Ζωή σαν παραμύθι: Η εξομολόγηση 82χρονου αρχαιοκάπηλου για την Αμφίπολη -Εγώ έδειξα τον τάφο στην Περιστέρη | Ειδήσεις και νέα με άποψη

Ζωή σαν παραμύθι: Η εξομολόγηση 82χρονου αρχαιοκάπηλου για την Αμφίπολη -Εγώ έδειξα τον τάφο στην Περιστέρη

Ζωή σαν παραμύθι: Η εξομολόγηση 82χρονου αρχαιοκάπηλου για την Αμφίπολη -Εγώ έδειξα τον τάφο στην Περιστέρη

30.08.2014 09:12

Μεγάλη συζήτηση και όργιο φημών συνεχίζει να επικρατεί για τον τύμβο Καστά στην Αμφίπολη, αναφορικά με το αν εκείνος έχει συληθεί ή όχι. Καθημερινά εμφανίζονται διαφορετικές απόψεις με τους αρχαιολόγους να παραμένουν επιφυλακτικοί και να παραπέμπουν στα αποτελέσματα των ερευνών.

Την ίδια στιγμή, ένας «επαγγελματίας» 82 ετών περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια στο ΑΠΕ-ΜΠΕ πως οι αρχαιοκάπηλοι βρέθηκαν στην Αμφίπολη και έκαναν περιουσίες από τα ευρήματα που πουλούσαν.

26.04.1956, Αμφίπολη: «Άρχισαν συστηματικές ανασκαφές στην Αμφίπολη σ’ ένα μεγάλο νεκροταφείο για να προστατευτεί η περιοχή από την αρχαιοκαπηλία. Πήρα την απόφαση να αρχίσω, παρά τις αδυναμίες, για να διασωθεί το καταπληκτικό πλήθος των κτερισμάτων. Ο τόπος ήταν γεμάτος σκάμματα και τομείς αρχαιοκαπήλων». Έτσι περιγράφει, στο ημερολόγιό του, ο αρχαιολόγος Δημήτρης Λαζαρίδης την αναγκαιότητα της έναρξης ανασκαφών στην Αμφίπολη και την προστασία της περιοχής από την Αρχαιολογική Εταιρεία, προκειμένου να χαρακτηριστεί άμεσα τότε, αρχαιολογικός χώρος, έτσι ώστε να βάλει «φρένο» στους αρχαιοκάπηλους, που πρόλαβαν πριν από αυτόν να ξεκινήσουν τις «εκσκαφές» και να συλήσουν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους.

Μια ζωή σαν μυθιστόρημα -Εμείς δείξαμε στον Λαζαρίδη που ήταν η Νεκρόπολη

«…Στην Αμφίπολη ήρθαμε με την οικογένειά μου, όταν ήμουν επτά ετών» θα θυμηθεί ο 82χρονος, σήμερα, Κ.Ε. που εξιστορεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ πώς μπήκε ο ίδιος στο «βασίλειο» της (παράνομης) συλλογής αρχαίων αντικειμένων, που αφθονούσαν, όχι μόνο στους αρχαιολογικός χώρους της Αμφίπολης, αλλά και ολόκληρης της Ελλάδας.

Η ζωή του ανθρώπου που έχουμε απέναντί μας, θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα. Ακόμα και σήμερα, στα βαθιά γηρατειά, η καρδιά του «χορεύει» κάτω από το στήθος, όταν μιλάει για το παρελθόν και τις (παράνομες) ανασκαφικές δραστηριότητές του.

Εφτασε για να σκάψει, από τις Σέρρες μέχρι και στις Μυκήνες, ενώ -όπως λέει, γελώντας- στη Βεργίνα έσκαψε πριν από τον Μανόλη Ανδρόνικο.

«Οι αρχαιοκάπηλοι, όπως τους λένε, πάνε πρώτοι, οι αρχαιολόγοι φτάνουν μετά» λέει και ξετυλίγει κάποιες πτυχές μιας διαδρομής, που παρόμοια διήνυσαν και διανύουν νύχτες, σε κάμπους και βουνά, χιλιάδες άλλοι «συνάδελφοί» του, κατακυριευμένοι, όπως κι αυτός, από το πάθος του σκαψίματος ή -αν θέλετε- τον «πυρετό του χρυσού».

Παιδί πάμφτωχης προσφυγικής οικογένειας, άφησε μαζί με τους δικούς του, το 1927, τη Δράμα, με τα πολλά κουνούπια και την ελονοσία και κατέφυγαν νοτιότερα, στην Αμφίπολη. «Τα πολλά κουνούπια της λίμνης και η ελονοσία ανάγκασαν τότε τους πρόσφυγες να φύγουν από εκεί. Άφησαν τότε τα ζώα τους ελεύθερα να τους οδηγήσουν- όπου εκείνα θα ησύχαζαν, εκεί θα εγκατασταίνονταν. Έτσι διάλεξαν και εγκαταστάθηκαν στον σημερινό οικισμό της Αμφίπολης που τότε τού δώσανε το όνομα Νεοχώρι (Γενίκιοη)» εξιστορεί ο 82χρονος.

