Το ΧΩΝΙ – Αμερικανοί οικονομολόγοι ΣΚΙΖΟΥΝ ΕΕ- ΔΝΤ: «Είστε ΑΝΙΚΑΝΟΙ!»

Οι Αμερικανοί οικονομολόγοι Τζέφρι Σαξ, Μπάρι Άιχενγκριν και Πολ Κρούγκμαν κατηγορούν την τρόικα για την κρίση στην Ελλάδα, ενώ εξαίρουν τη στάση του Έλληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και ζητούν περισσότερη κατανόηση από τη Γερμανία.

Τρεις από τους σημαντικότερους Αμερικανούς οικονομολόγους επικρίνουν σφοδρά την πολιτική που ακολουθεί η Ευρώπη, αλλά και η Γερμανία συγκεκριμένα, σχετικά με την κρίση στην Ελλάδα.

Ο Σαξ, ο Κρούγκμαν και ο Άιχενγκριν εμφανίζονται έκπληκτοι από την «ανικανότητα» των Βρυξελλών και του Βερολίνου.

Και οι τρεις οικονομολόγοι σε άρθρα τους που δημοσιεύθηκαν στη διάρκεια του Σαββατοκύριακου επιρρίπτουν την κύρια ευθύνη για την κρίση στην Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

«Οποιοσδήποτε ασχολείται με την αριθμητική του ελληνικού χρέους (…) γνωρίζει ότι η χώρα δεν θα μπορέσει ποτέ να αποπληρώσει τα χρέη της», έγραψε ο Σαξ σε άρθρο του στη βρετανική εφημερίδα Guardian.

Κυρίως οι Γερμανοί, επισημαίνει ο Σαξ, θα πρέπει να δείξουν κατανόηση για την κατάσταση των Ελλήνων. Διότι η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα σε ανάλογη οικονομική κατάσταση με αυτή στην οποία βρισκόταν η Γερμανία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

«Θα πρέπει να θυμηθούν την βοήθεια που έλαβε η Γερμανία μέσω του Σχεδίου Μάρσαλ και την απομείωση του χρέους της κατά τη Σύνοδο του Λονδίνου το 1953», τόνισε ο Αμερικανός οικονομολόγος.

«Η απομείωση του χρέους έπαιξε σημαντικό ρόλο στην οικονομική ανάκαμψη και τη δημιουργία δημοκρατικών δομών στην Γερμανία», πρόσθεσε.

Σύμφωνα με τον Σαξ, σε παρόμοια κατάσταση βρίσκεται και η Ελλάδα σήμερα και η τρόικα είναι αυτή που πρέπει να προστατεύσει τη χώρα από το πολιτικό χάος και τις ακραίες δυνάμεις.

Τα ποσά που οφείλει η Αθήνα στους πιστωτές της «είναι πολύ μεγάλα για την Ελλάδα, αλλά πολύ μικρά για την Ευρώπη», επεσήμανε ο ίδιος.

Τέλος, ο Σαξ εκτιμά ότι η Ευρώπη έχει δύο δυνατότητες: «μια εποικοδομητική απομείωση τους χρέους» της Ελλάδας ή την πολιτική κατάρρευση της χώρας η οποία θα έχει σημαντικές επιπτώσεις και εκτός συνόρων.

Ο Πολ Κρούγκμαν σε δύο άρθρα του, ένα το Σάββατο και ένα την Κυριακή, επιτέθηκε στην Ευρώπη. Αυτή ευθύνεται για την «καταστροφική λιτότητα» στην Ελλάδα.

Ο Τσίπρας κάνει «το σωστό» ζητώντας την άποψη του ελληνικού λαού για το πρόγραμμα λιτότητας που προτείνει η Ευρώπη, σημειώνει ο Κρούγκμαν.

Επίσης ο Αμερικανός οικονομολόγος συμβούλευσε τους Έλληνες να ψηφίσουν «όχι» στο δημοψήφισμα. «Η τρόικα απαιτεί να συνεχιστεί η πολιτική των πέντε τελευταίων ετών», αναφέρει, η οποία όμως μέχρι τώρα δεν είχε καμία επιτυχία και δεν πρόκειται να έχει στο μέλλον.

Ο Κρούγκμαν εκτιμά επίσης ότι η Ελλάδα και οι τράπεζές της είναι σε τόσο άσχημη κατάσταση που μια έξοδος από το ευρώ δεν θα προκαλούσε πολύ μεγαλύτερο χάος. Ένα Grexit «θα άνοιγε τον δρόμο για την οικονομική ανάκαμψη της χώρας».

Η τρόικα έδωσε με το νέο πακέτο «ένα τελεσίγραφο στον Τσίπρα το οποίο δεν μπορούσε να δεχθεί». Έτσι, επισημαίνει ο Αμερικανός οικονομολόγος, δεν είχε άλλο δρόμο εκτός από το να στραφεί στους πολίτες.

Ο Μπάρι Άιχενγκριν δεν αποδίδει στην τρόικα ακέραια την ευθύνη για την κρίση στην Ελλάδα, αλλά το μεγαλύτερο μέρος. Η ανικανότητα» του Έλληνα πρωθυπουργού δεν συγκρίνεται με αυτή «της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της ΕΚΤ και το ΔΝΤ», εκτιμά.

Και οι τρεις θεσμοί είχαν ταχθεί το 2010 κατά μιας απομείωσης του χρέους της Ελλάδας, όπως και τώρα, παρόλο που θα ήταν «η πλέον προφανής υποχώρηση» προς την Αθήνα, σημειώνει ο Άιχενγκριν.

Ο Αμερικανός οικονομολόγος είχε εκτιμήσει το 2007 ότι δεν είναι πιθανή η διάσπαση της ευρωζώνης, λέγοντας ότι το κόστος της εξόδου μιας χώρας από το ευρώ θα ήταν πολύ μεγάλο. Πλέον έχει αλλάξει άποψη: «Είχα υποτιμήσει το μέγεθος της πολιτικής ανικανότητας, όχι μόνο των Ελλήνων, αλλά και των πιστωτών τους».

tovima.gr

Advertisements

Σχολιαστής: Η απατηλή γοητεία της βουλησιαρχίας

Η απατηλή γοητεία της βουλησιαρχίας

Η φράση-τσιτάτο «Όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να τα καταφέρεις» από τον «Αλχημιστή» του πλέον πολυδιαβασμένου μετά τη Βίβλο (και εξαιρετικά υπερτιμημένου, κατά τα λοιπά δε μετριότατου -κατά την άποψή μου-) Βραζιλιάνου συγγραφέα Paulo Coelho έγινε τις τελευταίες δεκαετίες η πλέον τετριμμένη και κοινότοπη σημαία ενός παιδιάστικα αφελούς βολονταρισμού που υποδύεται, μάλιστα, την πνευματικότητα. Για να είμαστε δίκαιοι, η βουλησιαρχία ή βολονταρισμός(voluntarism από το λατινικό voluntas) συνιστά ένα παλαιό και αξιοπρόσεκτο ρεύμα φιλοσοφικής και θεολογικής (κυρίως) σκέψης που, εκκινώντας από τον μεσαιωνικό θεολόγο John Duns Scotus, φαίνεται πως στη συνέχεια επηρέασε σημαντικούς φιλοσόφους και στοχαστές όπως ο Kant, o Schopenhauer και ο Nietzsche. H κεντρική ιδέα απλή: το συναίσθημα και πιο συγκεκριμένα η βούληση υπερέχει, προηγείται και εν πολλοίς κατευθύνει τη νόηση, τον νου και τη λογική. Πέραν όμως των όποιων φιλοσοφικών ενατενίσεων ή τυχόν προεκτάσεων μπορούν να δοθούν στην ανωτέρω κεντρική ιδέα (που πάντως δεν είναι τυχαίο ότι γεννήθηκε…στον μεσαίωνα), η υιοθέτηση της βουλησιαρχίας ως εργαλείου πρόσληψης της πραγματικότητας και αντιμετώπισης των δυσκολιών και των προβλημάτων της ζωής, παρά την ψυχοθεραπευτική (αλλά ανεδαφική) αισιοδοξία που ενδεχομένως εμφυσά, οδηγεί στην πλειονότητα των περιπτώσεων σε αλλεπάλληλες νομοτελειακές απογοητεύσεις. Ο λόγος είναι μάλλον ξεκάθαρος: η εδραία (σχεδόν μεταφυσική) πίστη ότι αρκεί η ισχυρή βούληση για την πραγματοποίηση της επιθυμίας αντί να ενισχύει τη δράση και την πρωτοβουλία , τείνει να αποκοιμίζει, να οδηγεί στον εφησυχασμό και σε μια εν πολλοίς μοιρολατρική παθητικότητα που τελικά απομακρύνει από την επίτευξη του στόχου. Καλώς ή κακώς στον πραγματικό κόσμο η πραγμάτωση των επιθυμιών και η ικανοποίηση των φιλοδοξιών προϋποθέτουν σχεδιασμό, κόπο, επιμονή, στρατηγική, τακτική, μελέτη των ισορροπιών, στάθμιση των εναλλακτικών, ενδεχομένως δε και τύχη. Η ισχύς της βούλησης, όσο σημαντική κι αν είναι,….απλά δεν αρκεί.

   Σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης και κυρίως στην περίοδο του πρωτοπασοκικού ανδρεοπαπανδρεϊκού λαϊκισμού η ελληνική κοινωνία σταδιακά εκπαιδεύθηκε και εν τέλει εθίστηκε σε έναν ιδιότυπο, αρχέγονο πολιτικό βολονταρισμό με έντονα στοιχεία ηγετικού πατερναλισμού-μεσσιανισμού. Αντίθετα με την κλασσική (επιστημονική) αριστερή σκέψη που αντιλαμβάνεται την κοινωνία ως πεδίο συγκρούσεων αντιμαχόμενων (ταξικών) συμφερόντων επικράτησε η μυθολογία του Λαού ως συλλογικού υποκειμένου με ενιαία βούληση και πεπρωμένο αλλά και ως αρχετυπικού φορέα δικαιωμάτων άνευ υποχρεώσεων. Την υλοποίηση της στιβαρής λαϊκής βούλησης αναλάμβανε (φυσικά) περίπου εν λευκώ ο «χαρισματικός» ηγέτης ως αυθεντικός, γνήσιος και μονήρης εκφραστής της. Όλα εμφανίζονταν ως ζήτημα «πολιτικής βούλησης», που αρκούσε από μόνη της για την επίλυση οιουδήποτε προβλήματος (από την εξάλειψη του.. «πολιτικού» -τα θυμάστε;- νέφους από τον αττικό ουρανό, μέχρι την περιλάλητη…πάταξη της φοροδιαφυγής). Βοηθούσης αρχικά και της ένταξης στην ευρωπαϊκή κοινότητα (τότε Ε.Ο.Κ.) και των συνεπακόλουθων επιδοτήσεων, κονδυλίων και προγραμμάτων στήριξης-σύγκλισης, καθώς και της μεταγενέστερης ένταξης στην ευρωζώνη και του συνεπακόλουθου εύκολου και φθηνού δανεισμού, εμπεδώθηκαν μια κίβδηλη αίσθηση ευδαιμονίας και μια ψευδαισθητική βεβαιότητα αέναης και γραμμικής βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου, ενώ ταυτόχρονα ο παραγωγικός ιστός αποδιαρθρώνονταν, χωρίς ουδείς να ενοχλείται ή να ανησυχεί. Θα περίμενε κανείς πως η ουσιώδης ένταξη και η τριβή με το ευρωπαϊκό θεσμικό περιβάλλον θα οδηγούσε σε ενίσχυση και ωρίμανση των θεσμικών μας υποδομών, αλλά στην πραγματικότητα επισυνέβη «ανεπαισθήτως» μια διολίσθηση της αντιπροσωπευτικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας σε ένα είδος μετεφηβικής επιθυμο-κρατίας.

   Κάπως έτσι πορευόμασταν λοιπόν για δεκαετίες (με …ισχυρή πολιτική βούληση και «χαρισματικές» ηγεσίες) και οδηγηθήκαμε στην οικονομική -και όχι μόνο- χρεωκοπία. Είναι πάντως εντυπωσιακό ότι παρά την έκταση της οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής που επήλθε, παρά το βάθος και την ένταση της κρίσης που σοβεί, παρά
τη βιαιότητα της προσγείωσης στον ζόφο μιας τόσο σκληρής πραγματικότητας, μια τόσο μεγάλη (και κατά τα φαινόμενα πλειοψηφική) μερίδα συμπολιτών μας εξακολουθεί να προσεγγίζει την κατάσταση με την ίδια ψυχοπνευματική στάση: θυμικά και βουλησιαρχικά.

   Παραδοσιακά την τελευταία προεκλογική εβδομάδα τα κόμματα προσανατολίζουν την επικοινωνιακή τους τακτική στην προσπάθεια διέγερσης του θυμικού και του συναισθήματος των εκλογέων. Αναμφίβολα αυτό θα συμβεί και την τρέχουσα εβδομάδα, στην κορύφωση μιας βραχείας προεκλογικής περιόδου που περισσότερο ίσως από ποτέ απομακρύνθηκε -εκατέρωθεν- από το δύσκολο πεδίο του συγκεκριμένου και κινήθηκε στην ανέξοδη σφαίρα του επιθυμητού ή του εικαζόμενου. Ακόμη και οι διεξαγόμενες δημοσκοπήσεις εκείνο που προσπαθούν να διερευνήσουν στα περίφημα «ποιοτικά χαρακτηριστικά» τους είναι το κυρίαρχο συναίσθημα των ψηφοφόρων (ιδιαίτερα των κρίσιμων αναποφάσιστων): θυμός, φόβος, ελπίδα, παρουσιάζονται σε έγχρωμες φέτες στατιστικών «πιτών» και σε ραβδογράμματα σε ένα είδος μεταμοντέρνας ομαδικής πολιτικής ψυχανάλυσης. Δεν ερωτώνται πλέον οι πολίτες ποια προβλήματα θεωρούν ως σημαντικότερα, πως ιεραρχούν τα διακυβεύματα, πως αξιολογούν τα προγράμματα ή τον σχεδιασμό των πολιτικών δυνάμεων, ερωτώνται και αναλύονται ως προς την ψυχολογική τους κατάσταση και το συναισθηματικό τους status.

   Μπροστά στις κάλπες που θα στηθούν την προσεχή Κυριακή οι πολίτες (ο καθένας προσωπικά, και όχι ως συλλογικό υποκείμενο) θα κληθούν να κάνουν δύσκολες επιλογές σε μια από τις κρισιμότερες στιγμές στη σύντομη ιστορία του νεοελληνικού κράτους. Οι επιλογές αυτές θα γίνουν υπό πρωτόγνωρα δυσχερείς συνθήκες, υπό το βλέμμα μιας παραζαλισμένης και νευρικής από την παρατεινόμενη κρίση Ευρώπης, σε ένα περιβάλλον επικίνδυνα εντεινόμενης γεωπολιτικής αστάθειας. Ο ανεδαφικός βολονταρισμός και ο ανώριμος συναισθηματισμός δεν πρόκειται να συμβάλλουν στην λήψη ορθών αποφάσεων. Απαιτείται περίσκεψη, ευθυκρισία και έλλογη αποφασιστικότητα. Θαρρώ, ότι στην παρούσα φάση το να βουλευθούμε (σκεφτούμε) είναι σημαντικότερο από το να βουληθούμε (επιθυμήσουμε).

