Μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα σε αυτό το Μπάχαλο;

 

Π  Ω  Σ. Γιατί δ ε ν αντέχεται

Πολιτισμένος διάλογος επί τω έργω

Καταδικαστέο: Ο κ. Τζιφόπουλος, πρόεδρος της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και αντιπρύτανης του εν λόγω ιδρύματος, σε συνέντευξη που έδωσε σε τηλεοπτικό σταθμό της Κατερίνης είπε πως εκεί που έχουν φτάσει τα πράγματα πρέπει και οι αρχές του Πανεπιστημίου να «φασιστοποιηθούν και να ρίχνουν και καμιά σφαλιάρα».

Λίγο πριν την εν λόγω απαράδεκτη δήλωση του κ. Τζιφόπουλου, συνέβη το εξής ισάξιο σε  «αγωνιστική ποιότητα» περιστατικό, το οποίο είναι εξ ίσου Καταδικαστέο: Φοιτητές από το Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών εισέβαλαν σήμερα στην Πρυτανεία, αδειάζοντας δύο σακούλες με σκουπίδια πάνω στο γραφείο του αντιπρύτανη, κ. Αντώνη Καλοκαιρινού…

Η εικόνα, μιας επαίσχυντης, γραφικής πράξης ασήμαντης μειοψηφίας φοιτητών, και η απάντηση-αντίδραση από πρύτανη και μάλιστα της Φιλοσοφικής(!), προσφέρεται απλόχερα για να κατανοήσει(;) κανείς την ποιότητα της κοινωνίας μας. Γιατί τα δύο αυτά περιστατικά δεν είναι ουρανοκατέβατα. Το φαντασιακό του μεν (πρύτανη) και των δε (μερικών γραφικών φοιτητών) είναι αυθαίρετο. Δεν χρειάζεται καμία φασιστοποίηση και καμία σφαλιάρα προς ανυπάκουους φοιτητές-ο συλλογισμός είναι ολωσδιόλου ηλίθιος, και δεν μπορεί να ονομαστεί «αντίσταση» το παιδικό, άκρως γραφικό κι επικίνδυνο ως πράξη, το άδειασμα σακούλας σκουπιδιών σε γραφείο αντιπρύτανη, όσο και αν τα απερίγραπτα λόγια του κ. Τζιφόπουλου «…πρέπει να φασιστοποιηθούμε όσοι είμαστε σε θέση εξουσίας γιατί αλλιώς δεν αλλάζει ο Έλληνας» παραπέμπουν στο ανιστόρητο, και ευρέως διαδεδομένο «ένας Παπαδόπουλος μας χρειάζεται!».

Πολλοί γραμματείς, φαρισαίοι, επιφυλλιδογράφοι, αγωνιστές της αριστεράς, κομματάρχες, συνδικαλιστές του γλυκού φοιτητικού νερού, θεωρητικοί  κ.λπ. προσέφεραν απλόχερα τα εύσημα προς τον μεν αλλά και προς τους δε. Το βρίσκω λογικό. Αυτή είναι η γενικευμένη συνειδησιακή μας υπόσταση ως κοινωνία. Επόμενο είναι ο σύλλογος φοιτητών της Φιλοσοφικής με ανακοίνωσή του, να ζητά την παραίτηση όχι μόνο του κ. Τζιφόπουλου, αλλά του κ. Φορτσάκη και των συν αυτώ. «Ελευθερία» ανακοινώσεων έχουμε, ό,τι θέλουμε ανακοινώνουμε, φτάνει να φουσκώνει, να επιβεβαιώνει το ιδεολογικό μας νεφελώδες φαντασιακό.

Λογικά θεωρούνται τα πάντα σε αυτό τον τόπο, εκτός από τα λογικώς αυτονόητα.

Ας πάρουμε ως παράδειγμα ένα στιγμιότυπο από μια ολομέλεια στη Βουλή, ας μοιραστούμε μαζί τη βροχή των τροπολογιών σε ένα νομοσχέδιο του υπ. Παιδείας:

«Ρυθμίσεις ευνοϊκές για αυθαίρετες κατασκευές καταστημάτων στο Μικρολίμανο, ζητήματα σχετικά με «επιλέξιμες βοσκήσιμες εκτάσεις», θέματα ΝΕΡΙΤ αλλά και υποθέσεις ειδικού ενδιαφέροντος για τους εθελοντές μακράς θητείας στις Ενοπλες Δυνάμεις, είναι μεταξύ εκείνων που υπουργοί και βουλευτές ζητούν να ψηφιστούν σήμερα, μέσω τροπολογιών που κατέθεσαν στο πλαίσιο συζήτησης νομοσχεδίου του υπουργείου Παιδείας, αντικείμενο του οποίου είναι η «Ερευνα, η Τεχνολογική Ανάπτυξη και η Καινοτομία»! Ο αριθμός των τροπολογιών, έως χθες το απόγευμα κατά την έναρξη της συζήτησης του σχεδίου νόμου ήταν 61: Εξ αυτών ήταν δέκα υπουργικές και όλες οι υπόλοιπες βουλευτικές. Πιθανόν δε, να διευρυνθεί έως τη στιγμή της σημερινής ψηφοφορίας η «λίστα» που άνοιξε με την κατάθεση της πρώτης τροπολογίας τα πρώτα 24ωρα Νοεμβρίου και με την 61η να κατατίθεται στις 6 χθες το απόγευμα.

Οι παλαιότεροι εκ των κοινοβουλευτικών θυμήθηκαν ότι σε παλαιότερο χρόνο το «ρεκόρ» ήταν περίπου 100 τροπολογίες σε νομοσχέδιο. Αλλά και ο χθεσινός αριθμός κάθε άλλο παρά απαρατήρητος μπορεί να περάσει. Πέραν του ποσοτικού στοιχείου, αρνητικά φορτισμένα είναι και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά αρκετών εξ αυτών. Οι περισσότερες, βεβαίως, αφορούν θέματα σχετικά με το νομοσχέδιο (όπως ζητήματα για τη λειτουργία ερευνητικών κέντρων στην Ελλάδα κ.λπ.). Ωστόσο, υπάρχουν και ορισμένες με περιεχόμενο που όχι μόνο είναι εντελώς άσχετο με το υπό συζήτηση νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας -κάτι το οποίο απαγορεύεται εκ του Συντάγματος- αλλά και που σε κάποιες περιπτώσεις παραπέμπουν σε καταστάσεις ανταπόκρισης έναντι αιτημάτων εκλογικής πελατείας». [οι υπογραμμίσεις δικές μου].

Δηλαδή αυθαιρεσίας το κάγκελο. Μπάχαλο. Στη Βουλή αυτά. Ας κατέβουμε λίγο ποιο κάτω, στη κοινωνία των… πολιτών.

