότε σκάσε και βάψε λίγο το μάτι που είναι σαν ψόφιο».

Αποφοιτώντας ο Μιχαλάκης κάνει κατευθείαν αίτηση στο Mass General στη Βοστώνη, να κάνει Νευροχειρουργική. Το κορίτσι σκέφτεται να πάει στο Λονδίνο να κάνει μεταπτυχιακό στη Μοντεσοριανή Αγωγή. Η μάνατζερ, όμως, του κοριτσιού έχει άλλη γνώμη. «Στη Βοστώνη θα πας μαζί με τον Μιχαλάκη. Μάτια που δε βλέπονται γρήγορα λησμονιούνται, δεσποινίς». «Ε, άμα είναι να λησμονηθούν ας λησμονηθούν», αντικρούει επιπολαίως αυτή. «Και νομίζεις ότι θα ξαναβρείς Μιχαλάκη, μωρή; Τέτοιο παιδί; Με τέτοιες προοπτικές; Που να σε θέλει;» (ελπίζω να το πιάσατε κι εσείς το υπονοούμενο. Τόσες φορές που της το έχουν πει το ‘χει χωνέψει πια η ατυχής κορίτσι πως το να βρει αυτή ένα ωραίο και καλό παιδί που να τη θέλει είναι σχεδόν αφύσικο. Το φυσικό, φυσικά, είναι να μην τη θέλει κανείς με τόσα κουσούρια που δεν έχει)

«Μα, δεν έχει τη σχολή που θέλω στη Βοστώνη», επιχειρεί για τελευταία φορά να αμυνθεί. «Πώς βγήκε τόσο φιλόδοξο αυτό το κορίτσι;», αναρωτιέται ο μπαμπακούλης σηκώνοντας για πρώτη φορά τα μάτια από την εφημερίδα ΘΥΡΑ 13. «Δεν είναι ωραίο πράμα, παιδάκι μου, η φιλόδοξη η γυναίκα. Δε βλέπεις τη Μέρκελ που τη βρίζει ο κοσμάκης;».

Οπότε, τι να κάνει η ατυχής κορίτσι; Βάζει την κεφάλα κάτω και ακολουθεί τον Μιχαλάκη στη Βοστώνη. Τον αγαπάει, άλλωστε. Γι’ αυτό και ψήνεται όταν της προτείνει να κάνει μεταπτυχιακό στη Νοσηλευτική, έτσι ώστε να μπορούν να δουλεύουν μαζί. Η μάνατζερ που το ακούει στο τηλέφωνο ενθουσιάζεται: «Επιτέλους, πήρες κι εσύ μια σωστή απόφαση. Τον άντρα σου, μωρή, να τον έχεις από κοντά. Σαν ξερολούκουμα τους βλέπουν όλες τους γιατρούς». Το κορίτσι αρχίζει να ανησυχεί χωρίς να αναρωτηθεί ούτε λεπτό γιατί στο καλό να δει οποιαδήποτε τον Μιχαλάκη τον φλώρο σαν ξερολούκουμο.

Και η ζωή συνεχίζεται. Δεν έχει παράπονο – απλά είναι λίγο ντάουν κι αρχίζει πάλι να τρώει 12 σοκοφρέτες ημερησίως για να της φτιάχνει το κέφι. Μέχρι εκείνο το πρωί που διαπιστώνει με τρόμο πως δεν χόντρυνε πάλι λόγω σοκοφρέτας. Απλά, είναι έγκυος. Στην αρχή σοκάρεται. Να γίνει μαμά από τα 24; «Γιατί όχι», λέει ο Μιχαλάκης. «Τώρα που είμαστε νέοι κι έχουμε όρεξη». «Μα, εσύ λείπεις συνέχεια, ψελλίζει η ατυχής κορίτσι. Εγώ πώς θα κάνω σχολή και μπέιμπι σίτινγκ;». «Μη φοβάσαι, ρε χαζό», της χαμογελάει αυτός. «Θα φωνάξουμε τη μαμά μου, να μας το φυλάει. Χήρα είναι, τι να κάνει στην Αθήνα μόνη της;».