   Γιατί, ας μην γελιόμαστε, το «σύμπαν» δεν έχει καμία βούληση γενικώς, και πιθανότατα καμία διάθεση να ασχοληθεί μαζί μας, ούτε να κάνει την παραμικρή «αλχημεία» προς εκπλήρωση του «πεπρωμένου του …περιούσιου λαού μας». Το μέλλον μας πρέπει να το σχεδιάσουμε και να το πραγματώσουμε μόνοι μας. 
Είναι δική μας ευθύνη. Αποκλειστικά.

Σχολιαστής: Η Ευρώπη αλλάζει,…εμείς;

Η Ευρώπη αλλάζει,…εμείς;

Δύο εβδομάδες μετά τις εκλογές και ενώ ο πρώτος αναγνωριστικός κύκλος διεθνών επαφών της νεοπαγούς κυβέρνησης έχει ολοκληρωθεί, μπορεί κανείς να επιχειρήσει μια κατ’αρχήν αποτίμηση του διαμορφωθέντος σκηνικού, των ισορροπιών και των διαφαινόμενων πιθανών εξελίξεων. Η χρονική πυκνότητα των εξελίξεων,  η κρισιμότητα των διακυβευμάτων, το ασφυκτικά στενό χρονικό πλαίσιο για την επίτευξη συμφωνίας, η ένταση της αντιπαράθεσης με τις φαινομενικά εντελώς ασύμπτωτες θέσεις της ελληνικής και της ευρωπαϊκής πλευράς, οι παραδοσιακά δραματικοί τόνοι των Μ.Μ.Ε., καθώς και η αναπόφευκτη έντονα θυμική διέγερση των Ελλήνων πολιτών συνθέτουν -σε πρώτο επίπεδο- μια εικόνα επαπειλούμενης ρήξης με πιθανώς αμοιβαία καταστρεπτικές συνέπειες.

Χωρίς διάθεση υποτίμησης των ιδιαίτερα δυσχερών συνθηκών που έχουν διαμορφωθεί ή της κρισιμότητας της κατάστασης, διακινδυνεύω την εκτίμηση ότι ενδεχομένως μια αμοιβαία επωφελής λύση είναι πιο κοντά απ’όσο αυτή τη στιγμή φαντάζει. Το περίγραμμα ενός εντίμου συμβιβασμού έχει ήδη αχνά σκιαγραφηθεί: «τεχνική» διευθέτηση του χρέους, ώστε να μειωθούν οι ετήσιες ανάγκες αποπληρωμών και να καταστεί «εξυπηρετήσιμο» (με την σώφρονα από ελληνικής πλευράς εγκατάλειψη των ουτοπικά μαξιμαλιστικών θέσεων περί διαγραφής, επιτροπών λογιστικού ελέγχου, «επαχθούς και επονείδιστου» χρέους και άλλων τέτοιων φαιδροτήτων), μείωση των προβλεπόμενων από το παρόν πρόγραμμα πρακτικά αδύνατων και ουσιαστικά αντι-αναπτυξιακών μακροχρόνιων και κολοσσιαίων πρωτογενών δημοσιονομικών πλεονασμάτων, και υιοθέτηση ενός περισσότερο θεσμικού -σε ευρωπαϊκό επίπεδο- σχήματος εποπτείας του προγράμματος που θα συμφωνηθεί. Περιθώρια συμπτώσεων των ελληνικών θέσεων με αυτές των Ευρωπαίων εταίρων έχουν επίσης διαφανεί στο σκέλος της αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής, της καταπολέμησης της διαφθοράς, της ρύθμισης των σχέσεων του οικονομικο-μιντιακού συμπλέγματος με το κράτος και της αποδυνάμωσης των προστατευμένων ολιγοπωλίων, υπό την απαραίτητη προϋπόθεση ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν θα αρκεστεί στις διακηρύξεις πολιτικής βούλησης και θα παρουσιάσει -και σε αυτούς τους τομείς- άμεσα ένα συγκεκριμένο, ρεαλιστικό, πειστικό και κοστολογημένο σχέδιο.

    Στα ανωτέρω λοιπόν σημεία είναι δύσκολο αλλά εφικτό να εξευρεθούν κοινοί τόποι και να σημειωθούν συγκλίσεις, είναι δε πιθανό η ελληνική κυβέρνηση να βρει σε ευρωπαϊκό επίπεδο ακόμη και απρόσμενους συμμάχους. Περισσότερο ακανθώδη όμως παραμένουν ζητήματα όπως το πρόσημο και η κατεύθυνση των «μεταρρυθμίσεων» που επικαλούνται και οι δύο πλευρές, οι ιδιωτικοποιήσεις, ο περιορισμός του δημοσίου τομέα, τα εργασιακά και -κυρίως- το ασφαλιστικό.

    Εκείνο όμως το στοιχείο που καθιστά ιδιαίτερα δυσχερή την ελληνική θέση, μειώνοντας δραματικά τη διαπραγματευτική της ισχύ είναι ο συνδυασμός των ιδιαίτερα αυξημένων -ειδικά για φέτος- χρηματοδοτικών αναγκών του ελληνικού δημοσίου με την -και με ευθύνη της απελθούσης κυβέρνησης- απόλυτη έλλειψη χρονικών περιθωρίων (το πολύ μέχρι το τέλος του μήνα) για την επίτευξη συμφωνίας. Ο συνδυασμός αυτός είναι που επιτρέπει στο γερμανικής επιρροής «ευρωδιευθυντήριο» να αποστέλλει τα -δυστυχώς πολύ πραγματικά- τελεσίγραφα που αποστέλλει.

   Η πραγματικότητα όμως είναι ξεκάθαρη: Η ρήξη -και σε αυτή τη φάση- δεν συμφέρει κανένα, και για την Ελλάδα θα ήταν καταστροφική, και για την υπόλοιπη Ευρώπη και ειδικά για την Ευρωζώνη θα είχε πολύ δύσκολα υπολογίσιμες και -κυρίως- δυσκολότερα ελέγξιμες συνέπειες. Το γεγονός όμως, ότι αυτή είναι η πραγματικότητα, δεν σημαίνει κατ’ανάγκην ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι την προσλαμβάνουν έτσι ή ότι δεν υπάρχουν -εκατέρωθεν- θερμοκέφαλοι -με επιρροή δυστυχώς- που έχουν στρατηγική ρήξης. Το πρόβλημα όμως που θα κληθούν οι σκληροπυρηνικοί και των δύο πλευρών να αντιμετωπίσουν -και ας ελπίσουμε όχι όλοι μας- είναι ότι η πραγματικότητα βρίσκει συνήθως τον τρόπο να επιβάλλει τον εαυτό της.

   Η Ευρώπη αλλάζει. Το στίγμα και την κατεύθυνση των αλλαγών θα δώσουν -πιθανότατα- αδήριτες οικονομικές και πολιτικές αναγκαιότητες, αν όχι νομοτέλειες. Όταν οι πολύ πιο ευέλικτες και πραγματίστριες Η.Π.Α. αναπτύσσονται με 5% ετησίως, ενώ η ευρωζώνη αντιμετωπίζει το φάσμα του θανατηφόρου συνδυασμού στασιμότητος και αποπληθωρισμού, η γερμανική εμμονή στην περιοριστική λιτότητα και τον μονεταρισμό δεν μπορεί να αντέξει για πολύ ακόμη (αυτό δείχνουν και οι προσεκτικές πρωτοβουλίες του κεντρικού τραπεζίτη), τροφοδοτώντας μάλιστα πολιτικά τις πλέον ευρω-φοβικές ή και ανοιχτά ευρω-εχθρικές πολιτικές δυνάμεις σε ολόκληρη την ήπειρο.