Αυθαίρετα παρκάρουμε στα πεζοδρόμια, αυθαίρετα ρίχνουμε τα σκουπίδια όπου βρούμε, αυθαίρετα καταλαμβάνουμε δημόσια κτίρια. Για 49 αυθαίρετες χωματερές, πληρώνουμε 22 εκατ. πρόστιμο στους «κουτόφραγκους». Αυθαίρετα καταλαμβάνουν κτίρια στην Πλάκα οι υπάλληλοι του ΥΠΠΟ. [Γουσέτης –Καθημερινή 26.11.14]

Όλα λογικά τα τεκταινόμενα εν Ελλάδι. Σε ποια χώρα του πλανήτη, είτε αυτή ανήκει στον Πρώτο, Δεύτερο, Τρίτο ή ακόμα και Τέταρτο κόσμο διαθέτουν συνδικαλιστικά όργανα ιδιοκτήτες αυθαιρέτων, οι γνωστοί ως «Οικιστές»; Σε ποια χώρα διαλέγει κάποιος ένα κομμάτι γης της αρεσκείας του –έτσι επειδή γουστάρει- και χτίζει το μικρό ή μεγάλο σπίτι του, γίνεται μέλος του τοπικού συλλόγου των «οικιστών» και εάν δεν νομιμοποιηθεί το σπιτάκι του (που νομιμοποιείται, πάντα!), κατεβαίνει σε διαδήλωση διεκδικώντας «κεκτημένα»; Οι υπόλοιποι, οι νόμιμοι, αυτοί που αγόρασαν νομίμως ακίνητο, τι πρέπει να κάνουν; Ποια πολιτική παράταξη προάσπισε τα δικαιώματα αυτών, των ελάχιστων εντίμων; Βρείτε μου μια παράταξη.

Λογικά. Όλα. Δεν βλέπει το συνδικαλιστικό «κίνημα» ότι τα τελευταία 5-6 χρόνια αυτοί που κινητοποιούνται για τα, πράγματι δίκαια (τις περισσότερες φορές) αιτήματά τους, μειώνονται συνεχώς; Αναρωτήθηκε κανείς γιατί, ενώ τα εργασιακά δικαιώματα έχουν καταρρακωθεί, οι εργασιακές συμβάσεις σβήστηκαν από τον χάρτη με συγκριμένους ακριβείς αντεργατικούς νόμους χωρίς να ματώσει ρουθούνι. Ταυτόχρονα οι αντίστοιχες με τα απάνθρωπα αυτά μέτρα κινητοποιήσεις βρίσκονται στο χαμηλότερο επίπεδο της τελευταίας πεντηκονταετίας(!). Γιατί. Ανέλυσε κάποιο κόμμα ή παράταξη σοβαρά το φαινόμενο;

Ομως το θέμα είναι μεγάλο, πολυπλόκαμο και δεν είναι αντικείμενο αυτού του σχολίου. Εστιαζόμαστε, λοιπόν, στη «γλώσσα» και στα «αιτήματα», ενδεικτικά και τα δύο της καθήλωσης στον χρόνο ή μήπως άρνησης ή, εν τέλει, αδυναμίας να αντιληφθούν οι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι ότι η κοινωνία λειτουργεί πλέον με διαφορετικά ανακλαστικά. Οτι μέσα στο μαξιμαλιστικό και εξωπραγματικό να αλλάξουν όλα «τώρα» και «αμέσως», ενισχύεται απλώς η αδράνεια και υπονομεύεται το κύρος αλλά και η αποτελεσματικότητα ακόμα και μιας δίκαιης απεργιακής κινητοποίησης. Δεν απασχολεί κανέναν η χαμηλή συσπείρωση των κινητοποιήσεων; Με μια οικονομική κρίση, όπως περιγράφεται, και μια κοινωνία πάσχουσα, με τη φτώχεια και την ανεργία να εμφανίζουν ιστορικά υψηλά ποσοστά, δεν θα έπρεπε να είναι «μαζική» και, κυρίως, πραγματική η συμμετοχή; Αρα κάτι συμβαίνει, που είναι πιο διαλυτικό από τον «ταξικό εχθρό».

Λογικά λοιπόν όλα. Η συμμετοχή στις φοιτητικές συνελεύσεις που παίρνονται οι… αποφάσεις των κινητοποιήσεων (βλ. καταλήψεων λόγω λειψής φαντασίας, δεν «υπάρχει άλλο μέσο πίεσης¨…), παίρνονται με λιγότερο από το 5% του συνόλου των φοιτητών. Άρα και εδώ, κάτι συμβαίνει. Ισχύει ή δεν ισχύει ο αυταρχισμός των διοικούντων και της εξουσίας; Και εάν ισχύει πόσοι το έχουν κατανοήσει. Πάντως το 95%, άντε το 90%, των φοιτητών δεν συμμετέχει σε όλον αυτόν το θόρυβο και τον προβληματισμό. Πιστεύω ότι θα έπρεπε. Συμβαίνει πάντως. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια.

Τι φταίει για όλα τα προαναφερόμενα του κειμένου. Γιατί αυτό το μπάχαλο κι η αυθαιρεσία που κυβερνά τον τόπο; Πως μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα;

Διαλέγω μία από τις προϋποθέσεις, ίσως η σημαντικότερη, όπως μας τη λέει ο Καστοριάδης:

«Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι μια δημοκρατία τέλεια, ολοκληρωμένη κ.λπ. μας πέφτει από τον ουρανό, είναι σίγουρο ότι δεν θα μπορέσει να επιζήσει περισσότερο από μερικά χρόνια, αν δεν δημιουργήσει τα άτομα που της αντιστοιχούν και που είναι, πρώτα και πάνω απ’ όλα, ικανά να την κάνουν να λειτουργήσει και να την αναπαράγουν. Δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατική κοινωνία χωρίς δημοκρατική παιδεία».

ΥΓ:
Δεν αναφέρθηκα στη (μη)λειτουργία της Δικαιοσύνης που συμβάλει καθοριστικά σε όλο αυτό το νεοελληνικό αλαλούμ, διότι αποτελεί ένα τουλάχιστον ξεχωριστό ζήτημα από μόνο του. Το ίδιο και το μείζον ζήτημα της Εκκλησιαστικής παρέμβασης, τόσο πρακτικής όσο και στη διαμόρφωση μαζικών στρεβλών ανορθολογικών συνειδήσεων. Άλλωστε μία ανάρτηση δεν λέει, δεν μπορεί, να καλύψει περισσότερα ζητήματα, πόσο μάλλον να τα αναπτύξει επαρκώς. Τα γράφουμε άλλωστε καιρό τώρα…

Advertisements

Λειτουργία Κυριακής: Ψεκασμένη μας ψέκασε με €3.000.000 δράκους

 

dragons

Σταυρούλα Ξουλίδου, των ΑΝΕΛ. Καταγγέλλει ότι ένας μεσάζων την πλησίασε και της πρόσφερε ώς και τρία εκατομμύρια ευρώ, προκειμένου να ψηφίσει Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η προσέγγιση έγινε, δε, με πάσα μυστικότητα: μέσω Facebook. Ως μεσάζοντα κατονομάζει έναν κ. Κουσούρη ή κάπως έτσι, ο οποίος σε μελέτημά του δημοσιευμένο στο Διαδίκτυο υποστηρίζει ότι το (αλλήθωρο ή κάτι τέτοιο) αριστερό μάτι του αλόγου, στο ψηφιδωτό του τάφου στην Αμφίπολη, αποκαλύπτει ότι ο νεκρός είναι ο Αλέξανδρος. Βγάλτε τα συμπεράσματά σας μόνοι σας. «Απέραντο φρενοκομείο», που είπε ο αείμνηστος.