ΣΤΑΔΙΟ ΠΕΜΠΤΟ

Τη μέρα που γέννησε η ατυχής κορίτσι άνοιξε τα μάτια και είδε από τη μια τον Μιχαλάκη με μια ανθοδέσμη κι από την άλλη τη μάνα της και την πεθερά της να φωτογραφίζονται με το μωρό. Ζήτησε να της ανοίξουν τα παράθυρα να μπει λίγος αέρας. Κάτι την έπνιγε στο στήθος. Ξαναέκλεισε τα μάτια και για να νιώσει λίγο καλύτερα άρχισε να ονειρεύεται: Το κοριτσάκι της δεν θα το άφηνε να καταντήσει σαν κι αυτές. Θα το ‘παιρνε απ΄ το χέρι και θα του μάθαινε πώς να γίνει η πιο κουκλάρα, η πιο τολμηρή, η πιο κομψή, η πιο επιτυχημένη, η πιο γαμάτη γκόμενα που περπάτησε ποτέ πάνω σ’ αυτή τη Γη. Πρωθυπουργό θα την κάνω. «Κι άμα δεν θέλει;», ψέλλισε μια φωνούλα μέσα της. «Μωρέ, θα την κάνω εγώ να θέλει», επανέφερε τον εαυτό της στην τάξη η φρέσκια μάνατζερ. «Ευτυχώς, Παναγία μου, είναι όμορφη».

(βρίστε ελεύθερα, όχι μόνο εσείς, παίδες μου αγαπημένοι, αλλά και κάθε είδους μάνατζερς και χοντροί που μένετε με τη μαμά σας, εδώ και στο facebook)

Είμαστε, δυστυχώς, δικομανείς | Άρθρα | Protagon

Είμαστε, δυστυχώς, δικομανείς

O Αντώνης Καραμπατζός, επίκουρος καθηγητής Αστικού Δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών, ανήκει σε μία ελπιδοφόρα νέα γενιά πανεπιστημιακών δασκάλων. Όχι μόνο γιατί διαθέτει ένα πανίσχυρο οπλοστάσιο γνώσεων, αλλά κυρίως διότι η εσωτερική του καλλιέργεια του προσδίδει αληθινή ευαισθησία και απλότητα, στοιχεία μιας καλής καρδιάς.

Πρόσφατα, με την ομάδα φοιτητών του, συμμετείχαν στον 8ο Διεθνή Διαγωνισμό Εμπορικής Διαμεσολάβησης που διεξήχθη στο Παρίσι υπό τη διοργάνωση του Διεθνούς Εμπορικού Επιμελητηρίου (ICC) και μαζί με τους Απόστολο Γιαννακούλια (προπονητή της ομάδας), Ειρήνη Κικαρέα, Χλόη Ιορδανίδου, Φαίδωνα Βαρέση και Θανάση Τασόπουλο, κατάφεραν να διακριθούν ανάμεσα σε 66 πανεπιστήμια 31 διαφορετικών χωρών, κερδίζοντας ένα από τα σημαντικότερα βραβεία του διαγωνισμού, εκείνο της καλύτερης πρωτοεμφανιζόμενης ομάδας, ανάμεσα σε δεκάδες άλλες. Ειδικότερα, ο εν λόγω διαγωνισμός διοργανώνεται από το ICC για όγδοη συνεχή χρονιά, διεξάγεται αποκλειστικά στην αγγλική γλώσσα και αποτελεί τον μοναδικό διαγωνισμό αφιερωμένο στην εμπορική διαμεσολάβηση. Περισσότεροι από 500 συμμετέχοντες, πάνω από 100 επαγγελματίες διαμεσολαβητές, 66 πανεπιστήμια από 31 χώρες (από τη Γερμανία μέχρι τις ΗΠΑ, από την Ινδία μέχρι τη Μεγάλη Βρετανία, από τη Νέα Ζηλανδία μέχρι το Ισραήλ), 5 ημέρες συνεχών και εξαντλητικών διαμεσολαβήσεων συνετέλεσαν στη δημιουργία ενός κλίματος έντονου συναγωνισμού, αλλά και γόνιμου συγκερασμού διαφορετικών πολιτισμικών αντιλήψεων. Για την επιτυχία της Νομικής Αθηνών απαιτήθηκε σκληρή και επίπονη προετοιμασία αρκετών μηνών, διότι η ομάδα ξεκίνησε την προσπάθειά της -ουσιαστικά- από μηδέν: οι φοιτητές δεν είχαν καμία προϊδέαση ούτε για τον ίδιο τον θεσμό της διαμεσολάβησης, ούτε για το περιεχόμενο του διαγωνισμού• κατά τη διάρκεια δε της προετοιμασίας τους έπρεπε να μάθουν να αναγνωρίζουν και να χρησιμοποιούν υψηλές τεχνικές διαπραγμάτευσης. Κι όμως, τα κατάφεραν περίφημα!