   Για μας όμως το ζήτημα σε αυτή τη φάση είναι να παραμείνουμε στο -ευρωπαϊκό- παιχνίδι για να μπορέσουμε να επωφεληθούμε από την -ευρωπαϊκή- αλλαγή πορείας. Η νεο-εκλεγείσα κυβέρνηση (και προσωπικά ο σαραντάρης Πρωθυπουργός) έχει ένα τεράστιο -όσο και εύθραστο- πολιτικό κεφάλαιο στα χέρια της, ευρύτατη κοινωνική συναίνεση ή/και ανοχή (πολλαπλάσια των εκλογικών ποσοστών που πρόσφατα κατήγαγε) και τη φιλική στάση της πλειοψηφίας του έντυπου και ηλεκτρονικού τύπου (με θεαματική μεταστροφή μεγάλων συγκροτημάτων τις τελευταίες εβδομάδες). Έχει την ισχυρότερη και σαφέστερη δυνατή εντολή για την επίτευξη μιας εξαιρετικά δύσκολης (έως και mission impossible) αποστολής για τον τερματισμό του οικονομικού στραγγαλισμού της ελληνικής κοινωνίας με ταυτόχρονη απόλυτη διασφάλιση της θέσης της χώρας στην Ευρωζώνη. Έχει επίσης την ιστορική ευκαιρία να εκμεταλλευθεί ένα πρωτοφανώς ευνοϊκό αναπτυξιακά τα τελευταία χρόνια ευρύτερο οικονομικό περιβάλλον, με μείωση του κόστους ενέργειας, με υποτίμηση του ευρώ και με επερχόμενη ποσοτική χαλάρωση. Πρέπει να καταθέσει τα όπλα του λαϊκισμού (οι εκλογές τελείωσαν), να αποφύγει την περαιτέρω υποδαύλιση του ιδιότυπου εθνο-λαϊκισμού που φαίνεται να ξαναφουντώνει τις τελευταίες ημέρες, να εγκαταλειφθούν ή να παραμερισθούν ιδεοληψίες μερίδας των στελεχών της και να αποφευχθούν τα εξαιρετικώς επικίνδυνα γεωπολιτικά παιχνίδια που φαίνεται ότι φαντασιώνονται κάποιοι, και τα οποία μπορεί να εκθέσουν την χώρα σε τρομακτικούς κινδύνους. Τέλος, πρέπει τάχιστα να παρουσιάσει στην ελληνική κοινωνία και τους εταίρους ένα συνεκτικό και ρεαλιστικό οικονομικό σχέδιο με έμφαση στην αντιμετώπιση του μεγαλύτερου προβλήματος της χώρας, που δεν είναι το χρέος, αλλά η ανεργία, η αποεπένδυση, η καταστροφή της παραγωγικής της βάσης

Υ.Γ. Καλό και άγιο το πατριωτικό συναίσθημα που αναδύεται το τελευταίο διάστημα, ακόμη καλύτερη η κοινωνική συμπαράσταση στις κυβερνητικές προσπάθειες. Η πιο αμιγής όμως και ειλικρινής έκφραση πατριωτισμού στην παρούσα φάση είναι η επιστροφή των χρημάτων που βρίσκονται είτε στα στρώματα και τα πατάρια, είτε -πολύ περισσότερο- στις τράπεζες του εξωτερικού, στις ελληνικές τράπεζες.
Έτσι φαίνονται οι πατριώτες…. 

Ευρώ, Ευρώπη και Ελλάδα: Έπεσαν τελικά οι μάσκες | Το Κουτί της Πανδώρας

Ευρώ, Ευρώπη και Ελλάδα: Έπεσαν τελικά οι μάσκες

Του ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ

Από την αμερικανική επιθεώρηση Salon (23/6/2015, www.salon.com) “Η Ευρώπη θέλει την Ελλάδα να υποφέρει” (“Europe wants Greece to Suffer”), διαβάζουμε:

“Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα είναι μια επί  μακρόν άσκηση σαδισμού από τις ευρωπαϊκές ελίτ των οποίων η μόνη τους έγνοια είναι πώς θα διατηρήσουν στη ζωή το πολιτικό τους πρότζεκτ (το Ευρώ) ανεξάρτητα των συνεπειών σε αυτούς που επηρεάζονται. Τρείς διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις δημιούργησαν ένα μεγάλο χρέος το οποίο είναι πρακτικά αδύνατο να αποπληρωθεί. Η δομή της Ευρωζώνης των 19 κρατών μελών, ενεθάρρυνε την δημιουργία αυτού του χρέους που πήρε την μορφή ροών κεφαλαίων από τον πλουσιότερο βορρά στην νότια περιφέρεια. Μέσω ενός κοινού νομίσματος, οι επενδυτές κυνηγούσαν υψηλές αποδόσεις σε χώρες όπου υπήρχε σπάνη κεφαλαίων. Αυτό υπήρξε το δομικό χαρακτηριστικό του ευρώ. Όταν οι επενδυτές απεσύρθησαν και τα δάνεια έγιναν ληξιπρόθεσμα, τα βόρεια κράτη προσποιήθηκαν πως ο ανεξέλεγκτος δανεισμός δεν έλαβε χώρα και, υπό την ηγεσία της Γερμανίας, απαίτησαν τα λεφτά τους πίσω”.

Να το πούμε και λαϊκά. Όσο καιρό κέρδιζαν …έπαιζαν. Όταν άρχισαν να χάνουν τους κακοφάνηκε και …ξίπαιξαν.

Για το ίδιο ζήτημα ο τίτλος άρθρου της “The Washington Post” (23/6/15) μιλά μόνος του: “Η Ευρώπη καταστρέφει την οικονομία της Ελλάδας χωρίς κανένα λόγο”,  (“Europe is destroying Greece’s economy for no reason at all”).  O δε νομπελίστας οικονομολόγος και αρθρογράφος στην “The New York Times”, και ένας από μια σειρά επιφανών επιστημόνων που προβληματίζονται για τις ανερμάτιστες πολιτικές της ΕΕ και του ΔΝΤ  διερωτάται, μεταξύ άλλων, στο πιο πρόσφατο κείμενο του (25/6/15) που τιτλοφορείται “Διαλύοντας την Ελλάδα”  (“Breaking Greece”) “…Λοιπόν τί συμβαίνει; Στόχος είναι να διαλυθεί ο Σύριζα; Είναι να εξαναγκαστεί η Ελλάδα σε καταστροφική χρεοκοπία ως παραδειγματισμό ;  ….εαν υπάρξει δυστύχημα ή έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ,  θα είναι διότι οι πιστωτές ή τουλάχιστον το ΔΝΤ, το επεδίωξαν”.

Επειδή οι πιο πάνω απόψεις ίσως  θεωρηθούν “αριστερών” αποκλίσεων, ας δούμε τι γράφει, για παράδειγμα, ο συντηρητικός συνεργάτης της  “The Telegraph” του Λονδίνου (19/6/15), Ambrose Evans-Pritchard (“Greek debt crisis is the Iraq war of finance”) για το πως λειτουργεί το Ευρω-ιερατείο με αναφορά στο ελληνικό ζήτημα. “Σπάνια στους σύγχρονους καιρούς γινόμαστε μάρτυρες τέτοιας επίδειξης οξυθυμίας (petulance) και κακών εκτιμήσεων από εκείνους που είναι, τάχατες, υπεύθυνοι για την παγκόσμια χρηματοπιστωτική σταθερότητα και από εκείνους που καθοδηγούν τον Δυτικό κόσμο. Το θέαμα είναι εκπληκτικό. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ο μηχανισμός διάσωσης της Οικονομικής Νομισματικής ´Ενωσης και το ΔΝΤ, μεταξύ άλλων, κτυπάνε αλύπητα μια εκλελεγμένη κυβέρνηση που αρνείται να κάνει αυτό που την διατάσσουν. Και αποφεύγουν εντελώς να αναλάβουν τις δικές τους ευθύνες και σφάλματα (blunders) τα τελευταία πέντε χρόνια, που προκάλεσαν το αδιέξοδο.  Αυτό που θέλουν είναι να δουν τους επαναστατημένους αυτούς  “Κλέφτες” (Klepts) κρεμασμένους από τις κολώνες του Παρθενώνα-ή παλουκωμένους (impaled)  όπως αρέσκονταν να κάνουν οι Οθωμανικές  δυνάμεις που τους θεωρούσαν ληστές- ακόμη και εαν, ως συνέπεια της πολιτικής τους αυτής εξευτελίζουν  τους δικους τους θεσμούς”.