Παΐσιος: «Μια μέρα η Στέρνα Αργολίδας θα στεφθεί παγκόσμια πρωταθλήτρια χόκεϊ…»

 

Κάθε χωριό και ομάδα… χόκεϊ στην Αργολίδα

Το ρεπορτάζ δεν αναφέρει τίποτα για τις επιτυχίες της γυναικείας ομάδας χόκεϊ...

Η Στέρνα Αργολίδας είναι οικισμός σε υψόμετρο 180 μ. κοντά στο χωριό Λυρκεία και στην απογραφή του 2001 βρέθηκε να έχει 182 κατοίκους. Βέβαια, παρότι μικρός οικισμός είχε και ομάδα χόκεϊ επί χόρτου! Γιατί όχι, αν κρίνουμε ότι (αυτό λένε τοπικοί παράγοντες και γονείς) η Αργολίδα είναι…«χοκεομάνα», όπως ανέφερε χθες στην «Κ» ο δημοσιογράφος του argolida.gr κ. Γιώργος Νικολόπουλος. Βεβαίως, μπορεί τα τεκταινόμενα με τα πρωταθλήματα χόκεϊ στα οποία μετέχουν οι μαθητές του Αργους και της ευρύτερης περιοχής να δίνουν λαβή για σκωπτικά σχόλια, όμως πίσω από την πληθώρα αθλητικών σωματείων σε… παράξενα (για την Ελλάδα) αθλήματα, κρύβεται η επιχείρηση που έχουν στήσει κάποιοι με στόχο να πριμοδοτούνται οι «πρωταθλητές» μαθητές με επιπλέον μόρια στις εξετάσεις. Και να βελτιώνουν τη σχολή στην οποία εισάγονται τελικά.

[…]
«πολλές τουλάχιστον από τις ομάδες αυτές ήταν ανύπαρκτες, και υπήρχαν μόνο στα… χαρτιά και κανείς μαθητής δεν μετείχε. Αντίθετα, ως φαίνεται κάποιοι στο Αργος (αλλά και την Αττική), αξιοποιώντας τη σφραγίδα της Ομοσπονδίας Χόκεϊ, υποστήριζαν ότι διοργάνωναν «πρωταθλήματα» διαφόρων κατηγοριών αθλητών (εφήβων, κορασίδων κ.ά.). Οι «πρωταθλητές» μαθητές όταν έφθασαν στην Γ΄ Λυκείου, και κάνοντας χρήση της σχετικής διάταξης, ακριβώς λόγω της επίδοσής τους στο…χόκεϊ μοριοδοτούνταν επιπλέον στις πανελλαδικές εξετάσεις, και βελτίωναν την τελική τους κατάταξη στον πίνακα των υποψηφίων. Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, η εγγραφή στα εν λόγω σωματεία κόστιζε περί τα 800 ευρώ.«

Νομοθετικά κουκουλώματα…

ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 16:06

Ενας από τους βασικούς λόγους κατάρρευσης του ελληνικού κράτους είναι το καθεστώς των εξαιρέσεων επί παντός. Φτιάχνονται νόμοι με γενική ισχύ και μετά αρχίζουν οι τροπολογίες με ειδική ισχύ. Αυτό είναι κι ένα από τα βασικά σημεία τριβής με την τρόικα. Νομοθετούνται τα προαπαιτούμενα και μετά, υπό την πίεση διάφορων ομάδων και για την εξυπηρέτηση πολιτικών ή και άλλων σκοπιμοτήτων, αρχίζουν οι εξαιρέσεις μέχρι που τα προαπαιτούμενα να γίνουν αγνώριστα.

Δυστυχώς αυτό δεν περιορίζεται μόνο στην ιδιότυπη «αντίσταση» που κάνει το πολιτικό σύστημα στην τρόικα. Πολλάκις ψηφίζονται -χωρίς αιδώ!- και νομοθετικές παρεμβάσεις προκαταβολικής αμνήστευσης πιθανών αδικημάτων από κρατικούς λειτουργούς ή κλείνουν φάκελοι πεπραγμένων για να μην μπορεί να γίνει έλεγχος επί αυτών.

Ο Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης κ. Λέανδρος Ρακιντζής επεσήμανε με έγγραφό του προς τη Βουλή (5.11.2014) δεκατέσσερις περιπτώσεις νομοθετικού κουκουλώματος διάφορων υποθέσεων που υπέπεσαν στην αντίληψή του. Μεταξύ αυτών αμνηστεύτηκαν διά νόμου μισθολογικές υπερβάσεις (ύψους 30 εκατ. ευρώ) στον Οργανισμό Σχολικών Κτιρίων και στον ΟΚΑΝΑ· έπαυσαν (διά τροπολογίας!) οι εκκρεμείς ποινικές διώξεις για πράξεις και παραλείψεις σχετιζόμενες με διάθεση πόρων του χρεοκοπημένου ΟΑΕΕ· έπαυσε η αναζήτηση ως αχρεωστήτως καταβληθέντων ποσών που χορηγήθηκαν ως επιδόματα μεταπτυχιακών σπουδών στους προϊσταμένους των γενικών διευθύνσεων κ.λπ. του (επίσης χρεοκοπημένου) υπουργείου Υγείας· ανεστάλησαν όλες οι ποινικές διώξεις για προέδρους και μέλη Δ.Σ. αγροτικών συνεταιρισμών κ.λπ. Ακόμη και για τις αυθαίρετες ταβέρνες του Σχινιά μερίμνησε η πολυχρονεμένη μας κυβέρνηση. Με τον νόμο 4280/2014 ο υπουργός Περιβάλλοντος έδωσε παράταση ενός χρόνου στη λειτουργία έξι ταβερνών στο εθνικό πάρκο Σχινιά-Μαραθώνα, οι οποίες λειτουργούσαν αυθαίρετα. Ειρωνεία: τίτλος του νόμου ήταν «Περιβαλλοντική αναβάθμιση και ιδιωτική πολεοδόμηση-Βιώσιμη ανάπτυξη οικισμών».

Το χειρότερο όμως είναι ότι αυτή η πρακτική συνεχίζεται. Ετσι στο τελευταίο νομοσχέδιο του υπουργού Παιδείας για την «Ερευνα, Καινοτομία και Τεχνολογική Ανάπτυξη» προστέθηκαν 76 τροπολογίες! Μία εξ αυτών αφορά τα βοσκοτόπια! Αυτή όμως είναι η ιλαρή πλευρά της ελληνικής νομοπαρασκευής. Υπάρχει και η επικίνδυνη. Με τροπολογία υπό τον τίτλο «Ρυθμίσεις για την ειδική διαχείριση της περιουσίας της καταργηθείσας ΕΡΤ Α.Ε.» αναφέρεται ότι «το σύνολο των πράξεων καθώς και οι δαπάνες που διενεργήθηκαν από τον ειδικό διαχειριστή […] θεωρούνται νόμιμες, […] στο πλαίσιο εκτέλεσης των κάθε είδους συμβάσεων για την παροχή υπηρεσιών, προμήθεια υλικών ή ανάθεση έργων που έχουν συναφθεί μέχρι και τη δημοσίευση του παρόντος νόμου».