«Τη βραδιά που μας αναγγέλθηκε το βραβείο, κοιτώντας τα πρόσωπα των παιδιών -τα μάτια τους να λάμπουν απ’ τη χαρά και την πίστη στην ομάδα- ένιωσα ότι όλη αυτή η ηθική ανταμοιβή είναι που μετρά περισσότερο, αποτελώντας μια από τις σημαντικότερες στιγμές της ακαδημαϊκής μου καριέρας. Είναι πολύ άξια αυτά τα παιδιά και πρέπει να συνεχίσουμε να τους παρέχουμε ανάλογες ευκαιρίες. Και το λέω αυτό χωρίς καμία διάθεση ανέξοδης κολακείας».

Αριστεύσας και πρωτεύσας στο έτος του στη Νομική Αθηνών, με μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές στη Γερμανία και μεταδιδακτορικές σπουδές στην Αγγλία (για περισσότερες πληροφορίες βλ.εδώ), ο Αντώνης Καραμπατζός επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και του αφοσιώθηκε με διάθεση και όρεξη για προσφορά. Κι η προσφορά του αυτή βρίσκει αντίκρισμα στην αγάπη των φοιτητών του.

«Υπήρξα τυχερός, διότι χρειάζεται και η αγαθή τύχη στη ζωή. Να βρεθείς με τους κατάλληλους δασκάλους, να πιστέψουν από νωρίς σε εσένα, να σε παρακινήσουν. Ήμουν πολύ νέος όταν μπήκα στο Πανεπιστήμιο και ξέρω καλά ότι, αν και δεν τους ήταν εύκολο να υποστηρίξουν αυτή τους την επιλογή, οι δάσκαλοί μου την υποστήριξαν μέχρι τέλους και τους είμαι ευγνώμων.
Και είμαι εξίσου τυχερός για τους εξαιρετικούς συναδέλφους μου στη Νομική Αθηνών, μια Σχολή με παράδοση και υψηλό επίπεδο σπουδών. Στους διεθνείς διαγωνισμούς η μία επιτυχία διαδέχεται την άλλη, πρόσφατα μάλιστα η ομάδα της Νομικής Αθηνών ήρθε πρώτη στον διαγωνισμό Ρωμαϊκού Δικαίου που διεξήχθη στην Οξφόρδη, υπό την επίβλεψη και καθοδήγηση της συναδέλφου Αθηνάς Δημοπούλου, επίκουρης καθηγήτριας Ρωμαϊκού Δικαίου.

Κι ύστερα, η επαφή με τους φοιτητές είναι ένα δώρο. Πιστεύω πολύ στα παιδιά και τη δουλειά μέσα στο πανεπιστήμιο. Πιστεύω πως με συναίνεση και ανθρωπιά, με κλίμα και πνεύμα πραγματικής συνεργασίας όλα μπορούν να γίνουν και το πανεπιστήμιο να αλλάξει, να εξελιχθεί, να ανοιχθεί στο μέλλον.».