Ο εξαιρετικός αυτός δημοσιογράφος, που πρώτος αποκάλυψε χρησιμοποιώντας εσωτερικά έγγραφα του ΔΝΤ πως η Ελλάδα θυσιάστηκε το 2010 για να σωθεί η Ευρωζώνη και οι μεγάλες της τράπεζες, και που παραδέχεται πως κάθε άλλο παρά φίλος της κυβέρνησης Τσίπρα είναι, προχωρεί θαρραλέα και πιο πέρα. Γράφει πως “αν θελουμε να προσδιορίσουμε την ιστορική στιγμή που η φιλελεύθερη Ατλαντική τάξη έχασε την νομιμοποιήση της και που το Ευρωπαϊκό πρότζεκτ (της ΕΕ και του Ευρώ) έπαυσε να παρέχει κίνητρα και να λειτουργεί ως ιστορική δύναμη”, είναι η στιγμή που οι θεσμοί της Ευρώπης μαζί με το ΔΝΤ, άρχισαν να εκβιάζουν με σκιώδεις μεθοδεύσεις την Ελλάδα. Ως παράδειγμα της πολιτικής κατάντιας και τον κυνισμό των ηγετών και των θεσμών, ο έγκριτος δημοσιογράφος αναφέρει την “συνεργασία” της ΕΚΤ και της “θυγατρικής” στην Ελλάδα, της Ελληνικής Κεντρικής Τράπεζας, υπο την διεύθυνση του γραφικού της Διοικητή, του Γιάννη Στουρνάρα. Μετά απο τις πρόσφατες δηλώσεις του τελευταίου πως πιθανόν να υπάρξει έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ και την ΕΕ, οι ελληνικές τράπεζες έχασαν δισεκατομμύρια καταθέσεων από τον πανικό που προκλήθηκε. Και η κυβέρνηση Τσίπρα συνειδητά και οργανωμένα εκβιάστηκε με ντε φάκτο χρεοκοπία στην μέση διαπραγματεύσεων με τους λεγόμενους Θεσμούς.

Το μαρτύριο της σταγόνας που εφαρμόζεται κυνικά και χωρίς προφάσεις πλέον κατά της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, πρέπει να τερματιστεί  είτε έτσι, είτε αλλιώς. Και ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας πρέπει να αποφασίσει, όπως εξάλλου δήλωσε πηγαίνοντας στις Βρυξέλλες, αν θα πει το “Μεγάλο Ναί” ή το “Μεγάλο  Όχι”.

Πέραν της όποιας απόφασης, αυτό που είναι πλέον κοινός τόπος, και  σε αντίθεση με την πρόστυχη προπαγάνδα των Βρυξέλλων, των ενεργούμενων της και των λογής-λογής πεμτοφαλαγγιτών της στην Ελλάδα, είναι πως η  κρίση χρέους της Ελλάδας είναι κρίση του Ευρώ και της ανάπηρης κατασκευής του. Απεδείχθη, δηλαδή, αυτό το οποίο εξαρχής υποστήριζε ο αεί λοιδορούμενος Υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας Γ. Βαρουφάκης. Στην Ελλάδα είχαμε απλά την τεκμηρίωση του γεγονότος αυτού το οποίο έγινε και με  χυδαίες μεθοδεύσεις αφού, λόγο των πραγμάτων, αναγκαστικά έπεσαν και οι μάσκες του ευρωπαϊκού καθωσπρεπισμού.

Κατά ακρίβεια ο Βαρουφάκης δεν έλεγε τίποτα περισσότερο απο εκείνο που ο σημερινός Δοιηκητής της ΕΚΤ, Μάριο Τράγκι, διατύπωσε σε δημόσια δήλωσή  του τον Νεόμβριο του 2014: “….Γι αυτό  πρέπει να είναι ξεκάθαρο πως η επιτυχία της Οικονομικής ´Ενωσης σε ένα συγκεκριμένο χώρο εξαρτάται από την επιτυχία της παντού (μέσα στην ευρωζώνη). Το Ευρώ είναι- και πρέπει να είναι- μη αναστρέψιμο (irrevocable) σε όλα τα μέρη της ΕΕ, όχι επειδή το λένε οι Συνθήκες (Treaties), αλλά διότι χωρίς κάτι τέτοιο δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικό ενιαίο νόμισμα”.

Όποιες και να είναι οι εξελίξεις στην Ευρωζώνη, η περιδίνηση του Ευρώ στην Ελλάδα  αποδεικνύει α) πως η ΕΕ λειτουγεί ανερμάτιστα, χωρίς στρατηγική αλλά και με μνησικακία απέναντι σε αυτούς που την αμφισβητούν, β) πως το κατεξοχήν εργαλείο της, το Ευρώ, αδυνατεί να θεαραπεύσει τις εγγενείς αδυναμίες της Ευρωζώνης, και γ) πως το Ευρώ παύει να είναι ένα αξιόπιστο νόμισμα στην Ευρώπη και στον κόσμο αφού δεν μπορεί να θεραπεύσει εσωτερικές κρίσεις χρέους. Το πρόβλημα είναι μόνο “περιστασιακά” ελληνικό. Είναι δομικό και συστημικό.

Τίποτα από όσα γράφτηκαν εδώ δεν δικαιολογούν διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις που εγκληματικά και ανεύθυνα οδήγησαν την Ελλάδα σε σύγχρονη ειλωτεία. Και αυτό είναι και το τραγικό συμπέρασμα του εμβληματικού βιβλίου του Μιχάλη Ιγνατίου “Τρόϊκα: Ο Δρόμος προς την Καταστροφή: η ‘διάσωση’ της Ελλάδας μέσα από τα έγγραφα του ΔΝΤ, Αμερικανών και της Κομισιόν και οι τραγικές ευθύνες των Ελλήνων πολιτικών (Εκδόσεις Λιβάνη, 2015) που παρουσίασα στον “Φιλελεύθερο” την περασμένη βδομάδα. Όμως εγκληματικές και ανεύθυνες υπήρξαν, παράλληλα, και οι πράξεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κυρίως, όπως αποδεικνύουν τα πράγματα. Και που όλα έρχονται να επιβεβαιώσουν για μια ακόμη φορά την διαπίστωση του Γάλλου διανοητή και μελετητή των διακρατικών σχέσεων Raymond Aron (1905-1983) πως αλλιώς θα ήταν η ιστορία της Ευρώπης τον 20ο αιώνα αν οι ηγέτες της λάμβαναν αποφάσεις  για να εξυπητετήσουν το συμφέρον τους και όχι για να ικανοποιήσουν τα πάθη τους.

Πηγή: mignatiou.com

ΒΑΘΙΑ ΥΠΟΚΛΙΣΗ στον Λαζόπουλο: Το ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ κείμενο του Λάκη που ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΖΕΙ την Ελλάδα

ΒΑΘΙΑ ΥΠΟΚΛΙΣΗ στον Λαζόπουλο: Το ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ κείμενο του Λάκη που ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΖΕΙ την Ελλάδα

ΒΑΘΙΑ ΥΠΟΚΛΙΣΗ στον Λαζόπουλο: Το ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ κείμενο του Λάκη που ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΖΕΙ την Ελλάδα

Ξεπέρασαν όλα τα όρια. Μας έχουν βγάλει την ψυχή ανάποδα.