«Ψεκάστε, ψηφίστε, τελειώσατε». Η Βουλή απεφάνθη εκ των προτέρων ότι όλα έγιναν νόμιμα και τα σκυλιά (του δημοκρατικού ελέγχου) δεμένα. Και για να δεθούν ακόμη καλύτερα καταργείται ο μόνος θεσμός διαφάνειας που ψηφίστηκε τα τελευταία 15 χρόνια, δηλαδή η Διαύγεια. «Οι οικείες πληρωμές εκτελούνται κατά παρέκκλιση κάθε άλλης διάταξης… εφόσον αναρτηθούν το αργότερο εντός δύο μηνών από τη δημοσίευση του παρόντος νόμου οι αναρτητέες στο δικτυακό τόπο του προγράμματος Διαύγεια, πράξεις της παρούσας». Πάει περίπατο η ασφαλιστική δικλίδα της διαφάνειας που ήθελε να μη γίνεται καμιά πράξη εκτελεστή πριν δημοσιευτεί.

Φυσικά από ένα τέτοιο νομοσχέδιο-περιβόλι δεν μπορούσε να λείπει ο πρώην υπουργός Παιδείας κ. Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος, ο οποίος στον νόμο για την Ερευνα και Τεχνολογία κατάφερε να περάσει τροπολογία για να διατηρήσουν οι μαγαζάτορες του Μικρολίμανου τις αυθαίρετες κατασκευές τους μέσα στη θάλασσα για τουλάχιστον ένα χρόνο ακόμα!

Με τις υγείες τους…

Έντυπη

Τα σκληρά «καρύδια» του πλανήτη μας

Τα σκληρά «καρύδια» του πλανήτη μας

Ημερομηνία δημοσίευσης: 29/11/2014, 23:04
Τελευταία ενημέρωση: 29/11/2014, 23:06

Υπάρχουν πλάσματα στον κόσμο μας που υπερέχουν έναντι όλων των άλλων, καθώς μπορούν και ζουν σε εξαιρετικά ακραίες συνθήκες, εντελώς αφιλόξενες για την ιδιαίτερη ύπαρξη που αποκαλούμε ζωή.

Όντα και μικροοργανισμοί δηλαδή που έχουν προικοδοτηθεί από τη Φύση με αδιανόητες δυνατότητες επιβίωσης, αψηφώντας όλα τα συστατικά που χρειαζόμαστε εμείς οι υπόλοιποι για να τα καταφέρουμε.

Και βέβαια δεν είναι λίγα τα πλάσματα αυτά, καθώς η επιστήμη κομίζει συνεχώς νέα είδη στην κατηγορία «σκληρά καρύδια», αν και τα παρακάτω 10 ξεχωρίζουν για το μάχιμο της ύπαρξής τους!

Κι αν κάποτε ο άνθρωπος δήλωνε εμφατικά ότι είναι η κορωνίδα της δημιουργίας, μάλλον ήρθε η ώρα να αναθεωρήσουμε…

Αράχνη Ιμαλαΐων

Ο υψηλότερος ανθρώπινος οικισμός είναι ο περίφημος La Rinconada στο Περού, σκαρφαλωμένος σε υψόμετρο 5.100 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας! Η ασιατική χήνα βέβαια μας βάζει τα γυαλιά, καθώς έχει εντοπιστεί να πετά σε υψόμετρο 6.437 μέτρων, αν και το ρεκόρ για την υψηλότερη μόνιμη κατοικία ανήκει σε άλλο είδος. Είναι η αράχνη των Ιμαλαΐων (euophrys omnisuperstes), που ζει σε υψόμετρα 6.700 μέτρων, που κόβει το νήμα του να ζεις στην κορυφή του κόσμου, εκεί που τίποτα άλλο δεν επιβιώνει. Η εν λόγω αράχνη τρέφεται μάλιστα με έντομα που μεταφέρει εκεί ο παγωμένος αέρας, καθώς είπαμε ότι η ζωή στα μέρη της σπανίζει. Όπως και το οξυγόνο φυσικά, με το αραχνοειδές να επιβιώνει πράγματι παρά την έλλειψη ικανής ποσότητας οξυγόνου για να υποστηριχθεί η ζωή…

Γιγαντιαίος αρουραίος-καγκουρό

Όταν μιλάμε για ζώα που μπορούν να επιβιώσουν για μακρά χρονικά διαστήματα χωρίς στάλα νερού, η καμήλα είναι το πρώτο είδος που μας έρχεται στο νου. Η καμήλα όμως επιβιώνει μόλις για 15 μέρες στην έρημο χωρίς νερό, και λέμε «μόλις» γιατί υπάρχει εκεί έξω πλάσμα που περνά όλη του τη ζωή χωρίς να χρειάζεται το ζωογόνο ρέον! Καλωσορίσατε στην επικράτεια του γιγαντιαίου αρουραίου-καγκουρό, μακρινού ξαδέλφου του κάστορα, που ζει κάπου 3-5 χρόνια χωρίς να χρειάζεται το απόλυτο συστατικό της ζωής. Παίρνει την απαραίτητη ενυδάτωση από την τροφή του, η οποία αποτελείται κυρίως από σπόρους, και την κρατά μόνιμα εντός του καθώς δεν ιδρώνει ποτέ. Ζει κυρίως στην Κοιλάδα του Θανάτου (Death Valley), αν και πλέον απειλείται από εξαφάνιση, αν και η έλλειψη νερού δεν είναι εδώ πρόβλημα…

Θερμο-ανεκτικά σκουλήκια

Καθώς το νερό είναι καλός αγωγός της θερμότητας, μια θερμοκρασία 50 βαθμών Κελσίου είναι σαφώς πιο επικίνδυνη για τη ζωή στη θάλασσα παρά στη στεριά. Κι αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που στα θερμότερα μέρη των πυθμένων του ωκεανού ανθούν τα βακτήρια, καθώς η αφόρητη ζέστη κάνει το περιβάλλον εχθρικό για κάθε πολυκύτταρο οργανισμό. Με αυτά υπόψη, υπάρχει ωστόσο ένα σκουλήκι (paralvinella sulfincola) που προτιμά τα αδιανόητα ζεστά μέρη της θάλασσας! Στα πειράματα που έχουν γίνει με το ιδιαίτερο αυτό είδος ζωής, το σκουλήκι προτιμά πράγματι να μετακινείται στις γωνιές των ενυδρείων που οι βιολόγοι έχουν θερμάνει στους 45-55 βαθμούς Κελσίου, με τη θεωρία να κάνει πλέον λόγο ότι το σκουλήκι έχει λατρέψει εξελικτικά τη ζέστη για να τρέφεται με τους άφθονους μικροοργανισμούς που ζουν εκεί. Κανένα άλλο πολυκύτταρο πλάσμα δεν επιβιώνει στη θάλασσα σε τέτοιες θερμοκρασίες…

Καρχαρίας Γροιλανδίας

Ένα από τα μεγαλύτερα και λιγότερο μελετημένα είδη καρχαρία, στις διαστάσεις σχεδόν του μεγάλου λευκού, ο αργοκίνητος καρχαρίας Γροιλανδίας ζει σε βάθος 1.200 μέτρων, γι’ αυτό και δεν τον συναντάμε συχνά. Και βέβαια παραμένει το καρχαριοειδές που ζει στα ψυχρότερα νερά, με τις θερμοκρασίες του Βόρειου Ατλαντικού να κυμαίνονται μεταξύ 1 και 12 βαθμούς Κελσίου! Είναι τόσο ακραίες οι συνθήκες της ζωής του που αναγκάζεται να κινείται πολύ αργά (ένας καλός κολυμβητής τον περνά άνετα) για να διατηρεί τα αποθέματα ενέργειας, καταβροχθίζοντας κυριολεκτικά ό,τι βρεθεί στο διάβα του, καθώς το αφιλόξενο περιβάλλον τον αναγκάζει να μην είναι καθόλου εκλεκτικός στο φαΐ του. Αν και δεν είναι σίγουροι ακόμα οι βιολόγοι, η τρέχουσα θεωρία τον θέλει να ζει πάνω από 200 χρόνια, κάτι που παραμένει άθλος τρομακτικός μέσα σε τόσο ακραίες συνθήκες…