«Η οικογένειά μου ήρθε από τη Δράμα το 1944. Ήμασταν κτηνοτρόφοι. Θυμάμαι που πήγαιναν τα γίδια να βοσκήσουν ψηλά εκεί, στον λόφο Καστά, είχε πολύ αέρα και μου άρεζε να ανεβαίνω στην κορυφή… Το 1953, πήγα φαντάρος. Στο χωριό είχε πολύ φτώχεια… Όταν γύρισα, μαζί με τον αδερφό μου ξεκινήσαμε να βγάζουμε τις οβίδες από τον λόφο. Είχαν μείνει πολλές από τον Βαλκανικό πόλεμο. Βγάζαμε μολύβια και «τούντσια» και τα πουλούσαμε στη Θεσσαλονίκη, δώδεκα δραχμές το κιλό. Τις βρίσκαμε εύκολα, γιατί, όταν χτυπούσε η οβίδα, άφηνε ίχνη καπνού στα βράχια, ήταν ζεστή και άφηνε καπνούς. Υπήρχαν, όμως, τρύπες που δεν είχαν καπνούς. Σκάψαμε… ήταν τάφοι. Έτσι άρχισαν όλα» λέει ο Κ.Ε., «ξεδιπλώνοντας» τις μνήμες του στις πρώτες εκσκαφές των τυμβωρύχων και τις θεαματικές ανακαλύψεις τους.

«Εδώ έσκαβαν όλοι» θα μας πει, για να προσθέσει: «ο τόπος είναι ημίβραχος, έσκαβες δέκα πόντους και φαινόταν, αν ήταν σκαμμένος ο τάφος. Σκάβαμε κυρίως στην Ακρόπολη, απέναντι από το σημερινό Αρχαιολογικό Μουσείο, στα «καλά μνήματα», έμεναν οι πλούσιοι εκεί. Άνοιξα πολλούς τάφους: αν ήταν γυναικείος ο τάφος, βρίσκαμε χρυσά σκουλαρίκια, περιδέραια και καρφίτσες, αν ήταν αντρικός κάποια αντικείμενα και δακτυλίδια. Πηγαίναμε βράδυ, ήμασταν το πολύ δυο-τρεις. Τα πουλούσαμε στον έμπορο και ο καθένας έπαιρνε το μερτικό του. Η συναλλαγή γινόταν στη Θεσσαλονίκη. Αν έβρισκες κάτι, έπαιρνες τον έμπορο και του το έλεγες. Έβρισκαν και αγαλματίδια και τα πουλούσαν στους μεγάλους αρχαιοκάπηλους ή σε αυτούς που έκαναν συλλογές».

«Το 1955» -συνεχίζει- «ήρθε ο αρχαιολόγος από την Καβάλα, ο Δημήτρης Λαζαρίδης και ξεκίνησε τις αρχαιολογικές εργασίες. Είχα βρει τότε τριάντα αγαλματίδια, δούλευα στον δρόμο και άνοιγα τη διακλάδωση προς το χωριό μέσα, φαρδαίναμε τον δρόμο, τριάντα κούκλες, περιστέρια «αλεπές» και γυναικεία πρόσωπα, τα παρέδωσα στον Λαζαρίδη. Δεν μου έδωσαν καμία αμοιβή… Μια μέρα, καθώς άνοιγε τον δρόμο η μπουλντόζα, πετάχτηκε ένα κεφάλι μαρμάρινο. Το παρέδωσα και αυτό, αλλά λεφτά δεν πήρα ακόμη».

1964-1965: «Μετά την έρευνα του νεκροταφείου, προχώρησα στην έρευνα της πόλης. Επιχείρησα ένα πλήθος δοκιμαστικών τομών στην ομαλή έκταση της Αμφίπολης, όπου υπήρχαν οι παλαιοχριστιανικές βασιλικές. Οι έρευνες αυτές ήταν άκαρπες. Εντούτοις πίστευα ότι εδώ θα έπρεπε να βρισκόταν ο σημαντικότερος χώρος της πόλης και ίσως η Αγορά. Την πεποίθησή μου ενίσχυε το γεγονός ότι οι παλαιότεροι κάτοικοι του χωριού ονόμαζαν αυτό το χώρο Μπεζεστένι και ότι εδώ αποκαλύπτονταν, όταν όργωναν, αξιόλογα τυχαία ευρήματα, όπως επιγραφές και αγάλματα. Η πόλη αυτή, που έγινε αποικία των Αθηναίων στα χρόνια του Περικλή, δηλαδή την εποχή της μεγάλης ακμής της Αθήνας, είμαι βέβαιος πως ήταν ένα μεγάλο κοσμοπολίτικο κέντρο. Από τα πιο μακρινά μέρη υπήρχαν παροικίες στην Αμφίπολη. Και, φυσικά, υπήρχαν ντόπια εργαστήρια κοσμημάτων, γλυπτών, αγγειοπλαστικής» γράφει στο ημερολόγιό του ο Δημήτρης Λαζαρίδης. «Εμείς δείξαμε τον Λαζαρίδη που ήταν η Νεκρόπολη» θα πει ο 82χρονος Κ.Ε..