Τόσα χρόνια βλέπουμε στις τηλεοράσεις τα υποτιμητικά τους βλέμματα, τις εξευτελιστικές τους δηλώσεις, τα ειρωνικά τους χαμόγελα, τις δήθεν δηλώσεις συμπόνοιας. «Ελπίζω να έχουν να μας πληρώσουν την δόση» «Δεν θα τους πιέσουμε για να τους βοηθήσουμε κιόλας!» «Μακάρι να μείνουν στην Ευρώπη» «Εμείς τους θέλουμε, αυτοί θέλουν;» «Πρέπει να κάνουν ακόμα πολλά οι Έλληνες, δεν μπορούμε να πληρώνουμε αυτούς του τεμπέληδες» Μας στραγγαλίζουν καθημερινά, ο Σόϊμπλε απολαμβάνει τα βασανιστήρια που μας κάνει. Έχει κακό και γνωστό στην ιστορία DNA. Έχουμε θυμώσει. Μας έχουν θυμώσει!

Δεν μπορεί αυτός ο λαός να συνεχίσει να πληρώνει. Δεν θέλουμε να αυξήσουμε τους άνεργους, δεν θέλουμε να σπρώξουμε κι άλλους από τα παράθυρα, δεν θέλουμε να κλείσουν και οι υπόλοιπες επιχειρήσεις. Φτάνει! Μόνο και μόνο, γιατί δεν εκλέξαμε αυτούς που θελαν αυτοί για Πρωθυπουργούς. Αυτή είναι η αλήθεια. Τους πήραμε τις Φιλιππινέζες τους και ξεβολεύτηκαν. Ζητάνε Πρωθυπουργό τον Θεοδωράκη. Ε όχι! Δεν θα τοποθετούν τα κανάλια Πρωθυπουργούς σε αυτή τη χώρα.

Αυτόν φωτογραφίζει εμμέσως πλην σαφώς, με την δήλωση του ο Σαμαράς. Οικουμενική κυβέρνηση χωρίς εμένα και τον Τσίπρα. Εσένα έτσι και αλλιώς, σε απέρριψε ο λαός. Δεν τίθεται θέμα. Αλλά βράζει το μέσα του. Αφού δεν έγινα εγώ Πρωθυπουργός, ούτε και εσύ κωλόπαιδο! Δεν μπορεί άλλο να διασύρεται αυτή η χώρα. Δεν μπορεί να δέχεται την πτωματοποίηση της, δεν μπορεί να σκυλεύεται από τους γραβατοφάγους των καιρών. Ούτε μπορεί ο λαός να βρίζει και να ξεσπά μέσα στο δωμάτιο του. Πρέπει να πάρει θέση. Θέλουμε να είμαστε στο Ευρώ, αλλά ως Ευρωπαίοι.

Όχι να ξευτιλιζόμαστε στην κάθε ξιπασμένη κυρία Λανγκάρντ, η οποία μιλάει στον Πρωθυπουργό λες και είναι ο οδηγός του αυτοκινήτου της που έστριψε σε λάθος δρόμο. Να κοιτάξουν τα μούτρα τους στον καθρέφτη. Έχουν στρίψει το τιμόνι της Ευρώπης ακροδεξιά. Σε τέτοιο θερμοκήπιο άνθισε ο Χίτλερ. Δεν χρειαζόμαστε τον δημοσιονομικό Χίτλερ. Η Ευρώπη πρέπει να ανασάνει.

Η Αριστερά στην Ελλάδα άνοιξε ένα παράθυρο στο αρρωστημένο δωμάτιο της απληστίας τους και της απαξίωσης απέναντι στην ανθρώπινη ζωή. Φτιάξανε ένα νόμισμα τέρας. Το Ευρώ! Χωρίς τη δυνατότητα να μπορεί να υποτιμηθεί. Ή εκτελείς τη χώρα που αρρώστησε ή βουλιάζει η μισή Ευρώπη. Βάλανε το Δ.Ν.Τ. στην Ευρώπη. Έπρεπε να έχουν δικό τους, καθαρά, Ευρωπαϊκό μηχανισμό. Ανίκανοι. Η Ελλάδα θα ρίξει τις γέφυρες για την καινούργια Ευρώπη. Μπαίνουμε μπροστά, όπως πάντα. Τέλος ο εξευτελισμός! Τέλος η Γερμανόπη!

Μένουμε Ευρώπη, αλλά όχι ως υπόδουλοι. Ο Τσίπρας σήμερα έδειξε ότι δεν φοβάται να αναμετρηθεί με την Ιστορία. Δεν έσκυψε το κεφάλι. Σήκωσε ανάστημα. Μαζί του σηκώνουν και το δικό τους οι Έλληνες! costas ΛΑΚΗΣ ΛΑΖΟΠΟΥΛΟΣ

Ορεινός ΒιόΚηπος: Παραδοσιακές Κηραλοιφές

Παραδοσιακές Κηραλοιφές

Οι κεραλοιφές μας παρασκευάζονται από αγνό ακατέργαστο μελισσοκερί και παρθένο ελαιόλαδο χωρίς ίχνος φαρμάκων με τη αυθεντική συνταγή των γιαγιάδων μας. Οι καρποί και τα βότανα είναι δικής μας συλλογής, από το δάσος στην Άνω Βροντού Σερρών (υψόμετρο 1.150μ.), από τα οποία παρασκευάζουμε οι ίδιοι τα έλαια βάσης των κεραλοιφών μας.
Κεραλοιφή Λεβάντα και έλαιο Καρύδας
Γενικής χρήσης κεραλοιφή. Για ενυδάτωση, θρέψη σκασμένων χεριών, ποδιών, αγκώνων
(Τιμή: 4,0€/30ml & 7,0€/50ml)
Κεραλοιφή Σπαθόλαδου και Λεβάντα
Για θρέψη, τραυματισμούς, εγκαύματα, κατακλίσεις, πληγές, έκζεμα, 
ψωρίαση, 
με ένα απαλό άρωμα λεβάντας. 
(Τιμή: 4,0€/30ml, 7,0€/50ml & 12,0€/100ml)
Κεραλοιφή Σπαθόλαδο και Χαμομήλι
Για θρέψη, τραυματισμούς, εγκαύματα, κατακλίσεις, πληγές, έκζεμα, ψωρίαση, μεαντιμικροβιακές και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες. 
Κατάλληλη για ευαίσθητες επιδερμίδες και παιδιά.
(Τιμή: 4,0€/30ml, 7,0€/50ml & 12,0€/100ml)
Κεραλοιφή Helios με Σπαθόλαδο και Τσουκνίδα
Μία έντονη κεραλοιφή για σοβαρά προβλήματα κατακλίσεων, πληγών, εκζεμάτων, ψωρίασης, πυώδους ακμής, αιμορροΐδες και δερματικές παθήσεις. 
(Τιμή: 4,0€/30ml, 7,0€/50ml & 12,0€/100ml)
Κεραλοιφή Χαμομήλι
Μία αντιμικροβιακή, αντιφλεγμονώδης κεραλοιφή για εξανθήματα, συγκάματα, εγκαύματα. Ό,τι καλύτερο για βρέφη και μωρά. Κατάλληλη και για κρυολόγημα με επάλειψη στο στήθος. 
(Τιμή: 4,0€/30ml, 7,0€/50ml & 12,0€/100ml)
Κεραλοιφή με Λεβάντα, Λεμόνι, Μέντα και Αλόη Βέρα
Ιδιαίτερα ανακουφιστική στα τσιμπήματα εντόμων και στις κοκκινίλες. 
Ανακουφίζει από συμπτώματα κνησμού.
(Τιμή: 4,0€/30ml & 7,0€/50ml)
Κεραλοιφή με Φασκόμηλο, Δάφνη, Πεύκο, Μέντα και Ευκάλυπτο
Μία θερμαντική αλοιφή. Ανακουφίζει από μυϊκούς πόνους και ψύξεις. Κατά του κρυολογήματος, του έντονου βήχα, των φλεμάτων, του πονόλαιμου. Ανακουφίζει το αναπνευστικό. 
(Τιμή: 4,0€/30ml & 7,0€/50ml)


 


 

VIDEO – Χέλμουντ Σμιτ : Διαγραφή του ελληνικού χρέους, γερμανικές αποζημιώσεις, κατοχικό δάνειο

VIDEO – Χέλμουντ Σμιτ : Διαγραφή του ελληνικού χρέους, γερμανικές αποζημιώσεις, κατοχικό δάνειο

Ο πρώην καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας Χέλμουτ Σμιτ υπογραμμίζει μέσω συνέντευξής του την Παρασκευή πως τα θέματα των πολεμικών αποζημιώσεων και του αναγκαστικού δανείου δεν έχουν κλείσει ούτε νομικά ούτε πολιτικά και πως τα χρήματα της βοήθειας προς την Ελλάδα βρίσκονται απλώς στα βιβλία.

Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο κ. Σμιτ τάχθηκε υπέρ της διαγραφής μεγάλου μέρους του ελληνικού χρέους, χαρακτηρίζοντας «ανεπιθύμητα» τα σενάρια για ένα ενδεχόμενο Grexit.

Κατά τον πρώην καγκελάριο η κρίση στην Ελλάδα θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί αν είχε διατηρηθεί στη ζωή το ελληνικό νόμισμα.

«Η Ευρώπη», κατά τον κ. Σμιτ, «δεν είναι ασυνεπής μόνο ως προς την Ελλάδα, αλλά και σε μια σειρά άλλων θεμάτων. Το μέλλον της Ευρώπης συνεχίζει να το βλέπει πάντως θετικά και παραμένει Ευρωπαίος».

Ολόκληρη η συνέντευξη:

Ερ: Kύριε Σμιτ, ορισμένοι υποστηρίζουν ακόμα και την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Είναι νοητή η Ευρώπη χωρίς την Ελλάδα;

Απ: Νοητή είναι (όπως λ.χ. στην περίπτωση της Νορβηγίας), αλλά εξαιρετικά ανεπιθύμητη.

Ερ: ‘Ηταν η Ελλάδα προετοιμασμένη για την ένταξή της στην Ευρωζώνη; Θα είχατε συμφωνήσει εσείς;

Απ: Πρέπει να σας ομολογήσω, ότι οπωσδήποτε δεν θα δεχόμουν την Ελλάδα στην ευρωζώνη. Ήμουν πολύ επιφυλακτικός κάποτε, όταν η Ελλάδα έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, ταυτόχρονα με την Ισπανία και την Πορτογαλία. Γνώριζα πολύ καλά τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Του είχα μεγάλη εμπιστοσύνη. Ωστόσο, γνώριζα ότι οι Ελληνες εφοπλιστές δεν πλήρωναν αρκετούς φόρους στην πατρίδα τους και αυτό το γεγονός απέκλειε να ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη. Μπορεί για την ένταξη στην ΕΟΚ να το άφησα στην άκρη, αλλά δεν θα έβαζα την Ελλάδα στην ευρωζώνη.

Ερ: Μπορούσε να αποφευχθεί η κρίση;

Απ: Η κρίση θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί αν είχε διατηρηθεί στη ζωή το ελληνικό νόμισμα.

Ερ: Πώς κρίνετε τη διαπραγματευτική στρατηγική της γερμανικής κυβέρνησης;

Απ: Δεν μπορώ να αξιολογήσω τη διαπραγματευτική στρατηγική της γερμανικής κυβέρνησης στις λεπτομέρειές της.

Ερ: Ποιες θα ήταν οι συνέπειες μιας ενδεχόμενης χρεοκοπίας της Ελλάδας, μιας προσωρινής παύσης πληρωμών;

Απ: Οι συνέπειες μιας ελληνικής χρεοκοπίας είναι δύσκολο να εκτιμηθούν. Προσωρινή στάση πληρωμών έχει υπάρξει πολλές φορές στο παρελθόν. (Μια νέα) θα ήταν μια επανάληψη. Αν είχε η Ελλάδα το δικό της νόμισμα, οι συνέπειες δεν θα ήταν μακράν τόσο καταστροφικές όπως τώρα που η Ελλάδα εγκατέλειψε το νόμισμά της.

Ερ: Είναι μια διαγραφή του ελληνικού χρέους -κατά το πρότυπο της συμφωνίας του Λονδίνου το 1958 για τη διαγραφή των γερμανικών χρεών- δυνατή ή αναγκαία;
Απ: Θέλω να σας πω, ότι θεωρώ πως αποκλείεται παντελώς να μπορέσει η Ελλάδα να εξοφλήσει το χρέος της. Το μεγαλύτερο μέρος του πρέπει να διαγραφεί. Κάνω εδώ μια υποσημείωση: H Eλλάδα δεν συμμετείχε όταν οι ΗΠΑ, η Μ. Βρετανία, η Γαλλία, η Σοβιετική Ένωση, και οι δύο Γερμανίες συμφώνησαν, με τη συνθήκη «2+4». Συμφώνησαν να μη δοθούν πολεμικές αποζημιώσεις με μόνη εξαίρεση την καταβολή τους στη Σοβιετική Ενωση. Η Ελλάδα δεν συμμετείχε στη συμφωνία αυτή και είναι δυνατόν να υποστηριχθεί πλήρως η άποψη, ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να είχε λάβει μέρος. Σε κάθε περίπτωση οι απόψεις του Έλληνα υπουργού Οικονομικών, οι οποίες βασίζονται σε αυτό, δεν μπορούν να θεωρηθούν εντελώς εσφαλμένες. Δεν θεωρώ ότι οι απαιτήσεις αυτές για τις αποζημιώσεις έχουν κλείσει νομικά και πολιτικά.

Ερ: Πως κρίνετε το ενδεχόμενο (εναλλακτικό) άνοιγμα της Ελλάδας προς τη Ρωσία και την Κίνα;

Απ: Σε ότι αφορά στην ιδέα να προσανατολιστεί η Ελλάδα προς τη Ρωσία και την Κίνα πρόκειται για μια ρομαντική τρέλα. Μπορεί κανείς να το φανταστεί, αλλά δεν θα λειτουργήσει. Η Ελλάδα δεν εξάγει μηχανές. Η Κίνα αγοράζει από μας μηχανήματα…

Ερ: …Ναι, αλλά οι Κινέζοι θα αγόραζαν ευχαρίστως το λιμάνι του Πειραιά επί παραδείγματι …
Απ: Ναι, μπορεί να το κάνουν, αλλά δεν θα εξαχθούν μολαταύτα προϊόντα από την Ελλάδα στην Κίνα. Θα έχει βέβαια η Κίνα ένα λιμάνι στην Ευρώπη, μπορώ να το καταλάβω, αλλά αυτό το λιμάνι δεν βοηθά την ελληνική οικονομία ιδιαίτερα. Το θεωρώ άσκοπο, αλλά δεν το αποκλείω.

Ερ: Τι γνώμη έχετε για τις μέχρι τώρα διαπραγματεύσεις της Ελλάδας με τους δανειστές της;

Απ: Το έχω ήδη πει. Η Eλλάδα δεν θα μπορέσει ποτέ να εξοφλήσει αυτό το μέγεθος του χρέους.

Ερ: Πιθανολογείται η χρεοκοπία της Ελλάδας έως το τέλος Ιουνίου. Τι θα σήμαινε αυτό;
Απ: Εξαρτάται πάρα πολύ από το εάν η χρεοκοπία που λέτε ή η πτώχευση της χώρας, γίνει με μια μορφή οργανωμένη, διοικητικά προετοιμασμένη ή αν θα γίνει με καταστροφικό τρόπο. Υπάρχει μια πολύ μεγάλη διαφορά. Προτιμητέος θα ήταν σε κάθε περίπτωση ο συντεταγμένος τρόπος.