Σκουλήκι-Διάολος

Για δεκαετίες ολόκληρες οι επιστήμονες πίστευαν ότι αποκλειστικά μονοκύτταροι οργανισμοί μπορούν να επιβιώσουν στην άβυσσο. Είναι τέτοιες οι συνθήκες πίεσης, έλλειψης οξυγόνου και εξαιρετικών θερμοκρασιών που οι πολυκύτταροι οργανισμοί δε θα επιβίωναν στα τρομερά βάθη των ωκεανών. Και τότε βρήκαν, εκατοντάδες μάλιστα μέτρα κάτω από τον πυθμένα της θάλασσας, το σκουλήκι Halicephalobus mephisto, που πήρε το όνομά του από το δαίμονα της γερμανικής μυθολογίας. Το σκουλήκι βρέθηκε σε βάθος 2,2 μιλίων σε δείγμα χώματος από υποθαλάσσιο σπήλαιο της Νότιας Αφρικής. Εννοείται ότι ανέτρεψε όσα πιστεύαμε για τους πολυκύτταρους οργανισμούς, όπως το άλλο ξακουστό σκουλήκι, το οποίο επιβίωσε από την καταστροφή του διαστημοπλοίου Columbia! Η ανακάλυψη του εν λόγω είδους έδωσε μάλιστα νέες ελπίδες για αναζήτηση ζωής στον πλανήτη Άρη και σε περιβάλλοντα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας…

Βάτραχοι

Οι βάτραχοι είναι ένα εκπληκτικό είδος από μόνοι τους, αν και εδώ θα μιλήσουμε για μια ολόκληρη υποκατηγορία τους που παγώνουν κυριολεκτικά το χειμώνα, καταφέρνουν ωστόσο να διατηρούνται μαγικά στη ζωή και να ξεπαγώνουν μόλις καταφτάσει η άνοιξη! Μόνο στη Βόρεια Αμερική, είναι γνωστά 5 τέτοια είδη βατράχου, τα οποία κρύβονται απλώς κάτω από φύλλα το χειμώνα και παγώνουν παρέα με όλα τα άλλα γύρω τους. Διαθέτουν βέβαια έναν εκπληκτικό αντιψυκτικό μηχανισμό στο σώμα τους, παρόμοιο με τη χειμερία νάρκη, αν και εδώ σταματά να λειτουργεί μέχρι και η καρδιά τους! Η υψηλή συγκέντρωση γλυκόζης που παρατηρείται στην ψύξη του βατράχου θεωρείται πλέον ότι παίζει κεφαλαιώδη ρόλο στην επιβίωσή του. Ακόμα πιο εκπληκτικό είναι το γεγονός ότι ο βάτραχος επιδεικνύει την εκπληκτική ικανότητά του ακόμα και στο εργαστήριο, θέλοντας προφανώς να κομπάσει μπροστά στους επιστήμονες για τις υπεράνθρωπες δυνατότητές του…

Μικρόβια της Αβύσσου

Όλοι ξέρουμε ότι το βαθύτερο σημείο των ωκεανών είναι η Τάφρος των Μαριανών του Ειρηνικού Ωκεανού, εκεί που το βάθος αγγίζει τα 10,994 χιλιόμετρα (10,994 ± 40 μέτρα), με την ακραία πίεση να υπερβαίνει κατά 1.100 φορές την πίεση στην επιφάνεια της θάλασσας. Κάποια χρόνια πριν, οι επιστήμονες είχαν εντοπίσει, με τη βοήθεια ειδικού βαθυσκάφους, γιγαντιαίες αμοιβάδες στην τάφρο και έκαναν λόγο ότι θα μπορούσαν κάλλιστα να υπάρχουν και άλλα είδη ζωής στα εξωφρενικά αυτά βάθη. Κάτι που έγινε πραγματικότητα από την πρόσφατη αποστολή στη διαβόητη τάφρο του Τζέιμς Κάμερον, ναι του σκηνοθέτη! Ο Κάμερον δεν είδε φυσικά με τα μάτια του την πλούσια ζωή του ρήγματος, τα δείγματα ωστόσο που συνέλεξε από τα ιζήματα απέδειξαν περίτρανα ότι η τάφρος είναι γεμάτη με μικρόβια. Αυτό που έκανε τους ειδικούς να τα χάσουν είναι ότι, παρά το τεράστιο βάθος και την ασύλληπτη πίεση, οι μικροοργανισμοί αυτοί λειτουργούν υποδειγματικά, τρεφόμενοι με υπολείμματα ύλης που τυχαίνει να φτάσουν ως την άβυσσο…

Τροχόζωα

Οι μικροσκοπικοί πολυκύτταροι οργανισμοί, σωστά ασπόνδυλα ζώα δηλαδή, που συναντώνται στα γλυκά νερά, αριθμούν περισσότερα από 1.900 είδη. Το ερώτημα εδώ είναι πώς επιβιώνεις κάπου 30-50 εκατομμύρια χρόνια χωρίς σεξ; Γιατί βλέπετε τα μικροσκοπικά αυτά ασπόνδυλα είναι αποκλειστικά θηλυκά (όχι ερμαφρόδιτα) και από την πρώτη ανακάλυψή τους μέχρι και σήμερα δεν έχει βρεθεί ούτε ένα αρσενικό. Τα ζώα που αναπαράγονται χωρίς σεξ είναι λιγότερα από το 1% των πλασμάτων της Φύσης και κατατάσσονται στις χαμηλότερες βαθμίδες ζωής, εκτός φυσικά από τα τροχόζωα. Οι βδελλοειδείς αυτοί οργανισμοί αναπαράγονται λοιπόν χωρίς σεξ (με κλωνοποίηση), κάτι που κάνει τους επιστήμονες να μιλούν για ατέλεια στο DNA τους. Και τι καλύτερος τρόπος από το να αναπληρώσεις τα κενά στο γενετικό σου κώδικα από το να καταβροχθίζεις το DNA από άλλες μορφές ζωής; Κι έτσι, με το κλεμμένο DNA στις φαρέτρες τους, τα τροχόζωα έχουν αναπτύξει μια εκπληκτική ικανότητα να αντέχουν την εξαιρετική αφυδάτωση, αλλά και απίστευτα επίπεδα ραδιενέργειας! Τα απόκοσμα όντα αναπληρώνουν λοιπόν τις καταστροφές στο σώμα τους δανειζόμενα γενετικό κώδικα από τη λεία τους, κάτι που τους δίνει τη δυνατότητα να αντέχουν κάθε ακραία συνθήκη θερμοκρασίας, πίεσης και έλλειψης νερού. Το ίδιο κάνουν και όταν η ραδιενέργεια βλάψει το DNA τους, αυτοθεραπεύονται δηλαδή με τη βοήθεια άλλων…