«Αλλά, όμως, το πλέον αξιόλογο κτίριο ήτο ναός παλαιοχριστιανικών χρόνων αποκαλυφθείς εις τη θέσιν Μπεζεστένι και εντός αγρού του Ιωσήφ Ευθυμιάδη, ανατολικώς της αποκαλυφθείσης εν έτει 1961 κιονοστοιχίας… Εντός της Κοινότητας Αμφιπόλεως, όπισθεν της οικίας του Γεωργίου Παπαδόπουλου, κατά τη διάνοιξη των θεμελίων δια την οικοδομήν της εκκλησίας του χωριού, είχε διαπιστωθεί η ύπαρξις ορθογώνιου σκάμματος επί του μαλακού βράχου… Διαπιστώθη ούτως ότι πρόκειται περί λαξευτού τάφου εκ των λεγόμενων μακεδονικών Ταφή, δεν διαπιστώθει ούδ΄ανευρέθησαν οστά» αναφέρει ο Δημήτρης Λαζαρίδης στα Πρακτικά της εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας έτους 1964, διαπιστώνοντας ότι αρχαιολογικοί τάφοι υπήρχαν, αλλά ήταν άδειοι.

«Ο Λαζαρίδης έβγαινε με μια τσάντα στο χωριό και μάζευε ό,τι μπορούσε, ζητούσε ό,τι είχε βρει ο καθένας να του το παραδώσει και τότε τα παρέδωσα και εγώ» σημειώνει ο Κ.Ε., η δράση του οποίου θα «φτάσει» μακριά και πέρα πλέον από την Αμφίπολη.

«Εχω βρεθεί παντού, έφτασα στις Μυκήνες, πήγα στην Βεργίνα πριν από τον Ανδρόνικο»

«Εγώ άρχισα από τους πρώτους» θα ομολογήσει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και θα συμπληρώσει: «πήγα παντού -μέχρι τις Μυκήνες- πηγαίναμε δύο-τρία άτομα, ξέραμε πού ήταν, ψάχνοντας τα έβρισκες. Πήγα στη Βεργίνα πριν από τον Ανδρόνικο. Ήμασταν τέσσερα άτομα και πήγαμε τρία μέτρα βάθος, βρήκαμε ένα φτυάρι σπασμένο, πήγαν άλλοι πριν από εμάς» θα πει απογοητευμένος και θα τονίσει: «πρώτα πάνε οι αρχαιοκάπηλοι σε έναν αρχαιολογικό χώρο και μετά οι αρχαιολόγοι… αυτοί διαβάζουν μόνο στα βιβλία…».

«Στην Ορμύλια της Χαλκιδικής με συνέλαβαν. Αλλά δεν ήμουν εκεί, το κάνανε συνωμοσία ο διοικητής Ασφαλείας, ο Οικ., με άλλα «κοπρόσκυλα» της δουλειάς, τρώγανε μαζί φαίνεται, πλήρωσα 1.700.000 δραχμές, για να μην μείνω φυλακή, για μένα και τον αδερφό μου, είπαν πως οδηγούσα μπουλντόζα: εγώ δίπλωμα δεν είχα… Θυμάμαι, ένα βράδυ του 1977 ήμασταν στο Μελισσουργό της Ν. Απολωνίας, κάτω στον δρόμο -Παζαρούδα λέγεται το χωριό- εκεί ψάχναμε, κάποιος μας πρόδωσε και ήρθε η αστυνομία, μας έπιασε και μας πήγε στα Λαγκαδίκια. Εγώ ήμουν τολμηρός, θαρραλέος. Εγώ θα την κοπανήσω, είπα στον αδερφό μου, βγαίνω από την πόρτα και τρέχω, δύο τη νύχτα, πάω στον ταξιτζή στον γιο του προέδρου. Ήταν μια γριά Πόντια, δικιά μας. «πάντον, όπου θέλει, μπορεί να έχει άρρωστο» λέει του γιου της. Τού λέω Θεσσαλονίκη πρέπει να πάω, έχω άρρωστο στο νοσοκομείο- ψέματα τού είπα. Το πρωί παίρνει ο διοικητής και μου λέει: την κοπάνησες, έτσι;. Τι να κάνω, τού είπα… Έτσι, ένα βράδυ έφυγα και από τη Ζίχνη. Δικαστήκαμε, έφαγα πενήντα μέρες φυλακή, πληρώσαμε… Τώρα είναι κακούργημα, τότε ήταν πλημμέλημα. Δεν πλήρωναν οι αρχαιολογικές υπηρεσίες, δεν υπήρχε ούτε φύλακας, ούτε τίποτα, ούτε ήταν χαρακτηρισμένα αρχαιολογικά. Πολλή φτώχεια. Με αυτά ίσα ίσα που συντηρούνταν ο κόσμος… άλλοι έπαιρναν τα λεφτά» λέει ο Κ.Ε., χωρίς, ωστόσο, να αποκαλύπτει ποιοι τα έπαιρναν.