Ερ: Ηταν τα λεγόμενα προγράμματα σωτηρίας σωστά;

Απ: Υπήρξαν πάρα πολλά προγράμματα σωτηρίας. Βρίσκεται κανείς ακριβώς στο ίδιο σημείο που βρισκόταν και πριν από οκτώ μήνες.

Ερ: Πρέπει να συνεχιστεί η ίδια φιλοσοφία, δεν υπάρχει κανένας άλλος δρόμος για να βγούμε από το αδιέξοδο;

Απ: Κατά την πεποίθησή μου ήταν ένα τεράστιο λάθος να εντάξουμε την Ελλάδα στην ευρωζώνη το 1991 στο Μάαστριχτ. Θεωρώ δυνατό να επανορθώσουμε αυτό το λάθος αναδρομικά με συντεταγμένο τρόπο. Θεωρώ, επίσης δυνατό ότι μπορεί να συμβεί με άτακτο τρόπο, με καταστρεπτικό τρόπο. Η σοφία των ενωμένων δανειστών της Ελλάδας δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη.

Ερ: Η νέα αριστερή ελληνική κυβέρνηση υπόσχεται πολλές μεταρρυθμίσεις. Γιατί δεν υποστηρίζεται από τους δανειστές;

Απ: Υπήρξα υπουργός Οικονομικών και γνωρίζω ότι δεν μπορεί κανείς να χρηματοδοτήσει καμιά ιδεολογία και ότι με μια ιδεολογία δεν μπορεί κανείς να χειραγωγήσει κανέναν αριθμό. Είμαι της γνώμης ότι πρέπει να διαγραφεί το χρέος της Ελλάδας επίσημα.

Ερ: Πώς κρίνετε τη μέχρι τώρα δημόσια συζήτηση για την Ελλάδα στη Γερμανία, πως εξηγείτε αυτήν την πολεμική;

Απ: Ναι, υπάρχει ήδη εδώ και πολλές βδομάδες και μήνες. Θεωρώ τη συγκεκριμένη συζήτηση εντελώς ανούσια, αλλά διαπιστώνω ότι δεν περιορίζεται μόνο στη Γερμανία. Είναι λάθος να πιστεύεται ότι είναι μόνο οι Γερμανοί οι οποίοι δεν θέλουν να πληρώσουν.

Ερ: Τη γερμανική κυβέρνηση πως την κρίνετε στο θέμα;

Απ: Τη συμπεριφορά της γερμανικής κυβέρνησης δεν θέλω να την κρίνω.

Ερ: Τι θα συμβουλεύατε την ελληνική κυβέρνηση, τι χρειάζεται η Ελλάδα για να ανακάμψει;
Απ: Θα ήθελα να θέσω ένα άλλο θέμα. Κατά τη γνώμη μου, χρειαζόμαστε ένα ευρωπαϊκό επενδυτικό πρόγραμμα και προς όφελος της Ελλάδος, το οποίο να μην πρέπει να χρηματοδοτείται μόνο από τη Γερμανία αλλά και από τη Γερμανία και ταυτόχρονα μια συμφωνία για τη διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του συσσωρευμένου χρέους της Ελλάδας.

Ερ: Γίνεται λόγος για τα δισεκατομμύρια που δίνονται στην Ελλάδα, αλλά η χώρα διαρκώς φτωχαίνει. Πώς το εξηγείτε;

Απ: Ο ελληνικός λαός υποφέρει, το βλέπω ξεκάθαρα. Η αιτία βρίσκεται και στο ότι ο Ελληνες εφοπλιστές, για παράδειγμα, δεν πλήρωσαν ποτέ φόρους πραγματικά.

Ερ: …αλλά τώρα δίνονται χρήματα…

Απ: Δεν διαφωνήσατε. Ηταν παράδοση να είναι δωρεάν ο εφοπλισμός και να λειτουργεί χωρίς φόρους. Ο Ωνάσης δεν πλήρωσε ποτέ φόρους στην Αθήνα. Είναι λάθος των κεϋνσιανιστών ότι το χρήμα από μόνο του φέρνει την ευτυχία. Στην πραγματικότητα πολλά από τα χρήματα (της βοήθειας προς την Ελλάδα) βρίσκονται στα βιβλία μόνο και δεν μπορείς να τα αγγίξεις.

Ερ: Εννοείτε λογιστικά… Λέγεται, όμως, ότι ο Γερμανός φορολογούμενος ματώνει.

Απ: Αυτά είναι κουταμάρες, ανοησίες. Ο γερμανικός λαός δεν έχει ματώσει..

Ερ: Το ισχυρίζονται Γερμανοί πολιτικοί…

Απ: Μπορεί. Εγώ είμαι ένα ηλικιωμένος άνθρωπος, δεν είμαι πολιτικός του σήμερα.

Ερ: Είσθε ένας επιφανής άντρας, η γνώμη σας μετράει, γι΄ αυτό θέτω αυτές τις ερωτήσεις…

Απ: Το ελπίζω, αλλά δεν είμαι και τόσο σίγουρος…

Ερ: Πώς βλέπετε το μέλλον της Ευρώπης δεδομένης της ελληνικής κρίσης;

Απ: Το μέλλον της Ευρώπης δεν το βλέπω τόσο θετικά όπως πριν από 6 μήνες, αλλά συνεχίζω να το βλέπω θετικά. Έχω την ίδια γνώμη, όπως και πριν 30-40 χρόνια. Παραμένω ακόμα Ευρωπαίος… Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει αντιδράσει με ασυνέπεια μόνο στην περίπτωση της Ελλάδας, αλλά αυτό ισχύει και σε σχέση με τη Ρωσία και τη διαμάχη στην Ουκρανία. Ισχύει, επίσης, το ίδιο και σε σχέση με τον ISIS στο Ιράκ και στη Συρία, ισχύει για πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Από ελληνικής σκοπιάς το ελληνικό πρόβλημα φαίνεται ως το μοναδικό πρόβλημα. Αλλά δεν είναι σωστό. Υπάρχουν πολλά προβλήματα τα οποία πιέζουν την Ευρώπη και για τα οποία δεν προσφέρονται αυτή τη στιγμή λύσεις.

Ερ: Προς τα πού βαδίζει η Ευρώπη, ποιος είναι ο προσανατολισμός της;

Απ: Δύσκολα μπορεί κανείς να τον διακρίνει. Ζήσαμε κάποτε καλύτερες καταστάσεις στο παρελθόν. Θα ζήσουμε και στο μέλλον κάποτε καλύτερα. Ενα σημαντικό σημείο είναι το γεγονός, ότι πάρα πολλοί πρόσφυγες από τη Μέση Ανατολή και την Αφρική πάνε με μικρά πλοία στην Ελλάδα ή την Ιταλία. Αυτό τους επόμενους μήνες, τα επόμενα τρίμηνα θα γίνει ένα τεράστιο πρόβλημα. Για την ώρα δεν υπάρχει λύση γι΄ αυτό. Η Ευρώπη δεν είναι αυτή τη στιγμή ιδιαίτερα αποφασιστική.

Ερ: Ποιο μήνυμα θα στέλνατε στους Έλληνες;

Απ: Μια κυβέρνηση κάνει πολλά λάθη και άλλα τα κάνει σωστά. Είχα μεγάλη εμπιστοσύνη, επαναλαμβάνομαι, στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, έχουν περάσει από τότε πάνω από 40 χρόνια. Ήταν συντηρητικός, αλλά υπεύθυνος άνθρωπος και οι συνεπείς άνθρωποι είναι σημαντικότεροι από ανθρώπους που λένε μεγάλα λόγια.