Κατσαρίδες

Την ώρα που ο δημοφιλέστατος μύθος με την κατσαρίδα που επιβιώνει από πυρηνικό ολοκαύτωμα σαρώνει, το εκπληκτικό αυτό είδος κάνει πράγματι πολλά και διαφορετικά απίστευτα: επιβιώνει για βδομάδες χωρίς φαΐ και νερό και μπορεί να ζήσει επίσης για αρκετές βδομάδες χωρίς κεφάλι! Οι κατσαρίδες κυκλοφορούν στη Γη εδώ και 300 εκατομμύρια χρόνια, ξεπερνώντας ακόμα και τους δεινόσαυρους. Κι αν αυτά δεν είναι ήδη αρκετά, ας ξεκαθαρίσουμε την κατάσταση με τη ραδιενέργεια. Σε σχετικά πειράματα, το 50% του δείγματος των εντόμων που εκτέθηκαν σε ακτινοβολία 1.000 ραντ επιβίωσαν πράγματι, μια ποσότητα ραδιενέργειας ικανή να σκοτώσει έναν υγιή άνθρωπο σε λιγότερο από 10 λεπτά. Το 10% από αυτές επιβίωσαν μάλιστα και στα 10.000 ραντ, ακτινοβολία αντίστοιχη με την έκλυση ραδιενέργειας από την ατομική βόμβα της Χιροσίμα! Δυστυχώς, καμία δεν έζησε να μας πει τι έγινε όταν εκτέθηκε στα 100.000 ραντ, κάτι που μας κάνει να θεωρούμε ότι η κατσαρίδα δε θα είναι το τελευταίο είδος που θα πεθάνει από τον πυρηνικό όλεθρο του ανθρώπου…

Βραδύπορα

Ένα μικροσκοπικό πλάσμα της θάλασσας κατέχει πλέον τα σκήπτρα για το πιο σκληρό «καρύδι» της Γης. Γιατί απλά-απλά το μικρό και σχεδόν γλυκό πλασματάκι αντέχει κυριολεκτικά τα πάντα: εξαιρετικό κρύο, απίστευτη ζέστη, τρομερές πιέσεις και τρελές ποσότητες ραδιενέργειας! Ό,τι κι αν του κάνεις, είτε το βράσεις, είτε το καταψύξεις, είτε το στείλεις στο Διάστημα(!), τα 200 χρόνια που είναι να ζήσει θα τα ζήσει. Τα βραδύπορα, που πλέον αποκαλούνται «αρκούδες του νερού», ζουν ευτυχισμένα σε κάθε εξωτερική συνθήκη, γι’ αυτό και έχουν αποικίσει τον πλανήτη μας από άκρη σε άκρη, με τα 900 είδη τους να ζουν από τα κορφοβούνια των Ιμαλαΐων μέχρι και τα βάθη των θαλασσών. Μικροσκοπικά σε διαστάσεις, με μέσο μήκος το 1 χιλιοστό, τα βραδύπορα αντέχουν θερμοκρασίες τόσο χαμηλές όσο και -236 βαθμούς Κελσίου, τόσο υψηλές όσο και 180 βαθμούς Κελσίου, την ίδια στιγμή που επιβιώνουν σε πίεση 6.000 ατμοσφαιρών (πολύ παραπάνω και από την άβυσσο ακόμα) αλλά και σε ραδιενέργεια της τάξης των 570.000 ραντ! Επιπλέον, μπορούν να περάσουν μια ολόκληρη δεκαετία από τα 200 χρόνια της ζωής τους χωρίς νερό, ενώ οι επιστήμονες υποθέτουν βάσιμα ότι μπορούν να ζήσουν και στο Διάστημα χωρίς κανένα πρόβλημα, καθώς έχουν επιβιώσει σε συνθήκες κενού. Αν λοιπόν γίνει το πολυθρύλητο πυρηνικό ολοκαύτωμα, οι αρκούδες του νερού θα είναι το είδος που θα ζήσει για να δει την επόμενη μέρα…

Πηγή: newsbeast.gr

Να παντρευτώ ή να μην παντρευτώ;

Ο έρωτας, η επιλογή συντρόφου, ο γάμος και η… πραγματικότητα

Όταν ο Αλκιβιάδης ρώτησε τον Σωκράτη: «Να παντρευτεί κανείς ή να μην παντρευτεί;», ο Σωκράτης του είπε: «Αν παντρευτείς θα το μετανιώσεις και αν δεν παντρευτείς πάλι θα το μετανιώσεις»!

Γράφει η Ιουλία Κιλέρη

Η παραπάνω στιχομυθία αποτέλεσε την έμπνευση για τον τίτλου του νέου του βιβλίου «Να παντρευτεί κανείς ή να μην παντρευτεί;», του διάσημου ψυχιάτρου, παιδοψυχιάτρου, ψυχαναλυτή-ψυχοθεραπευτή Ματθαίου Γιωσαφάτ. Το βιβλίο, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Αρμός, συμπυκνώνει πολλές διαλέξεις του στο Μέγαρο Μουσικής και στο Ίδρυμα Θεοχαράκη, ενώ περιλαμβάνει και αρκετές ερωτήσεις του κοινού, καθώς και σύντομες απαντήσεις του ομιλητή.

Με τρόπο απλό και συχνά χιουμοριστικό, ο συγγραφέας προχωρά σε μια ψυχαναλυτική -και όχι μόνο- προσέγγιση της ανθρώπινης σεξουαλικότητας, του έρωτα, της αγάπης, της επιλογής συντρόφου και του γάμου. Διαβάζοντας το βιβλίο, το χαμόγελο έρχεται επανειλημμένα στα χείλη του αναγνώστη, καθώς σε αναφορές και παραδείγματα αναγνωρίζει σίγουρα δικές του συμπεριφορές και εμπειρίες. Άλλωστε το κείμενο στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην προσωπική εμπειρία βραχείας ή μακρότερης θεραπείας του συγγραφέα με πάνω από 6.000 ζευγάρια, που παρακολουθούσε είτε στην Ελλάδα τα τελευταία 30 χρόνια είτε στο Λονδίνο, όπου εργάστηκε για 15 χρόνια ως διευθυντής της Κλινικής Παιδικής και Οικογενειακής Ψυχιατρικής Finchley.

Γιατί παντρευόμαστε;

Ο γάμος ή η συντροφικότητα είναι ίσως η μόνη σχέση όπου μπορεί κανείς να ζήσει βαθιές συναισθηματικές και συχνά παιδικές ανάγκες. Όπως είναι η ανάγκη για αγάπη, για τρυφερότητα, για να μωρουδίζει κανείς, να αφήνεται να εξαρτάται. Όλα αυτά έξω στη ζωή, δεν μπορούμε να τα κάνουμε γιατί δεν γίνεται, παρατηρεί ο κ. Γιωσαφάτ.