Ολοι στην Αμφίπολη είχαν μηχανήματα ανιχνευτές -Εγω έδειξα στην Περιστέρη την είσοδο του Τύμβου

«Μετά το 1980, όλοι στην Αμφίπολη πήραν μηχανήματα ανιχνευτές. Τριάντα άτομα κάνανε όλη τη δουλειά- ήταν και Διοικητές μέσα και αυτοί μπερδεύονταν με τα αρχαία. Το 1994 παρέδωσα κάποια αντικείμενα στην αρχαιολογική υπηρεσία, τα εκτίμησαν με ένα ποσό, αλλά ακόμη δεν μου τα πλήρωσαν. Το 2006 τους παρέδωσα πέντε χάλκινα και δύο ασημένια νομίσματα ρωμαϊκών χρόνων, ένα χάλκινο νόμισμα βυζαντινών χρόνων, ένα στάθμιο και μία χάλκινη αιχμή βέλους. Τα κοστολόγησαν περίπου 900 ευρώ, αλλά δεν μου τα πληρώσανε ακόμη» συμπληρώνει.

«Τώρα τα παράτησα, γέρασα… Στις τελευταίες ανασκαφές στον Τύμβο Καστά, εγώ έδειξα στον αρχιφύλακα της Περιστέρη την είσοδο του Τύμβου. Τού έδωσα και σχεδιάγραμμα, το έχουν» θα μας πει, με έκδηλη την υπερηφάνεια στο βλέμμα και τη φωνή, προτού μας αποχαιρετήσει.

Πηγή: Ζωή σαν παραμύθι: Η εξομολόγηση 82χρονου αρχαιοκάπηλου για την Αμφίπολη -Εγώ έδειξα τον τάφο στην Περιστέρη | Ειδήσεις και νέα με άποψη http://www.iefimerida.gr/node/168353#ixzz3BuRos100

Advertisements

Η Άγκυρα σχεδιάζει τον εκτουρκισμό της Ίμβρου | Newsbomb.gr

Η Άγκυρα σχεδιάζει τον εκτουρκισμό της Ίμβρου
Τα σχέδια «κατάληψης» της Ίμβρου φέρνει στο φως ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Uygar Gultekin με τίτλο «Στη δικαιοσύνη το σχέδιο εκτουρκισμού της Ίμβρου»

Στο τελευταίο φύλλο της εβδομαδιαίας αρμενικής εφημερίδας «AGOS» δημοσιεύεται το εν λόγω ρεπορτάζ στο οποίο αναφέρονται τα εξής:

«Επί σειρά ετών η Άγκυρα προσπάθησε να εκτουρκίσει το νησί της Ίμβρου, προβάλλοντας ως πρόφαση τη “στρατηγική της θέση”. Οι πολιτικές του εκτουρκισμού μετά από χρόνια έχουν ξαναγίνει θέμα συζητήσεων. Ο δικηγόρος Ερχάν Πέκτσε, που έχει ασχοληθεί με τις παραβιάσεις των δικαιωμάτων που έχουν υποστεί οι Ρωμιοί στην Ίμβρο, βρήκε έγγραφο στο οποίο περιλαμβάνονται αναλυτικά οι σχετικές με τον εκτουρκισμό της Ίμβρου αποφάσεις του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας (MGK). Ο κ. Πέκτσε, ο οποίος κατέθεσε μήνυση στην Εισαγγελία της Ίμβρου με αφορμή το έγγραφο και τις πρακτικές του, αξιολογώντας ως έγκλημα κατά τις ανθρωπότητας την εφαρμογή των αποφάσεων που περιλαμβάνονται στο εν λόγω έγγραφο, ζήτησε να διεξαχθεί σχετική ανάκριση.

Η εξέταση του αιτήματος από την εισαγγελία συνεχίζεται. Το αποκαλυφθέν έγγραφο αποτελεί μία συνολική έκθεση για την Ίμβρο. Στο φάκελο υπάρχουν λεπτομερείς πληροφορίες για την Ίμβρο, καθώς και έγγραφα φακελώματος των Ρωμιών που ζούσαν στο νησί. Τα έγγραφα χαρακτηρίζονται ‘άκρως απόρρητα’, ενώ στην έκθεση παρατίθενται με λεπτομέρειες όλες οι αποφάσεις που ελήφθησαν και οι πρακτικές που εφαρμόστηκαν μέχρι το 1970.»

Αφού γίνεται η απαραίτητη αναφορά στην Ίμβρο, προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι οι Έλληνες του νησιού ουδέποτε εγκατέλειψαν το ιδεώδες της «μεγάλης Ελλάδας» και ότι εργάζονται για την πραγματοποίησή του.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ η κατάσταση αυτή έγινε αντιληπτή όταν ο Τζεβντέτ Σουνάυ έγινε Α/ΓΕΕΘΑ. Στην απόφαση Νο 35 της 27ης Μαρτίου 1964 του ΣΕΑ αναφέρονται ρητώς τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για τον εκτουρκισμό του νησιού, ενώ παρατίθενται τα όσα πρέπει να γίνουν.

Ιδού και ορισμένες από τις αξιοπρόσεκτες διατυπώσεις του εγγράφου:

«Η Κεντρική Ιδέα της Πολιτικής μας για την Ίμβρο αναλύεται ως εξής: Αυτό που γίνεται αντιληπτό από την μελέτη της απόφασης Νο 35 του ΣΕΑ είναι η προετοιμασία όλων των απαραίτητων οικονομικών, κοινωνικών και ηθικών προϋποθέσεων για τον εκτουρκισμό του νησιού και την υποστήριξη των προσφύγων, καθώς και η λήψη των αναγκαίων μέτρων για την πλήρη εξάλειψη των ρωμαίικων φιλοδοξιών.