«Εκείνο που απαιτείται, πρώτα απ’ όλα, είναι να είσαι ειλικρινής απέναντι στους φοιτητές σου. Πρέπει πρώτος να τους πεις και να τους προετοιμάσεις, λ.χ., πως οι συνθήκες άσκησης του νομικού επαγγέλματος θα δυσκολέψουν πολύ στο μέλλον, καθώς η δικηγορική ύλη θα περιοριστεί και άλλο, και αυτό σημαίνει πως πρέπει να τους μάθεις ότι για να επιβιώσει κανείς στον ανταγωνισμό, χρειάζεται να είναι όσο το δυνατόν καλύτερα προετοιμασμένος, οπλισμένος με γνώσεις, υπομονή και επιμονή.».

«Αυτός είναι ο ρόλος άλλωστε του πανεπιστημίου. Το πανεπιστήμιο είναι εδώ για να σε μάθει να σκέφτεσαι, να σε κάνει ικανό να γράφεις και να αναπτύσσεις έλλογα επιχειρήματα, να σου δώσει τις βάσεις, εκείνη την ικανότητα να μπορείς να σταθμίζεις τα εκατέρωθεν συμφέροντα, τον τρόπο να μυηθείς στη διαλεκτική αντιπαράθεση, πώς να εκφράζεσαι μέσα από τη δουλειά σου, πώς και πού να βρεις εναλλακτικές διεξόδους.».
«Ένα βασικό πρόβλημα στις σπουδές σήμερα είναι ίσως ότι δεν μυούμε τους φοιτητές μας στη σωστή δημόσια εκφορά λόγου, λόγου ικανού να πείθει με έλλογα επιχειρήματα. Ένα άλλο, εξίσου σημαντικό, πρόβλημα είναι ότι δεν τους μαθαίνουμε πώς να γράφουν μία επιστημονική εργασία.».

«Την ώρα δε, που στην Αγγλία και τη Γερμανία από το πρώτο κιόλας έτος των σπουδών ο φοιτητής μαθαίνει να πηγαίνει καθημερινά στο σπουδαστήριο, ως ισότιμο μέλος της πανεπιστημιακής κοινότητας, στην Ελλάδα σπανίζουν τα ενιαία σπουδαστήρια και βιβλιοθήκες, παρά τον ζήλο και την αυταπάρνηση που δείχνουν πολλοί διοικητικοί υπάλληλοι. Το λέω συχνά και στους φοιτητές μου: Το πρώτο που έπρεπε να διεκδικούν είναι η ύπαρξη ενός ενιαίου σπουδαστηρίου, ενός αξιοπρεπούς και ευχάριστου σπουδαστηρίου όπου θα τους αρέσει να βρίσκονται και να μελετούν εκεί και θα αποτελεί γι’ αυτούς έναν χώρο οικείο, τον πυρήνα όλης της πανεπιστημιακής κοινότητας, όπου οι φοιτητές θα βλέπουν καθημερινά τον καθηγητή τους. Το μεγαλύτερο πρόβλημα των ελλήνων φοιτητών είναι ακριβώς ότι οι φοιτητές δεν νιώθουν ότι ανήκουν σε μια κοινότητα. Το να παρακολουθείς απλώς και να δίνεις εξετάσεις δεν είναι πανεπιστήμιο. Το να συναντάς τον καθηγητή σου και τους συμφοιτητές σου καθημερινά στον χώρο μελέτης του σπουδαστηρίου, να μπορείς να πεις δυο λόγια παραπάνω, μετρά περισσότερο για τα παιδιά, η επαφή τα κάνει να εξοικειώνονται με τον ακαδημαϊκό χώρο, να θέλουν να αποκτούν μια διαρκή επαφή με τη γνώση και τις πηγές της.».