Όπως εξηγεί, ο γάμος μας παλινδρομεί, γιατί υπάρχουν μέσα μας ασυνείδητες ανάγκες που τις επαναφέρει η οικογενειακή κατάσταση, η οποία μας θυμίζει το πατρικό μας σπίτι… «Όταν είμαστε ελεύθεροι, είμαστε πιο ενήλικοι, έχουμε διαφορετικές κοινωνικές ανάγκες. Οι άλλες υπάρχουν μέσα μας αλλά σε λανθάνουσα μορφή. Πρέπει όμως να ικανοποιηθούν, αλλιώς ο καθένας θα έμενε μόνος του ανύπαντρος, και θα ήταν πανευτυχής. Δεν είναι όμως. Οι ανύπαντροι πεθαίνουν γρηγορότερα, έχουν περισσότερες αρρώστιες και, κατά κανόνα, είναι δυστυχέστεροι από τους παντρεμένους, παρ’ όλα τα προβλήματα του γάμου».

Ως προς τον έρωτα, δηλώνει κατηγορηματικά πως «είναι πάντα προβολή αναγκών. Πάντα. Ερωτευόμαστε γιατί έχουμε ανάγκες. Όλα τα άλλα είναι παραμύθια. Αυτός είναι ο λόγος που παντρευόμαστε, που κάνουμε δεσμούς. Είναι γιατί έχουμε ανάγκες. Είτε σεξουαλικές είτε ρομαντικές, αγάπης. […] Άρα θέλω κάποιον να μου τις ικανοποιήσει. […] Ο αλτρουιστικός έρωτας δεν υπάρχει». Σε ένα άλλο σημείο του κειμένου σημειώνει: «Η επιλογή συντρόφου και η επιλογή επαγγέλματος καθορίζουν σε μεγάλο ποσοστό (κατά την άποψή μου περίπου το 70-80%) την ευτυχία ή δυστυχία της ζωής μας».

«Το 80% των ζευγαριών δεν περνάνε καλά»

«Οι άνθρωποι σκοτώνονται από τότε που υπάρχει ανθρώπινη ιστορία […] Ο μέγας πόλεμος βέβαια είναι μέσα στην οικογένεια», γράφει και εξηγεί: «Βάσει διεθνών στατιστικών, το 80% των ζευγαριών δεν περνάνε καλά. Το 50% χωρίζουν, το 30% δεν χωρίζουν –διότι υπάρχουν παιδιά, δύσκολα οικονομικά, διάφοροι κοινωνικοί λόγοι… Δεν μπορούν ή δεν θέλουν να χωρίσουν, γιατί έχουν μάθει στη ρουτίνα του γάμου, βολεύονται, έχουν μια ασφάλεια, αλλά δεν περνάνε καλά. Οπότε οι σχετικά καλοί γάμοι είναι ένα ποσοστό περίπου 20% και, κατά τη δική μου εμπειρία, ένα 5% με 10% είναι πραγματικά ευτυχισμένοι».



Όπως παρατηρεί ο ψυχίατρος-παιδοψυχίατρος, «[…] ο γάμος κλείνει συμβολικά την οδό διαφυγής – όπως το παιδάκι που δεν μπορεί να ξεφύγει από τη μάνα του. Ενώ, όταν συζείτε, λες «παίρνω το καπελάκι μου και φεύγω», όπως ο διάσημος Αντωνάκης. […] Μετά, όταν παντρεύτηκαν, έκλεισε ο κύκλος και λύσσαξε ο κύριος Αντωνάκης. Δεν μπορούσε να κάνει τίποτα, δεν μπορούσε να φύγει. Εγκλωβιζόμαστε και μας θυμίζει τον εγκλωβισμό που έχουμε σαν παιδάκια, που δεν μπορούμε να φύγουμε. Γι’ αυτό τότε ή χωρίζουμε ή τριγνωνοποιούμε τη σχέση: Βρίσκουμε γκόμενα, κάνουμε άλλη δουλειά, πηγαίνουμε στο γήπεδο και ξεσπάμε, δέρνουμε κόσμο εκεί αντί να δέρνουμε τη γυναίκα μας – ή παθαίνουμε κατάθλιψη. Αυτό βέβαια στην Ελλάδα μέχρι τώρα δεν είναι πολύ συνηθισμένο, γιατί η κατάθλιψη απαιτεί κάποια ωριμότητα». 

Σύμφωνα με τον ίδιο, ο γάμος είναι μια από τις σημαντικότερες αιτίες της χρόνιας κατάθλιψης, είτε για τη γυναίκα είτε για τον άνδρα. «Ο καθένας τους προσπαθεί να την αποφύγει με διάφορους τρόπους: οι γυναίκες με τα παιδιά, οι άνδρες με τη δουλειά, με τριγωνοποιήσεις στις σχέσεις, με τα ποτά, με τα ναρκωτικά, με τις φιλοδοξίες… Όλα αυτά μας διεγείρουν για να αντιμετωπίσουμε την κατάθλιψη. […] Η αιτία της κατάθλιψης είναι η απώλεια του επιθυμητού προσώπου που θέλαμε να αγαπήσουμε και το οποίο στην αρχή νομίσαμε ότι επιτέλους το είχαμε βρει».

Στόχος όλων μας, σύμφωνα με τον συγγραφέα, είναι να σχηματίσουμε ένα ζευγάρι σαν το ζευγάρι των γονιών μας. Εξιδανικευμένο όμως και χωρίς τα αρνητικά στοιχεία τους, ιδιαίτερα όταν εκείνοι είχαν πολλά αρνητικά στοιχεία. Όσο πιο ατελής είναι ο δικός τους γάμος, τόσο πιο τέλειο θέλουμε τον δικό μας, και γι’ αυτό προβάλλουμε πάνω στον άλλον φαντασιώσεις και έπειτα έρχεται η πραγματικότητα και… «σβήνεται η γραφή».

Τι επιφυλάσσει το μέλλον

Λαμβάνοντας υπόψη τα στατιστικά στοιχεία για το ποσοστό των γάμων και των διαζυγίων που καταγράφονται στην Ελλάδα αλλά και σε όλο τον κόσμο, οι προβλέψεις για το μέλλον του γάμου -και μάλιστα το άμεσο- είναι μάλλον δυσοίωνες. «Το 50% των ανθρώπων χωρίζουν σε όλο τον κόσμο. Στην Ελλάδα, πριν από τέσσερα-πέντε χρόνια ήταν 23% και είχαν πει ότι σε πέντε χρόνια θα φθάσει το 35%. Έχει ήδη φθάσει στο 37% και σε πέντε ακόμα χρόνια θα φθάσουμε κι εδώ στον συνήθη παγκόσμιο ρυθμό του 50%», όπως αναφέρει ο κ. Γιωσαφάτ.

Παρ’ όλα αυτά και σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς πολλών, ο διάσημος ψυχαναλυτής-ψυχοθεραπευτής πιστεύει πως ο γάμος δεν θα πεθάνει. Θα υποστεί όμως αλλαγές, ανάλογα με τις κοινωνικές συνθήκες της κάθε εποχής. Ο ίδιος έχει, μάλιστα, προτείνει συμβόλαια γάμου ορισμένου χρόνου, τα οποία θα μπορούν να είναι ανανεώσιμα εφόσον το θέλουν και οι δύο σύντροφοι. Και σε αυτή την περίπτωση, όμως, αναγνωρίζει πως θα υπάρχουν προβλήματα. «Τι θα κάνει μια γυναίκα μεγάλης ηλικίας αν ο σύζυγος προτιμά ένα καινούργιο συμβόλαιο με κάποια νεώτερη γυναίκα; Τι άλλα προβλήματα θα προκύψουν, αν η μονογαμία δεν είναι όρος μιας σχέσης;», διερωτάται.