Στο κεφάλαιο με τίτλο ‘’Τα πραγματοποιηθέντα’’, αναφέρονται τα ακόλουθα:

Ανεγέρθηκε το υποθηκοφυλακείο του νησιού και ένα σύγχρονο κτήριο για τη μουφτεία, ενώ διορίστηκε ένας μουφτής με ανώτατη εκπαίδευση κι έτσι τοποθετήθηκε ένας ισχυρός θρησκευτικός ηγέτης για τον μουσουλμανικό πληθυσμό. Ανεγέρθηκε νέο και σύγχρονο τζαμί και αναστηλώθηκαν τα παλαιά μνημεία.

Μεταφέρθηκε από το Τσανάκκαλε στην Ίμβρο ένα Τάγμα Εκπαίδευσης της Στρατοχωροφυλακής, κατά τρόπο ώστε να μην αντιτίθεται στους περιορισμούς του κεφαλαίου περί Στενών της Συνθήκης της Λωζάννης και για το σκοπό αυτό απαλλοτριώθηκαν 1.700 στρέμματα γης. Διατηρήθηκε το καθεστώς του νησιού ως απαγορευμένης ζώνης δευτέρου βαθμού κι έτσι μειώθηκε η τουριστική του ελκυστικότητα. Διασφαλίστηκε το ότι δεν θα επιδεικνύεται καμία κατ’ εξαίρεση συμπεριφορά στον Μητροπολίτη από την άποψη του κρατικού πρωτοκόλλου. Έκλεισαν όλα τα ρωμαίικα σχολεία δυνάμει του Νόμου 502 του 1964, όλες οι εγκαταστάσεις τους απαλλοτριώθηκαν και στα ίδια κτήρια άνοιξαν τουρκικά σχολεία υπαγόμενα στο Υπουργείο Εθνικής Παιδείας. Τα έσοδα και έξοδα των ρωμαίικων συλλόγων υπήχθησαν σε τακτικούς ελέγχους των αρμοδίων βακουφικών επιθεωρητών.

Κεφάλαιο «Κλείσιμο των σχολείων» : «Οι Ρωμιοί θα πηγαίνουν σε τουρκικά σχολεία»

Στο κεφάλαιο περί των ‘πραγματοποιηθέντων’ αναφέρονται και τα εξής: «Με το κλείσιμο των ρωμαίικων σχολείων, η πλειοψηφία των Ρωμιών προτίμησαν αντί να στείλουν τα παιδιά τους στα τουρκικά σχολεία που άνοιξαν στο ίδιο μέρος, να τα στείλει στα ρωμαίικα σχολεία της Κωνσταντινούπολης. Υπάρχουν ακόμη σχολεία με δύο μαθητές. Ωστόσο, υπάρχει η ελπίδα ότι οι Ρωμιοί θα προσαρμοστούν στο νέο καθεστώς και, όπως έκαναν και κατά την περίοδο 1923-1954, θα στείλουν τα παιδιά τους εδώ στα τουρκικά σχολεία. Επειδή η έλευση στο νησί της σχολής διδασκάλων, της φυλακής και του Τάγματος της Στρατοχωροφυλακής οδήγησε στην αύξηση της καταναλωτικής μερίδας, αυξήθηκαν οι εμπορικές δραστηριότητες και η αύξηση αυτή είχε θετική επίδραση στα έσοδα των Ρωμιών που ασχολούνται με το εμπόριο.

Αν και το κατάστημα πωλήσεων της φυλακής και η καντίνα του τάγματος μπήκαν στην αγορά, οι περιορισμοί στην κατάσταση και στις δυνατότητες δεν μπόρεσαν να επιτρέψουν να δοθεί μία ικανοποιητική απάντηση στη ζήτηση. Καταβάλλονται προσπάθειες έτσι ώστε να δρομολογηθούν σοβαρές δράσεις επί του συγκεκριμένου θέματος. Η κατασκευή λιμανιού στο Kuzu [Άγ. Κήρυκος] και η λειτουργία της γραμμής φεριμπότ μεταξύ Τσανάκκαλε-Ίμβρου-Τενέδου θα διευκολύνει τις σχέσεις με τα νησιά και θα μεταφέρει μαζικά την τουρκική κουλτούρα στο νησί της Ίμβρου’.

Στο έγγραφο εξετάζεται λεπτομερειακά και η κατάσταση των εκκλησιών και των μοναστηριών που βρίσκονται στην Ίμβρο.

Διαβάστε επίσης:

Συνεχίζουν τις παραβιάσεις τους οι Τούρκοι-Απάντησαν τα ελληνικά μαχητικά

Read more: http://www.newsbomb.gr/ethnika/story/488975/i-agkyra-shediazei-ton-ektoyrkismo-tis-imvroy#ixzz3BtqoeGFZ

Μάχη χαμένη από τα αποδυτήρια… | Newsbomb.gr

Μάχη χαμένη από τα αποδυτήρια...
Αλήθειες και μύθοι για την διαπραγμάτευση του Παρισίου – Γιατί οι δανειστές αποσύρουν τον Τόμσεν – Όλο το παρασκήνιο της προεργασίας

Tην περίφημη συνάντηση την ζήτησε η ελληνική πλευρά. Επί της ουσίας πρόκειται για το πρωτο crash test του Γκίκα Χαρδούβελη με τους τεχνοκράτες των δανειστών.