«Πολλές φορές καλό είναι να ζητούμε από τους φοιτητές να μας λένε τι θέλουν να αλλάξουμε στον τρόπο διδασκαλίας. Το πανεπιστήμιο δεν είναι αυτοαναφορικό σύστημα. Πρέπει να δίνει διαρκή λόγο στην κοινωνία, και το δημόσιο πανεπιστήμιο, το οποίο και πληρώνει κάθε έλληνας πολίτης -από τον ψαρά από τις Πρέσπες μέχρι τον ελαιοπαραγωγό της Κρήτης- πρέπει να λογοδοτεί στην κοινωνία και τους φορολογούμενους πολίτες του. Όλοι μας έχουμε υποχρέωση λογοδοσίας και όλοι μας πρέπει να αξιολογούμαστε. Δείτε και τούτο. Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, στα καλά πανεπιστήμια, οι αρχικές συμβάσεις εργασίας των διδασκόντων είναι συνήθως μονοετείς ή διετείς και οι βασικοί δύο δείκτες απόδοσής τους είναι η αξιολόγηση των φοιτητών και η αξιολόγηση των δημοσιεύσεών τους. Η πανεπιστημιακή κοινότητα δεν πρέπει να φοβάται την αξιολόγηση, είναι δύναμη για τους φοιτητές και δύναμη για το έργο ενός καθηγητή, είναι ο απαραίτητος οδικός χάρτης για το τι γίνεται λάθος και τι σωστά.».
«Όταν η Φινλανδία στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 βρέθηκε σε δύσκολη οικονομική κατάσταση, κατάφερε εν συνεχεία να σταθεί στα πόδιά της δημιουργώντας ένα οικονομικό θαύμα, το οποίο βασίστηκε κυρίως στις τεχνολογίες αιχμής και σε έναν σπουδαίο προγραμματισμό στην ανώτατη εκπαίδευση. Σήμερα, το κατά κεφάλην εισόδημα στη Φινλανδία ανέρχεται στα 50.000 δολάρια. Θέλουμε να παράγουμε κι εμείς, στο μέλλον, τεχνολογία αιχμής; Αν ναι, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να δώσουμε προτεραιότητα στην ανώτατη παιδεία. Δυστυχώς, όμως, αυτή η τόσο αναγκαία υψηλή ιεράρχηση της ανώτατης παιδείας λείπει αυτή τη στιγμή από την Ελλάδα. Τα πανεπιστήμια εδώ έρχονται ακόμη σε δεύτερη ή και σε τρίτη μοίρα.».

«Πιστεύω στην ιδέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ολοκλήρωσης, είναι μάλλον μονόδρομος για τα κράτη-μέλη, αρκεί να υπάρξει μια στενότερη συνεργασία σε όλα τα επίπεδα και οι εθνικιστικοί φανατισμοί που διεγείρονται στα περισσότερα κράτη-μέλη να καταλαγιάσουν. Αυτή την εποχή ο φανατισμός που εκδηλώνεται σε ολόκληρη την Ευρώπη είναι πράγματι ανησυχητικός. Το κοινό ευρωπαϊκό όραμα για τη δημιουργία ενός χώρου ειρήνης και ευημερίας ξεθωριάζει. Ακόμη και στις σκανδιναβικές χώρες, για παράδειγμα, υπάρχει μεγάλη μερίδα ανθρώπων με πανεπιστημιακή μόρφωση, που νιώθουν ότι η ευημερία τους απειλείται από τον ευρωπαϊκό Νότο. Φίλοι ευρωπαίοι, χωρίς ακραίες ιδεολογικές αντιλήψεις, αναρωτιούνται πώς γίνεται να εγγυηθούν για τις επισφάλειες του Νότου. Στη Σλοβακία, λ.χ., όπου ο κατώτατος μισθός ανέρχεται στα 330 ευρώ, όταν ξέσπασε η ελληνική κρίση και οι κατώτατοι δικοί μας μισθοί ήταν στα 700 ευρώ, οι πολίτες αναρωτιούνταν πώς γίνεται να εγγυηθούν για το χρέος μας. Και είναι όντως εύλογο, πώς μπορείς να πείσεις τον μέσο Σλοβάκο ότι θα πρέπει να δώσει χρήματα για να συντηρήσει τον μέσο Έλληνα; Ακόμη πιο απλό είναι το ακόλουθο παράδειγμα: αν στη θέση που είμαστε εμείς σήμερα βρισκόταν η Αλβανία, θα περνούσε άραγε από το κοινοβούλιό μας οποιαδήποτε απόφαση περί οικονομικής βοήθειας; Το λέω αυτό για να δούμε λίγο και το δικό μας αίσθημα αλληλεγγύης έναντι των υπολοίπων.».