Ο γάμος θα συνεχίσει, παρά τις ατέλειες και τις δυσκολίες του, να είναι ουσιαστικός συναισθηματικός δεσμός στη ζωή και με αλλαγές που θα προκύψουν βαθμιαία, επιμένει. Θέση του, την οποία έχει διατυπώσει επανειλημμένως, είναι πως το κράτος πρέπει να εισάγει στα σχολεία «Μαθήματα Ζωής», για να βοηθήσει τον γάμο και τα παιδιά. «Γιατί, πιστεύω, σχεδόν οι περισσότερες νευρωτικές ψυχολογικές διαταραχές στα παιδιά και τους αυριανούς ενήλικες προέρχονται από τη συζυγική δυσαρμονία», όπως τονίζει.

 

Η φασιστοποίηση, η σφαλιάρα και ο νόμος Διαμαντοπούλου | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα

Ενός κακού μύρια έπονται. Κεντρικό ζητούμενο στο νόμο Διαμαντοπούλου ήταν ο κυβερνητικός έλεγχος των διοικήσεων των πανεπιστημίων, μέσω της επιβολής ενός αυταρχικού και αντιδημοκρατικού συστήματος ανάδειξής τους. Κανένα διοικητικό πανεπιστημιακό όργανο σήμερα, σύμφωνα με το νόμο αυτόν, δεν εκλέγεται με ανοικτή, δημοκρατική, άμεση και καθολική ψηφοφορία, όπως συνέβαινε στο παρελθόν.

Τα Συμβούλια Ιδρύματος, κατά το ήμισυ εκλέγονται από το σώμα των καθηγητών, (φοιτητές και προσωπικό αποκλείονται πλέον από κάθε εκλογική διαδικασία) και κατά το ήμισυ διορίζονται από τα «εκλεγμένα» μέλη. Ακόμη κι αυτή η εκλογή όμως των μισών μελών των Συμβουλίων, γίνεται μέσω του αμφισβητούμενου, αμφιλεγόμενου, όσο όμως και εξαιρετικά σπάνιου στη διεθνή εκλογική πραγματικότητα συστήματος της ταξινομικής ψήφου, καθώς και μέσω ηλεκτρονικής ψηφοφορίας, με μια πλατφόρμα μάλιστα κλειδωμένη, την οποία έχει ετοιμάσει το υπουργείο Παιδείας, κατά τρόπο ώστε κανείς να μην μπορεί να αποδείξει ότι έγινε νοθεία, όπως και κανείς να μην μπορεί να διαβεβαιώσει για το αντίθετο, ότι δηλαδή δεν έγινε.

Αν μάλιστα στην όλη διαδικασία, προσθέσει κανείς και το γεγονός ότι οι εκλογές των σημερινών Συμβουλίων έγιναν σε μια εποχή που η πανεπιστημιακή κοινότητα βρισκόταν, λόγω νόμου Διαμαντοπούλου, σε εμπόλεμη κατάσταση με την κυβέρνηση, εξηγούνται εύκολα τα… φιλοκυβερνητικά αισθήματα της συντριπτικής πλειοψηφίας των σημερινών εσωτερικών μελών των Συμβουλίων.

Το Συμβούλιο Ιδρύματος που προκύπτει με τον τρόπο αυτόν, ούτε ελέγχεται  στο εξής από κανέναν, ούτε και απολογείται σε κανέναν. Η εποχή που συλλογικά όργανα, δημοκρατικά εκλεγμένα και με αναφορά στις Σχολές και τα Τμήματα του ιδρύματος, ήλεγχαν τη διοίκηση των πανεπιστημίων, έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Το Συμβούλιο αυτό όμως, έχει την αποκλειστική αρμοδιότητα να… διορίζει ουσιαστικά τον πρύτανη, αφού έχει από το νόμο το προνόμιο να προεπιλέγει δύο εως τρεις από τους υποψήφιους πρυτάνεις, με κριτήρια αποκλεισμού των υπολοίπων, που αυτό το Συμβούλιο από μόνο του αποφασίζει και εν κρυπτώ από την πανεπιστημιακή κοινότητα εφαρμόζει. Έτσι, αφού αποκλείονται από το Συμβούλιο οι μη πρόθυμοι, δηλαδή οι αντιφρονούντες, οι δυο έως τρεις «επικρατέστεροι» και εγκεκριμένοι ως προς τα «φρονήματά» τους υποψήφιοι για τη θέση του πρύτανη, τίθενται σε ψηφοφορία από το σώμα των καθηγητών, το οποίο και επιλέγει εκείνον που θεωρεί καλύτερο.

Ο πρύτανης που αναδεικνύεται τέλος με τον τρόπο αυτόν, διορίζει στη συνέχεια κι αυτός με τη σειρά του τους αναπληρωτές πρύτανη.

Στην περίπτωση του ΑΠΘ μάλιστα ειδικότερα και μόνο σε αυτό, ο αυταρχισμός του Συμβουλίου Ιδρύματος κατά τις πρόσφατες πρυτανικές εκλογές, ξεπέρασε κάθε όριο. Αφού αναμένεται από το ΣτΕ η απόφαση για την ακύρωση αυτών των εκλογών, στις οποίες με πρωτοβουλία του Συμβουλίου του ΑΠΘ, αποκλείστηκε από τις διαδικασίες ανάδειξης νέου πρύτανη ο εν ενεργεία τότε πρύτανης, ως ανεπιθύμητος προφανώς, κατά παράβαση του ίδιου του νόμου Διαμαντοπούλου.

Ίσως τώρα να γίνονται περισσότερο φανεροί οι λόγοι που οι πρυτάνεις που αναδείχθηκαν με τις διατάξεις του νόμου Διαμαντοπούλου είναι κατά… διαβολική σύμπτωση από απλώς φιλοκυβερνητικοί, έως φίλοι του πρωθυπουργού. Αυτός είναι και ο λόγος που ο παραιτηθείς αναπληρωτής πρύτανη του ΑΠΘ, διορισμένος ων, εξέφρασε τις απαράδεκτες απόψεις του για τη φασιστοποίηση όσων βρίσκονται σε εξουσία, καθώς και για την αναγκαιότητα της σφαλιάρας σε έναν λαό που μόνο από τέτοια καταλαβαίνει.

Εαν οι αναπληρωτές πρύτανη ήταν εκλεγμένοι, όπως προ του νόμου Διαμαντοπούλου, δεν υπήρχε περίπτωση ένας τέτοιος υποψήφιος, με τέτοιες επικίνδυνες αντιλήψεις για τη δημοκρατία και τους Έλληνες, να είχε ποτέ εκλεγεί δημοκρατικά από ένα σώμα πανεπιστημιακών.

Δεν πρέπει βεβαίως να ξεχνάμε ότι όπως ο συγκεκριμένος πρώην αναπληρωτής πρύτανη, με τις συγκεκριμένες αντιλήψεις, ασκούσε μέχρι χτες ανενόχλητος διοίκηση στο ΑΠΘ, έτσι και από σήμερα έχει επιστρέψει στις αίθουσες διδασκαλίας, διδάσκοντας στους φοιτητές και τις φοιτήτριές του την τέχνη της… σφαλιάρας.

* Ο Γιάννης Μυλόπουλος είναι Καθηγητής και πρώην Πρύτανης ΑΠΘ