Όπως πολλές φορές έχουμε γράψει στο Newsbomb.gr, η «μάχη» χάθηκε από τα αποδυτήρια και τούτο διότι και μόνο η κίνηση των δανειστών να μην λάβει μέρος στην διαπραγμάτευση ο Πολ Τόμσεν έχει τη δική της σημασία.

Οι δανειστές στέλνουν κάποιον άλλο που δεν είναι «ζυμωμένος» με το ελληνικό πρόβλημα και συνεπώς δεν θα είναι «ευαίσθητος» στα όποια αιτήματα της ελληνικής πλευράς.

Εξίσου καθοριστική ήταν και η συνάντηση που είχε ο κ. Δένδιας στην Γερμανία με τον Σόιμπλε. Ο υπουργός Ανάπτυξης μετέβη στη Γερμανία για να δει το κλίμα και από τις απαντήσεις που δεν έδωσε ο Γερμανός υπουργός είναι βέβαιον ότι το Παρίσι θα εξελιχθεί σε φιάσκο.

Φοροελαφρύνσεις αναμένεται να ζητήσει η Ελλάδα από τους δανειστές και αυτοί θα απαντήσουν με… τα προαπαιτούμενα που δεν έχουν υλοποιηθεί!

Σχεδόν το 20% των 600 προαπαιτούμενων δεν έχει εκπληρώσει μέχρι στιγμής η Ελλάδα, δράσεις που ειναι απαραίτητες για τους δανειστές, σε ο,τι αφορά την επόμενη αξιολόγηση.

Μόνο από το γεγονός οτι οι συνομιλίες θα κρατήσουν 48 ώρες μπορεί να αντιληφθεί ο οποιοσδήποτε οτι θα ειναι συσκέψεις ενημέρωσης και ..υποσχέσεων και από τις δυο πλευρές.

Η κυβέρνηση θα επιχειρήσει να πείσει την τρόικα οτι τα έσοδα πάνε καλά, παρά τα ληξιπρόθεσμα χρέη που έχουν εκτοξευθεί, με 2,4 εκατ. πολίτες να χρωστούν τον Ιούλιο στην εφορία.

Έτσι θα ζητήσουν μια έστω δήλωση στήριξης των δανειστών οτι η φορολογία μπορεί να μειωθεί σταδιακά. Δήλωση φυσικά που θα έχει έναν άκρως επικοινωνιακό χαρακτήρα, αφού οι παρεμβάσεις στη συντριπτική τους πλειοψηφία, θα γίνουν μετά απο μήνες! Απλά, θα πρέπει να υπάρξει μια προοπτική που θα παρουσιαστεί από τον πρωθυπουργό στη ΔΕΘ.

Η τρόικα ωστόσο, γνωρίζει οτι η Ελλαδα πρέπει να κάνει ακόμα πολλά, σύμφωνα με το σκεπτικό της. Εκτός από τα προαπαιτούμενα ( τα περισσότερα δεν ειναι ιδιαίτερης σημασίας), θα ζητήσουν στοιχεία για τα κόκκινα δάνεια και το ασφαλιστικό.

Επίσης, πληροφορίες αναφέρουν ότι η τρόικα θα ασκήσει πιέσεις και για το θέμα των αποκρατικοποιήσεων, αφού και τα έσοδα ειναι ανύπαρκτα, αλλά και πολλές ιδιωτικοποιήσεις παρουσιάζουν μεγάλες καθυστερήσεις.

Το συμπέρασμα που βγαίνει με τα έως τώρα δεδομένα, η κυβέρνηση θα μεταβεί στο Παρίσι για να αποσπάσει δηλώσεις στήριξης, χωρίς στην ουσία να λάβει κάτι συγκεκριμένο ή σημαντικό, με τους δανειστές να απαντούν και πάλι με νέα αιτήματα και πιέσεις. Γι’ αυτό, ενώ αρχικά στην κυβέρνηση είχαν ανεβάσει τους τόνους και τις προσδοκίες για το Παρίσι, εδώ και λίγες εβδομάδες δεν πάτησαν μόνο φρένο, αλλά τράβηξαν ..χειρόφρενο!

Διαβάστε επίσης:

Σύμβουλος του ΔΝΤ συνέταξε το φορολογικό νομοσχέδιο

Παραδείσια – Τσακώνα: 15.000.000 € το χιλιόμετρο… και βάλε! | Newsbomb.gr

Παραδείσια - Τσακώνα: 15.000.000 € το χιλιόμετρο... και βάλε!
Τα αποκαλυπτικά ρεπορτάζ για τα δημόσια έργα συνεχίζει το Newsbomb.gr φέρνοντας στο φως τη δράση μεγαλοεργολάβων και κράτους.