«Από την πρώτη στιγμή της συστάσεώς του, το ελληνικό κράτος επαφέθηκε και αφέθηκε, σε μεγάλο βαθμό, στην ευρωπαϊκή εύνοια και στήριξη, υλική και ηθική. Η σχέση μας, ωστόσο, με την Ευρώπη είναι αμφίθυμη• και τούτο, γιατί από τη μια πλευρά θέλουμε να είμαστε τα καλά παιδιά, προσπαθούμε να οργανώσουμε το κράτος μας και να ακολουθούμε τα ευρωπαϊκά πρότυπα, και από την άλλη κάποιες φορές πιστεύουμε ότι ο πονηρός Ελληνας ξέρει να ξεγελάει τον άμαθο Ευρωπαίο. Όλη αυτή η συμπεριφορά μας διαχρονικά υποδηλώνει ένα διαρκές άγχος να σταθούμε στο διεθνές στερέωμα, να βρούμε τη θέση μας ανάμεσα στους άλλους.».
«Συχνά δε, κάνουμε σαν να ψάχνουμε τον παράκλητο Μεσσία, χωρίς να ερευνάμε τις ουσιαστικές προϋποθέσεις που γεννούν έναν τέτοιον Μεσσία, χωρίς να είμαστε σίγουροι αν ως κοινωνία τον θέλουμε πραγματικά ή όχι. Πέραν αυτού, πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας, ιδίως τη σημερινή εποχή, ότι κατά το παρελθόν οι πολιτικές τάξεις που διαχειρίζονταν τη ζωή της χώρας κατάφεραν να επιβιώσουν, σε σημαντικό βαθμό, ακόμη και σε δυσκολότερες καταστάσεις από τη σημερινή: αρκεί να σκεφτεί κανείς λ.χ. τι έγινε στην Ελλάδα από το ‘36 ως το ’52 -δικτατορίες, κατοχή, εμφύλιος- και ξαφνικά φτάσαμε σε μία πλήρη παλινόρθωση του πολιτικού συστήματος, κι ας είχαν έρθει τα πάνω-κάτω. Οι περισσότεροι προπολεμικοί πολιτικοί παρέμειναν στις θέσεις εξουσίας, δημιουργώντας απλώς νέα στρατόπεδα.».

«Δυστυχώς, έχουμε συνηθίσει στα επιχειρήματα που έχουν τον χαρακτήρα πυροτεχνήματος, που προκαλούν τον εύκολο εντυπωσιασμό. Ιδίως στη νομική επιστήμη πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί τόσο στη θέσπιση νομοθετικών ρυθμίσεων όσο και στην ερμηνεία και εφαρμογή τους. Σ’ αυτό το πλαίσιο πιστεύω ότι πρέπει να αποφεύγουμε κυρίως τον νομικό πατερναλισμό ή τουλάχιστον την αβίαστη εισαγωγή ρυθμίσεων που υπηρετούν το πατερναλιστικό πρότυπο. Ένα σχετικό παράδειγμα αποτελεί ο νόμος για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, ένα ζήτημα φλέγον, το οποίο όμως, νομίζω, έχουμε δει ίσως μονομερώς. Δεν μπορείς να κλείνεις τα μάτια στην πραγματικότητα, διότι άξιοι προστασίας δεν είναι μόνο οι δανειολήπτες που βιώνουν μία πολύ δύσκολη πράγματι κατάσταση -και, ασφαλώς, χρήζουν κατ’ αρχήν αυξημένης προστασίας- αλλά και οι συνεπείς δανειολήπτες και ακόμη περισσότερο οι πολίτες που δεν έχουν πάρει ποτέ δάνειο στη ζωή τους. Την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών την πληρώνουμε όλοι οι πολίτες -ακόμη και οι ασθενέστεροι- μέσω των φόρων τους. Και αυτά τα συμφέροντα πρέπει να ληφθούν υπόψη και να σταθμιστούν αρμονικά με εκείνα του δανειολήπτη. Οι πατερναλιστικές ρυθμίσεις δεν είναι τόσο ακίνδυνες όσο θέλουμε ενδεχομένως να πιστεύουμε: μπορεί να μας ευνουχίζουν ως πολίτες και να μας καθιστούν εν τέλει ανεύθυνους.».