Το σημερινό δημοσίευμα της ιστοσελίδας μας μόνο αγανάκτηση μπορεί να προκαλέσει καθώς αποκαλύπτεται πώς οι μεγαλοεργολάβοι κατάφεραν να… αρμέξουν το ελληνικό κράτος και το ίδιο να περηφανεύεται πως οι δρόμοι ΘΑ γίνουν…

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο δρόμος Παραδείσια – Τσακώνα. Ένας δρόμος μόλις 11,4 χιλιομέτρων. Όπως θα σας αποκαλύψουμε παρακάτω, πρόκειται σίγουρα για το πιο ακριβό κομμάτι έργου που έχει δημιουργηθεί παγκοσμίως!

Πάμε όμως να δούμε αναλυτικά τα στοιχεία και να μιλήσουμε επιτέλους με… νούμερα:

Ο οδικός άξονας Τρίπολη – Καλαμάτα κατασκευάστηκε στο μεγαλύτερο μέρος του με ΣΔΙΤ (Σύμπραξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα), εκτός από το τμήμα Παραδείσια – Τσακώνα που ξεκίνησε το 1991 με τη διαδικασία της ανάθεσης με εργολαβία από την κρατική περιφέρεια τότε.

Το τμήμα αυτό μήκους 11,4 χιλιομέτρων κόστισε 40 εκατ. ευρώ εντάχθηκε στο Β’ ΚΠΣ, χρηματοδοτήθηκε όμως από εθνικούς πόρους, παραδόθηκε το 2000 και το έτος 2003 κατέρρευσε μετά από κατολίσθηση στο σημείο που σήμερα κατασκευάζεται η σύμμικτη τοξωτή γέφυρα.

Το 2006 δημοπρατείτε το έργο αποκατάστασης της οδού με ανάδοχο την κ/ξ Alpine bau – ΤΕΡΝΑ με συμβατικό ποσόν 83,2 εκ. ευρώ και στη συνέχεια με συμπληρωματική σύμβαση επίπλέον 40 εκατ. ευρώ και ακόμη επιπρόσθετα υπηρεσίες συμβούλων και δύο ακόμη συμπληρωματικών συμβάσεων έφθασε αισίως το σύνολο του προυπολογισμού της ( Β εργολαβία) στο συνολικό ΠΟΣΟ ΤΩΝ 137,84 εκ. ευρώ. Και επίπλέον 3,9 εκατ. ευρώ για άλλες περαιτέρω υπηρεσίες συμβούλων.

Το έργο εντάχθηκε στο ΕΣΠΑ και στο τομεακό πρόγραμμα του υπουργείου Μεταφορών (ΥΠΟΜΕΔΙ) στο επιχειρησιακό πρόγραμμα – Ενίσχυση της προσπελασιμότητας στις 27.07.2011 με την με αρ.πρωτ. ΕΥΔ/ΕΠ 2659 απόφαση, με χρηματοδότηση 67,66 εκ. Ευρώ.

Το έργο εντάχθηκε στο ΕΣΠΑ και στο τομεακό πρόγραμμα του υπουργείου Μεταφορών (ΥΠΟΜΕΔΙ) στο επιχειρησιακό πρόγραμμα – Ενίσχυση της προσπελασιμότητας στις 27.07.2011 με την με αρ.πρωτ. ΕΥΔ/ΕΠ 2659 απόφαση, με χρηματοδότηση 67,66 εκ. ευρώ και τα υπόλοιπα ( 137,84 + 3,9 – 67,66 ) = 74,08 εκ. ευρω, από εθνικούς πόρους του προγράμματος ΠΔΕ. ( ΑΔΑ ΒΕΑ51-ΤΓ9 αποφ. τροποπ. ).

Σε αυτά τα ποσά συμπεριλαμβάνονται και τα 19 εκ. ευρώ που απαιτούνται για την κατασκευή της τοξωτής γέφυρας.

Πιο αναλυτικά:

Έργο αρχικού προϋπολογισμού 751.269.956 δρχ. Έχουν πληρωθεί 16.172.433.406 δρχ. (ή σε ευρώ προϋπολογισμού 2.204.754 έχουν πληρωθεί 44.526.583,00 ευρώ) οφείλονταν με αμετάκλητη δικαστική απόφαση και άλλα 11.500.322.53165 δρχ. ή 33.750.029 ευρώ. Σύνολο δαπάνης έργου που σχεδόν ξηλώθηκε, 26 δισ. 672 εκατ. 275 χιλιάδες δρχ., έναντι 751 εκατ. 269 χιλ. αρχικά. Σε ευρώ: Έργο προϋπολογισμού 2 εκατ. 204 χιλ. ευρώ έφθασε 78 εκατ. 276 χιλ. ευρώ!

Για την ανακατασκευή του εδαπανήθησαν περισσότερα. Τελική δαπάνη ανά χιλιόμετρο δρόμου 15.000.000 ευρώ!

Όπως γίνεται αντιληπτό το έργο χρηματοδοτήθηκε και με εθνική συμμετοχή και με ευρωπαϊκή στήριξη μέσω ΕΣΠΑ. Την ίδια ώρα ο υπουργός κ. Χρυσοχοΐδης δείχνει διατεθειμένος να δώσει και επιπλέον χρήματα στην παραχωρησιούχο εταιρεία “ΜΟΡΕΑΣ”, ύψους 350 εκατ. Ευρώ για να ολοκληρωθούν άμεσα τα έργα μέχρι την Σπάρτη.

Όλα για τους μεγαλοεργολάβους. Την ώρα που ο ελληνικός λαός δεν μπορεί να αντεπεξέλθει ούτε στις καθημερινές ανάγκες.

Read more: http://www.newsbomb.gr/apokalypseis/story/489443/paradeisia—tsakona-15000000-€-to-hiliometro-kai-vale#ixzz3Btpq05SM

Σε Δημοτικές επιχειρήσεις, έφαγαν, ήπιαν, καταχράστηκαν, Αθωώθηκαν! | Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές

Σε Δημοτικές επιχειρήσεις, έφαγαν, ήπιαν, καταχράστηκαν, Αθωώθηκαν!

ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ: ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΙΝΕΙ ΣΥΓΧΩΡΟΧΑΡΤΙ…

Το σκεπτικό με το οποίο, αν και οι δημοτικές επιχειρήσεις άφησαν «φέσια» στο Δημόσιο και στα ασφαλιστικά ταμεία, απαλλάσσονται από τις ποινικές τους ευθύνες.

Του Κώστα Τσάβαλου στην Εφημερίδα των Συντακτών
Αφεση αμαρτιών δίνει το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους με τη γνωμοδότησή του για απαλλαγή από τις ποινικές ευθύνες όσων διοίκησαν δημοτικές επιχειρήσεις, οι οποίες καταργήθηκαν αφήνοντας «φέσια» στο Δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία. Σύμφωνα με το ΝΣΚ, όσοι άσκησαν διοικητικά καθήκοντα σε περίπου 5.100 δημοτικές επιχειρήσεις οι οποίες καταργήθηκαν το 2010 και το 2011, μετά τις συγχωνεύσεις Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης βάσει του νόμου για τον «Καλλικράτη», απαλλάσσονται από τις ποινικές ευθύνες για τις ληξιπρόθεσμες οφειλές των επιχειρήσεων αυτών, λόγω διαγραφής των συγκεκριμένων οφειλών και μεταφοράς των υποχρεώσεων αποπληρωμής τους στους αρμόδιους ΟΤΑ.

Συνεπώς, όλοι όσοι διοίκησαν τις καταργηθείσες δημοτικές επιχειρήσεις δεν αντιμετωπίζουν πλέον τον κίνδυνο ποινικών διώξεων και φυλακίσεων για τα χρέη που άφησαν στο Δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία. Τα συγκεκριμένα πρόσωπα γλιτώνουν από ποινές φυλάκισης που κυμαίνονται από μερικούς μήνες έως και πάνω από 3 έτη.

Σύμφωνα με το σκεπτικό της γνωμοδότησης του ΝΣΚ, από τη στιγμή που με τους νόμους 4071/2012 και 4170/2013 οι οφειλές των συγκεκριμένων δημοτικών επιχειρήσεων διαγράφηκαν και βεβαιώθηκαν σε βάρος των αρμόδιων ΟΤΑ παύει να υπάρχει η αλληλέγγυα ευθύνη των διοικούντων τις συγκεκριμένες επιχειρήσεις, γεγονός που συνιστά λόγο απόσβεσης της φορολογικής ενοχής. Επιπλέον, σύμφωνα με το ΝΣΚ, οι δήμαρχοι των ΟΤΑ που ανέλαβαν τις οφειλές δεν έχουν καμία αλληλέγγυα ευθύνη για τα ποσά των οφειλών αυτών, αφού κάτι τέτοιο δεν αναφέρεται ούτε στον νόμο 4071/2012, με τον οποίο νομοθετήθηκε η μεταφορά των συγκεκριμένων χρεών στους ΟΤΑ, αλλά ούτε και στον Κώδικα Φορολογικών Διαδικασιών (ν. 4174/2013), που ψήφισε η κυβέρνηση τον Ιούλιο του 2013!

Μείζον ηθικό ζήτημα
Ωστόσο, η απαλλαγή των διοικούντων τις καταργηθείσες δημοτικές επιχειρήσεις από κάθε ευθύνη για τις συγκεκριμένες οφειλές, η οποία έχει συνέπεια την παύση κάθε διαδικασίας ποινικής δίωξης σε βάρος τους ή ακόμη και την ακύρωση κάθε ποινικής κύρωσης που τυχόν τους έχει ήδη επιβληθεί, εγείρει μείζον ηθικό ζήτημα, καθώς καθιερώνει καθεστώς ατιμωρησίας για παράνομες πράξεις και σκόπιμες παραλείψεις. Πολλά από τα απλήρωτα χρέη των συγκεκριμένων επιχειρήσεων συσσωρεύτηκαν επειδή οι διοικούντες δεν απέδιδαν στο Δημόσιο ποσά φόρων μισθωτών υπηρεσιών που είχαν παρακρατήσει από μισθούς εργαζομένων ή ποσά ΦΠΑ που είχαν παρακρατήσει από εισπράξεις των συγκεκριμένων επιχειρήσεων.

Χρήματα δηλαδή που υπήρχαν στα ταμεία των συγκεκριμένων επιχειρήσεων και έπρεπε να αποδοθούν στο κράτος από τα συγκεκριμένα στελέχη, προφανώς υπεξαιρέθηκαν.