«Σε όλους σχεδόν τους διεθνείς δείκτες η απονομή της δικαιοσύνης, η φορολογική και πολιτική σταθερότητα είναι οι τρεις παράγοντες που μπορούν να εξασφαλίσουν σε ένα κράτος την ευημερία του. Αν σήμερα προσφύγει κανείς στο Ειρηνοδικείο Περιστερίου για μια αίτηση του νόμου για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, θα πάρει δικάσιμο για το 2022. Πρώτος τρόπος επιτάχυνσης της διαδικασίας απονομής της δικαιοσύνης, αλλά και περιορισμού των εκκρεμών δικαστικών υποθέσεων, είναι η μηχανογράφηση των δικαστηρίων μας, που πρέπει επιτέλους να προχωρήσει σοβαρά και με ταχείς ρυθμούς, καθώς επίσης και η ηλεκτρονική κατάθεση δικογράφου.
Είμαστε, δυστυχώς, δικομανείς και η δικομανία αυτή δεν αντιμετωπίζεται με ημίμετρα. Η στρεψοδικία, η δικομανία μας, αποτελεί κυρίως θέμα πολιτισμού και όταν προσφεύγει κάποιος στα δικαστήρια πρέπει να συναισθάνεσαι τη σοβαρότητα του χώρου, των φορέων και του θεσμού. Η αύξηση εδώ των εισαγωγικών παραβόλων θα μπορούσε να βοηθήσει σημαντικά, καθώς επίσης και η προώθηση εναλλακτικών θεσμών επίλυσης των ιδιωτικών διαφορών (ADR, Alternative Dispute Resolution), όπως είναι η διαμεσολάβηση.
Και εδώ οι δικηγόροι έχουμε το δικό μας μερίδιο ευθύνης, αφού συχνά επιχειρούμε να προστατεύσουμε τα συντεχνιακά μας συμφέροντα, ξεχνώντας την υπόλοιπη κοινωνία και τις επιβαρύνσεις που υφίσταται – και οι οποίες με την κρίση έχουν πολλαπλασιαστεί δραματικά. Σ’ αυτές τις συνθήκες της κρίσης προφανώς δεν μπορούσαμε να συνεχίσουμε να ζητούμε από τον δυσπραγούντα συμπολίτη μας, που θέλει να πωλήσει ένα ακίνητό του για να ζήσει, να συνοδεύεται υποχρεωτικά στον συμβολαιογράφο από δικηγόρο.».

«Θα πρέπει, τέλος, να αντιληφθούμε όλοι ότι η ανάπτυξη της χώρας δεν διέρχεται μόνο μέσα από αποφάσεις του πολιτικού συστήματος, αλλά και μέσα από αποφάσεις προσωπικές, ατομικές. Παρά την έμφυτη και διαχρονική μας εσωστρέφεια, η εποχή επιτάσσει κάθε μορφή συνεργασίας και αλληλεγγύης, επιτάσσει την ανάπτυξη σχέσεων εμπιστοσύνης μεταξύ μας. Η εμπιστοσύνη, σε κάθε επίπεδο των κοινωνικών μας σχέσεων, είναι η λέξη-κλειδί, όρος απαραίτητος για τη συλλογική πρόοδο και ανάπτυξη.».